Sunday, January 28, 2018

"వనవాసి" అనే అనువాద నవల గురించి...



ఆలశ్యమే కాని చదవ గలిగాను.ఎంత గాఢమైన ముద్ర మనసు మీద.ఒక గొప్ప నవల చదివిన అనుభూతి,ఎన్నో జీవితాల లోకి..ఎన్నో మనం ఊహించలేని ప్రదేశాల లోకి ,అరణ్యం యొక్క నిజ హృదయం లోకి ప్రవేశించిన అనుభూతి.ఎప్పుడో 1930 ల లో రాయబడినది.అప్పటి బతుకు చిత్రాల్ని అత్యంత చేరువ గా చూస్తున్న రసోద్వేగం.ఇది అంతా దేని గురించి చెబుతున్నానా ..ఇటీవలనే చదివిన "వనవాసి" అనే అనువాద నవల గురించి.బెంగాలీ మూలం భిభూతి భూషణ్ బంధోపాధ్యాయ.అనువాదం చేసిన వారు సూరంపూడి సీతారాం.

ఉత్తమ పురుష లో సాగుతూ పోయే ఈ నవల కాల పరీక్షకి తట్టుకొని నిలిచిన రచన.అసలు అరణ్యం యొక్క ఆ సౌందర్య జ్వాల ఇంత సమున్నతమైనదా అనిపించక మానదు.ఆంగ్లేయులు పాలిస్తున్న కాలం అది.కలకత్తా మహా నగరం లో ఒక సగటు నిరుద్యోగి ..ఉద్యోగ అన్వేషణ లో భాగంగా వెదుకుతూ పోగా  బీహార్ లోని ఒక ఎస్టేట్ కి మేనేజర్ గా నియమించబడతాడు.ఫూల్కియ,లవటూలియ వంటి పేర్లున్న చిన్న జనావాసాలు..వేల ఎకరాల దట్టమైన అరణ్యాలు,దానిలోని రకరకాల జంతు జాలం,కొండకోనలు ..వీటి అన్నిటి మధ్య ఈ కధానాయకుని కేంప్ కార్యాలయం...రాత్రయితే చీమ చిటుక్కుమంటే వినిపించే నిశ్శబ్దం..దూరమ్నుంచి ఏవో జంతువుల అరుపులు..అందాల వెన్నెల లో దారి తెన్ను లెక్క చేయక గుర్రం పై చేసే ప్రయాణాలు..!

అంతులేని పేదరికం, అవిద్య ,అమాయకత్వం నిండిన జనాలు కొంతమది అయితే ప్రతి అవకాశాన్ని తమకి అనుకూలం గా మార్చుకోవాలనే తపన మరికొందరకి.అటువంటి పాత్రల లో ఎంతో వైవిధ్యం.అరణ్యం లోని భూమిని వాస యోగ్యం గా చేసి సాగు చేయడానికి జనాలకి ఇచ్చి తరువాత దాని నుంచి శిస్తులు వసూలు చేయడం ..అదీ అందుకు గాను ప్రధాన పాత్ర అయిన సత్య చరణ్ ఇక్కడకి పంపబడతాడు. ఈ అడవి లోకి వచ్చి ఒక రోజు కాగానే అతనికి విచారం పొంగుకు వస్తుంది.మళ్ళీ కలకత్తా పోయి నిరుద్యోగి గా ఉన్నా ఫర్వాలేదు అనుకుంటాడు.అయితే రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ అరణ్యం లోని అంతరంగం అతడిని ఆకట్టుకొంటుంది.క్రమేపి దాన్ని విడిచి ఉండలేని స్థితి కి వస్తాడు.

ఎటువంటి దుర్భర పరిస్థితుల్లో ఉన్న ప్రాంతాలు ఉన్నాయి ఈ దేశం లో ..అయినా ప్రజలు తమకి పట్టనట్లు గానే జీవిస్తుంటారు.వారి అవసరాలు చాలా తక్కువ.ఎక్కువగా ఉండేది గంగోతా తెగ ప్రజలే.మటుక్ నాధ్ అనబడే పూజారి ఈ అటవీ ప్రాంతానికి వచ్చి చిన్న పాఠశాల పెట్టుకోవడానికి స్థలం అడిగి తీసుకొని ఉన్న ఒక్క శిష్యుని తో కాలక్షేపం చేస్తుంటాడు.రాస్ బిహారి సింగ్ అనే రాజ్ పుత్ వడ్డీ వ్యాపారి అక్కడి గంగోతా లకి వడ్డీలకి ఇచ్చి బాగా గడిస్తుంటాడు.పగటి వేషగాళ్ళు ..వారి యొక్క ఊళ్ళు పట్టుకు తిరుగుతూ ఉండే స్వభావం,యుగళ ప్రసాద్ అనే అతని అడవి లో మొక్కలు నాటుతూ దాన్ని సమ్రక్షించే పద్దతి...ఎంతో చరిత్ర కలిగినప్పటికీ బయట ప్రపంచానికి తెలియకుండానే ఆ అడవి లో కాలం గడిపే సంతాల్ తెగ ప్రజలు...ఇంకా ఇలా ఎన్నో వైవిధ్య భరిత ప్రపంచం లో తలమునకలవుతూ ...అడవి భూమి ని ..అక్కడి వన సంపద ని ..అభివృద్ది పేరు తో రూపు మార్చి చివరకి అక్కడనుంచి కలకత్తా ప్రయాణమవుతాడు.

తను వచ్చినప్పటి అరణ్యాన్ని ,ఇప్పటి ఈ అడవి ని చూసి బాధపడతాడు.ఇప్పుడు మనం అనుకునే పర్యావరణ పరిరక్షణ అనే భావన ని ఆ రోజుల్లోనే ఆలోచించినందుకు రచయిత ని అభినందించకుండా ఉండలేము.ఈ నవల లో ఆయా ఋతువుల లో ని వన శోభ ని వర్ణించిన విధానం నాకు తెలిసి నభూతో నభవిష్యతి.భిభూతి భూషణ్ యొక్క ప్రతిభ బహుముఖీనమైనది..అటు సంస్కృత కావ్యాలను ఇటు పాశ్చాత్య రచనా  సంప్రదాయాలను బాగా అర్ధం చేసుకొని దానికి తనదైన శైలి ని అద్దినాడని చెప్పవచ్చును.మన కళ్ళ ముందు పాత్రలన్నీ తిరుగుతూ నర్తిస్తున్నవా అనిపిస్తాయి.ఒక్క మాట కూడా పొల్లు ఉండదు.అయితే దీనిలోని అతి ప్రధాన పాత్ర అరణ్యం.ప్రతి తెలుగు పాఠకుడు ఈ నవల తప్పక చదవాలి.లేనట్లయితే ఆ లోటు ఎప్పటికీ లోటే. 

Friday, January 5, 2018

ఆ రోజున ఏమైనా రాస్తానో లేదో నాకు తెలియదు.

వచ్చే పన్నెండున వివేకానంద జయంతి.ఆ రోజున  ఏమైనా రాస్తానో లేదో నాకు తెలియదు.ఎందుకంటే ఒక రోజు అంజలి ఘటించి మళ్ళీ వచ్చే ఏడు అదే తేదీ కోసం చూడటము నాకైతే కష్టమైన పని.వివేకానందుని పరిధి చాలా విస్తృతమైనది.కొన్నిసార్లు అనిపిస్తుంది ...ఎంత ఆయన జీవిత సంఘటనల లోకి వెళుతుంటే అంత భావ విప్లవకారుని గా దర్శనమిస్తాడు.దానిలో అనేక కోణాలు.ఆయన ఒక మార్మిక  కవి,భాష్యకారుడు,గాయకుడు,కళా విమర్శకుడు,వివిధ సంస్కృతుల్ని సమ దృష్టితో వ్యాఖ్యానించిన ద్రష్ట.కాని మనలో  చాలా మందికి హైందవ ఝంఝామారుతం గానే తెలుసును..ఈ పేరు తో మొదట పిలిచినది ఒక పాశ్చాత్య పత్రికనే.   

దాదాపు మూడు  దశాబ్దాల క్రితం వివేకానందుని అంశ నన్ను కదిలించినది.మళ్ళీ మళ్ళీ ఆయన రాసిన, మాట్లాడిన వాటిని చదువుతూనే ఉన్నాను.కొత్త కొత్త అర్ధాలు స్ఫురిస్తుంటాయి ఎప్పటికప్పుడు.కొన్ని సూక్తులు గా కాక ఆ పుస్తకాల లోని ప్రతి అక్షరమూ.అలా చదవగలిగినప్పుడే కొత్త ద్వారాలు తెరుచుకుంటాయి.నా శరీరం లోని నిద్ర లేచిన ప్రతి శక్తి దాని లోని పర్యవసానమే అనిపిస్తుంది.దానికి కృతజ్ఞత వ్యక్తీకరించడానికి కూడా నాకు తగిన మాటలు దొరకవు వెంటనే.

ఈ సందర్భంగా ఒక సంఘటన చెప్పాలని ఉంది.అది 1897 ,కలకత్తా లోని బాఘ్ బజార్ నందు ఉన్న బాబు బలరాం బోస్ అనే శిష్యుని ఇంట్లో మాట్లాడుతుంటాడు.మాక్స్ ముల్లర్ రాసిన వేద భాష్యాల మీద ఉన్న పుస్తకాన్ని ఒకాయన తీసుకు రాగా దాని మీదకి చర్చ మళ్ళుతుంది.అప్పుడు ఆయన ఇలా అంటాడు " నేను యూరపు ప్రయాణం లో ఉన్నప్పుడు ఆ దంపతుల్ని కలుసుకున్నాను..వారి ఇంటిలో వశిష్టుడు ,అరుంధతి వలె నాకు కనిపించారు.అలనాటి భాష్యకారుడైన ఆ శాయనాచార్యుడే మళ్ళీ ఇప్పుడు ఈ మాక్స్ ముల్లర్ రూపం లో జన్మించినట్లు అనిపించింది.శ్రీ రామకృష్ణుల పట్ల ఆయనకి ఎంత గౌరవమో!నాకు వీడ్కోలు చెప్పేసమయం లో ఆయన కంటిలో నీళ్ళు నిండినవి".

" శాయనుడు మళ్ళీ జన్మించితే పావనమైన మన దేశం లో జన్మించాలి గాని  అక్కడ ఎందుకు జన్మించాలి " అని ప్రశ్నిస్తాడు ఒకాయన.

" రుషి ఎక్కడైనా జన్మిస్తాడు భూమి మీద ...దీనికి వ్యతిరేక భావం ఉంటే అది మన అజ్ఞానం.ఇరవై ఏళ్ళు వేద వాజ్మయాన్ని అర్ధం చేసుకొని ప్రపంచానికి అర్ధం అయ్యే ఇంగ్లీష్ భాష  లో  అందివ్వడం కోసం కృషి చేశాడు..అంతే గాక ఇంకో ఇరవై ఏళ్ళు దాన్ని ప్రచురించే పని లో ఉన్నాడు...మొత్తం నలభై ఏళ్ళు తను జీవితాన్ని ఒక కార్యం కోసం వినియోగించాడు.ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ ఆ వాల్యూం లు అన్నిటిని ప్రచురించడానికి గాను లక్ష రూపాయలు ఇచ్చింది.ఒక పనిని చేపడితే దాన్ని తుదముట్టించాడానికి తమ జీవితాల్ని అర్పించే ఈ గుణమే వారి గొప్పతనానికి కారణము...మనకో....పిల్లలు సరిగా ఎదగకుండానే పెళ్ళి...ఆ తర్వాత కుటుంబ భారం..వారికి పిల్లలు..ఇలా గడిచిపోతుంది.ప్రతి మనిషి ఏదో ఒక లక్ష్యాన్ని కలిగి ఉండాలి.ఒక లక్ష్యం కలిగిన వ్యక్తి లేని వాని కంటే తక్కువ తప్పులు చేస్తాడు". 

Murthy Kvvs                 

Sunday, December 31, 2017

మరి మనకి ఎందుకని ఆ దారిద్ర్యం అంటే.మనకి హిపోక్రసీ...ఇంగ్లీష్ లో రాస్తే తెలుగు ద్రోహి అనే ఒక మూఢనమ్మకం..



ఎవరైనా ఒక చోటికి వెళ్ళాలి అనుకునేది ఎందుకు...అదీ తన ప్రాంతం కాక ఇంకో చోటికి..!తనది కాని చూడని..వినని...ఏదో కొత్తదనాన్ని చూడటానికి..!దాన్ని ఆస్వాదించడానికి..అదే కాదు దాని నుంచి నేర్చుకోడానికి.అది ఏ చిన్నదైనా సరే.లోకం దృస్టిలో దానికి విలువ లేకపోవచ్చును...కాని మనలో ఏదో ఓ మూల ఓ దీపం వెలిగిన అనుభూతి.అదిగో దానికే తిరుగుతుంటా. ఈ తిరిగే దానికి కూడా ..ఎక్కడో ఓ మూల రక్తం లో దానికి సంభందించిన గత స్మృతుల జ్ఞాపకాలు కూడా తడుముతుండాలేమో.లేకపోతే ప్రతి ఒక్కనికీ ఈ తిరిగే ధ్యాస ఉండదే..అదీ గుంపు గా కాక..!రక్షణ ని కనిపించని ఏదో శక్తి కి వదిలిపెట్టి..!గాలి వలె...!

సరే...నా ఒడిస్సా ప్రయాణం తాలుకు విశేషాలకి వస్తాను. ఈ నెల చివరి వారం లో జరిగినది.గతం లో మూడు మార్లు భుబనేశ్వర్ లో దిగి యున్నాను.ఈ ఊరికి నాకు గతం లో ఏమైనా అనుబంధం ఉన్నదా అనిపిస్తుంది కొన్ని మార్లు.నా అర్థం కొన్ని గత జన్మ ల లో..!అలా లేనిదే ఒక ప్రాంతం గాని,ఒక మనిషి గాని మనకి చేరువ గారు..అవి మనల్ని అలరించవు.ఎంత దగ్గరున్న ఎంత దూరమున్నా..!ఒక ప్రూఫ్ ఇవ్వవయ్యా అంటే భౌతిక శాస్త్ర పరంగా నేను ఇవ్వలేను.అది ధ్యానం లో కొంత పురోగమించిన వారికి తెలియును.సరే...మనం వద్దాము.ఇంకో విషయానికి.

ఒరిస్సా అనగానే మనం ఏమనుకుంటాము.ఒక బాగా వెనకబడిన రాష్ట్రం అని.కొన్ని వాట్లని పేపర్లని చదువుతాము.ఒక అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకుంటాము.ప్రతి సారి అదే ఇది గా భావిస్తుంటాము.కొన్ని వాట్లలో గావచ్చును.కాని అక్కడ నుంచి నేర్చుకోవలసినవి ఏమీ లేవా అంటే చాలా ఉన్నాయి.ప్రతి ప్రదేశానికి దేని ప్రత్యేకత దానిది.అలా ఉంటుంది..అది అంతే.నాకు తెలిసి ప్రతి ఒరియా భద్రలోకీయుని లోను ఒక గొప్ప చదువరి ఉన్నాడు.షేక్స్పియర్ నుంచి ఇప్పటి చేతన్ భగత్ దాకా.చాలా మంది తెలుగు కవులకంటే ఒరియా కవులు వారి భాష తో పాటు ఇంగ్లీష్ లో కూడా మంచి డొక్కశుద్ది గలవారు.ఆంగ్ల,ఒరియా భాషల్లో అవలీల గా కవిత్వం రాయగలవారు ఎందరో సీతాకాంత్ మహాపాత్ర నుంచి రమాకాంత్ దాస్ వరకు ..అంటే నేటి తరం దాకా.నేను బాగా శోధించ గా తేలింది ఏమంటే వారు బెంగాలీ భద్రలోకీయుల్ని ఆదర్శం గా తీసుకుంటారని.మాతృ భాషతో పాటు ఇంగ్లీష్ లో ను లోపలకి వెళ్ళుట.

మనోజ్ దాస్ వంటి కధా రచయితలు ఆంగ్ల ,ఒరియా భాషల్లో అవలీల గా ఎన్నో పుస్తకాలు వెలువరించారు.మరి మనకి ఎందుకని ఆ దారిద్ర్యం అంటే.మనకి హిపోక్రసీ...ఇంగ్లీష్ లో రాస్తే తెలుగు ద్రోహి అనే ఒక మూఢనమ్మకం.ఏమయ్యా ఇంగ్లీష్ గొప్ప...అని అనవచ్చు.నువు నీ భాషని మించి దేశానికి,ప్రపంచానికి నీ బాధ వినిపించవచ్చు.ఎంతైనా వాదించు..ఏమైనా అనుకో మిత్రమా..!నీకు ఒక గొప్ప కిటికీ తెరుచుకోదు..భావం లో గాని..భాష లో గాని...అర్ధం చేసుకోవడం లో గాని.ఇంకా అలా చాలా వాటిల్లో.ఆ వెనుకబాటు తనం అలా ఉంటుంది.ఎప్పటికీ.
---Murthy kvvs

Sunday, December 17, 2017

చెప్పేది ఎక్కువ.చేసేది తక్కువ.అంటే ఇదే.

మొత్తానికి ప్రపంచ తెలుగు మహాసభలు మొదలైనాయి.మిశ్రమ ఫలితాలు వెలువడుతున్నాయి.కొంతమంది ఒకలా ...ఇంకొకళ్ళు ఇంకోలా.గరికపాటి ని ఆహ్వానిస్తే ఆయన తిరస్కరించాటడ...ఆంధ్ర సి ఎం ని పిలువ లేదని.అసలు ఈ రాజకీయాలు అన్నీ ఆయనకి అవసరమా... అవి రాజకీయ నాయకులు పరస్పర అవసరం కోసం చేసుకునేవి.ఇవాళ తిట్టుకుంటారు..ఇంకోరోజు పిచ్చగా పొగుడుకుంటారు..అవసరాన్ని బట్టి.అంతదాక ఎందుకు హైద్రాబాద్ లో సాఫ్ట్ ఫేర్ అభివ్రుద్ది అంత బాబు పుణ్యమే అని కెటీయార్ ఫీలర్ వదిలాడు కొన్ని రోజుల క్రితమే.

కనక తెలుగు భాష ,సాహిత్యం శాశ్వతం తప్ప రాజకీయాలు కాదు.గరికపాటి ఒక పొలిటీషియన్ లా వ్యవహరించాడు తప్ప సరస్వతీ పుత్రుని గా కాదు.ఇటువంటి ఓ ప్రకటన ఇచ్చినందుకు ఆయనకి ఆంధ్ర అధికార వర్గాల్లో పలుకుబడి పెరగవచ్చుగాక.కాని తెలుగు భాష కి సంబందించి ఆయన ప్రేమ ఏమిటో అర్ధం అయింది.బతకనేర్చిన తనం ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే.

అసదుద్దీన్ ఒవైసీ ని ఈసారి ప్రముఖంగా చెప్పవలసిందే.తెలుగు లో మాట్లాడి ..చివరన తప్పులున్నచో మన్నించమని కోరాడు.అది మామూలు విషయం కాదు.అది కెసియార్ యొక్క మిత్రత్వం కి ఇచ్చిన విలువ.అది దమ్మున్నవాడు చేసే పని.మా తెలుగుల మనసులు గెలుచుకున్నావు ఒవైసీ ....నీకు సాల్యూట్.తమిళనాడు గాని కేరళ వెళ్ళినా అక్కడ ఆ యా భాషల్లోనే మతపరమైన పాటలు ప్రసంగాలు సాగుతాయి.అట్లా అని అక్కడి వారికి అరభీ భాష రాదని కాదు...తాము ఎక్కడ జన్మించామో ఆ భాషల్ని గౌరవించాలనే స్పృహ వారికి వున్నది.ఇక్కడ లేదని కాదు.

వాళ్ళు తెలుగు లో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించే లోపే వచ్చిన బ్రోకెన్ ఉర్దూ లో మాట్లాడుతూ వారి ప్రయత్నాన్ని అడ్డుకునే మన సగటు తెలుగులది.చెప్పేది ఎక్కువ.చేసేది తక్కువ.అంటే ఇదే.  

Monday, December 4, 2017

దీని లో పాత్రలు వెంటాడుతాయి



శరదిందు బందోపాధ్యాయ్ బెంగాలీ లో రాసిన కొన్ని పరిశోధనాత్మక కధల్ని నిన్ననే ముగించాను.రూపా వాళ్ళు వేశారు.మోణిమాల ధర్ అనే  షిల్లాంగ్ లో పనిచేసే అధ్యాపకురాలు ఇంగ్లీష్ లోకి అనువదించారు.ఇది కొన్న రోజున ఎలాంటి అంచనాలు లేవు,ఓ డిటెక్టివ్ చేసే పనుల గురించి రాసి ఉండవచ్చునని ఒక ఊహ మాత్రం ఉండింది.కాని చదివిన పిమ్మట కొన్ని దీని లో పాత్రలు వెంటాడుతాయి.బ్యోం కేష్ ఇంకా అతని సహాయకుడు అజిత్ ..వీరు ఇరువురి యొక్క సమస్యల్ని పరిష్కరించే తీరు కధల వెంబడి అలా నడిపించుకుపోతుంది.

ఈ శరదిందు బందోపాధ్యాయ్ 1889 -1970 కాలం లో జీవించాడు.వృత్తిరీత్య వకీలు అయినప్పటికి క్రమేపి దానికి దూరమై రాయడమే పనిగా పెట్టుకొని జీవించాడు.హిందీ సినిమాలకి కొన్నిటికి స్క్రిప్ట్ రాశాడు.అనేక నవలలు,కధలు వ్యాసాలు రాసినప్పటికి అతను సృష్టించిన సత్యాన్వేషి (డిటెక్టివ్ లా ) బ్యోం కేష్ పాత్ర బెంగాల్ లో ప్రతి ఇంటికి తెలిసిన పాత్ర గా మారింది.ఈ కధలు దూరదర్శన్ లో కూడా వచ్చాయి.మొత్తం ఏడు కధలు ఉన్నాయి.ఆపకుండా చదివించాయి.

అనువాదకురాలు సరళమైన భాష లో రాశారు.అయితే ప్రతి వాక్యాన్ని ,దాని అర్ధాన్ని పఠిత కి చక్క గా అందించగలిగారు.కధ యొక్క పేర్లను కృతకమైన అనువాదం లో కాకుండా దగ్గరగా ఉండే మాటల్లో కి తెచ్చారు.అయితే అది సారాంశాన్ని బలపరిచేది గానే ఉన్నది.ఉదాహరణకి రక్తముఖి నీల అనే టైటిల్ ని ద డెడ్లీ డైమండ్ గా మార్చారు.నిజం గా అది డెడ్లీ నే..అది ఎవరి దగ్గర ఉంటే వాళ్ళు జైలు కి పోవడమే లెక్క.సస్పెన్స్ తో పాటుగా సందర్భానుసారం గా కొన్ని సాంస్కృతిక విషయాలూ తెలుస్తుంటాయి.  

Sunday, December 3, 2017

మొదటి రాత్రి పురుషుని యొక్క శక్తి కి గీటురాయి గా మన సమాజం లో ముద్రపడి పోయింది

ఇవాళ న్యూస్ పేపర్ లో వార్త చదివిన తర్వాత ఇది రాయాలనిపించింది.చిత్తూరు జిల్లా లోని గంగాధర నెల్లూరు మండలం,మోతరంగన పల్లి గ్రామం.అక్కడ ఓ పెళ్ళి జరిగింది.ఇరువురు చదువుకున్నవారే. నవ వధువు పైశాచికం గా దాడి చేయబడింది.అదీ  ఆ నవ వరుని చేత.ఇది చూడటానికి చిన్న విష్యం లా ఉండవచ్చును.ఒక కుటుంబం కి సంబందించిన వ్యవహారం లా ఉండవచ్చును.పేపర్లు యధావిధి గా ఎమోషనల్ గా హెడ్ లైన్స్ పెట్టి మిగతాది అక్కడున్న వాళ్ళని కనుక్కొని వాళ్ళ వెర్షన్ వాళ్ళు  రాస్తారు.

పైకి ఇది మామూలు గా కనిపించినా..ఇది యావత్తు మన వ్యవస్థ లోని లోపాల్ని వెల్లడిస్తుంది. దీనికి కారణము మగ పిల్లలకి గాని ,ఆడ పిల్లలకి గాని తమ శరీరం లో కలిగే మార్పులు ..ముఖ్యం గా యవ్వన దశ లో వారి లో ఉండే సాధక బాధకాలు ఒకరికి ఒకరు తెలుసుకోక పోవడము.ఇంకా సరైన జ్ఞానం లేకపోవడం.సరే..మన సమాజము..చేసే స్వీపింగ్ కామెంట్లు ఇంకా కుంగ దీస్తాయి.ఆ వరుడు చేసిన పనిని నేను ఎంత మాత్రం సమర్దించడం లేదిక్కడ.కాని తరతరాల మానసిక జాడ్యాలు ఉన్నాయి దాని వెనుక.

మొదటి రాత్రి పురుషుని యొక్క శక్తి కి గీటురాయి గా మన సమాజం లో ముద్రపడి పోయింది.పెళ్ళి కి ముందు శారీరక అలసట వల్ల గాని ఇంకా మానసిక మైన కారణాల వల్ల గాని అనుభవ రాహిత్యం వల్ల గాని ..ఇలా అనేక కారణాల వల్ల ఒక ఆరోగ్యవంతుడైన పురుషుడు కూడా మొదటి రాత్రి లో విఫలం కావచ్చును.ఆ సంగతిని వెంటనే ఆ నవ వధువు బయటకి అచ్చి బంధువులకి చెప్పడం తో అతని ఈగో హర్ట్ అయ్యి అతను ఆ విధంగా ప్రవర్తించి ఉంటాడు.ఎందుకంటే తెల్లారితే పాయింట్ ఫైవ్ గా వెక్కిరించడానికి చుట్టుపక్కలా అంతా సిద్ధంగా ఉంటారు. దీనికి కారణం లోతుకి వెళ్ళి ఆలోచిస్తే ఎంతో ఉన్నది.పెళ్ళికి ముందు డేటింగ్ గాని,చనువు గా ఉండటాన్ని గాని మన సమాజం లో దుర్లక్షణం గా భావిస్తారు.దానివల్ల ఇరు వురి లో ఉండే ఇంటిమేట్ విషయాలు అసలు ఏ మాత్రం అవగాహన ఉండవు,పెళ్ళికి ముందు దాకా..ఒకప్పుడు పెద్దవాళ్ళ కౌన్సిలింగ్ ఉండేది..కొంత ఓపిక పడితే విషయాలు సర్దుకు పోయేవి..! నిజంగా అతను పెళ్ళికి అనర్హుడే అయితే డాక్టర్ ని సంప్రదించి  ...ఆ తర్వాత కాకపోతే విడాకులు తీసుకోవచ్చును కొంపలు మునిగేది ఏముంది..గాని మన సమాజ పోకడ ఎలా ఉందంటే..పూర్తిగా..ఎమోషనల్ గా ఫీలయి అటో ఇటో తీర్పు ఇచ్చేసి మనుషులు చచ్చేలా చేస్తుంటాము.జీవితం వీటన్నిటిని మించినది అనే తెలివిడిని పెళ్ళి కావాల్సిన  పిల్లలలో పాదుకొల్పాలి.  

Wednesday, October 11, 2017

"The Adivasi will not dance" ఆంగ్ల కధా సంపుటి పై కొన్ని మాటలు...!


ఈ కధా సంపుటి ని జార్ఖండ్ రాష్ట్రం లోని సంతాల్ ఆదివాసి తెగ కి చెందిన ఒక మెడికల్ ఆఫీసర్ డా.హన్స్దా సౌవేంద్ర కుమార్ అనే ఆయన రాశారు.2015 లో ఈ పుస్తకానికి సాహిత్య అకాడెమి యువ పురస్కార్ పురస్కారం దక్కింది.
ఇనుము,బొగ్గు,ఇంకా విలువైన రాళ్ళ గనులు పుష్కలంగా ఉన్న ఆ సంతాల్ పరగణాల్లో వెలుస్తున్న పారిశ్రామిక వాడలు,వారి భూముల లో వారే పరాయి అవుతున్న తీరు,అక్కడి మార్వాడీలు,సింధీలు,మండల్ లు ఇంకా ఇతరులు  వారి వ్యాపార అభివృద్ది కోసం చేసే యత్నాలు...కలుషితం అవుతున్న సకల పర్యావరణ వనరులు,అయినా తమ రాజకీయ ప్రాబల్యం చేత యధేచ్చగా సాగిపోయే వరుస సంఘటనలు అన్నీ దీనిలో చిత్రించారు.అది మాత్రమే కాదు సంతాల్ ఆదివాసీ ల్లో చదువుకున్న వారి లో ,ఉద్యోగుల్లో వస్తోన్న పరిణామాలు ఇంకా వారి అనుభవాలు అన్నీ దీనిలో రంగరించారు.

దీని లో మొత్తం పది కధలు ఉన్నాయి.చివరి కధ యొక్క టైటిల్ ని పుస్తం పేరు గా పెట్టారు.ఈ పుస్తకం ఇంగ్లీష్ లో వచ్చినపుడు హిందూ,టైంస్ ఆఫ్ ఇండియా ,ఇంకా అనేక దేశ విదేశీ పత్రికలు ప్రశంసలు కురిపించాయి.భారతీయ సాహిత్య చరిత్ర లో ఒక కొత్త అధ్యాయం గా అభివర్ణించాయి.అయితే ఇదే పుస్తకం హిందీ లో అనువాదం కాగానే జార్ఖండ్ లో పెద్ద దూమారం రేగింది.ఒక ప్రముఖ సంతాల్ తెగ నాయకుడిని పరోక్షం గా విమర్శించారని ,స్థానిక దేవతల్ని,వ్యక్తుల్ని అవమానించారని పెద్ద ర్యాలీలు అవీ తీసి గొడవలు కావడం తో హిందీ అనువాదాన్ని ఆ రాష్ట్రం లో నిషేదించారు.అంతే కాదు రచయిత సౌవేంద్ర కుమార్ తన ఉద్యోగం నుంచి సస్పెండ్ కూడా అయ్యారు.దీనితో ఆయనకి దేశం లోని అనేకమంది మేధావులు మద్ధతు గా సంతకాల ఉద్యమం మొదలు పెట్టారు.ఆ రకంగా ఈ పుస్తకం కి మరింత పబ్లిసిటీ పెరిగింది.
సరే...ఆ కధల్ని మచ్చు కి కొన్ని చూద్దాము.టైటిల్ కధ " The Adivasi will not dance" గూర్చి చెప్పుకుందాము.ఈ కధ ని మంగల్ ముర్ము అనే సంతాల్ ఆదివాసి చెపుతుంటాడు.ఇతను ఒక డాన్స్ ట్రూప్ కి పెద్ద గా ఉంటాడు.ఆ ప్రాంతం లో ఏ ప్రముఖుడు వచ్చినా ఈయన ఆధ్వర్యం లోని బృందం అంతా వచ్చి డాన్స్ లు చేసి వారిచ్చే కానుకలు తీసుకుంటూ ఉంటాడు.అవి కూడా తగ్గిపోతూ ఉంటాయి.సభ్యులు తగ్గిపోతూ ఉండటం తో..!వాళ్ళు ఉండే గ్రామం ఇంకా ఇతర ప్రక్కనున్న కొన్ని ప్రాంతాలు వాటిని కొంతమంది వ్యాపారులు  తమకి అప్పగించమని అవి గనుల కేంద్రాలు గా అవతరించడానికి సహకరించమని కోరగా , ఈ ప్రదేశం నుంచి ఎక్కడకీ వెళ్ళబోమని కొన్ని వందల ఏళ్ళు గా తాము ఉండే ప్రదేశాల్ని అప్పగించబోమని చెపుతారు.ఎన్నో వత్తిడులు,పోరాటాలు సాగుతాయి.ఏ అధికారి కి చెప్పినా ఎవరూ ఆలకించరు.ఏమి చెయ్యాలా ..అని ఆలోచిస్తున్న తరుణం లో ..సరిగ్గా అదే ప్రాంతానికి ఒక శంకుస్థాపన నిమిత్తం రాష్ట్రపతి వస్తున్నారని ,ఆ సమయం లో డాన్స్ ట్రూప్ తో రమ్మని అధికారులు కబురుపెడతారు.ఈ సమయాన్ని ఉపయోగించుకొని రాష్ట్రపతి కి తమ బాధలు చెప్పవచ్చునని ఆశిస్తాడు ఈ మంగల్ ముర్ము.అయితే సరిగ్గా డాన్స్ అయిపొయి తమ వినతి పత్రం ఇద్దామని వెళ్ళే తరుణానికి పోలీసులు లాఠీ చార్జ్ చేసి వీరందరిని తరిమి వేస్తారు.ఇంతకీ శంఖు స్థాపన దేనికి జరిగిందీ..అంటే తాము వ్యతిరేకించి పోరాడిన ఆ వ్యాపారులకి అనుకూలంగా ఉన్న తమ భూముల్లోనే జరిగింది.దీనికి కారణం ..ఢిల్లీ స్థాయి లో వారికి గల పలుకుబడి..పెద్దల తో వ్యాపార లావాదేవీలు..!తమ వైపు పోరాడుతారనుకున్న ఒక్కో సంఘం ఒక్కో తరుణం లో చెయ్యి ఇస్తారు.

మా భూముల్లో మమ్మల్ని నిరాశ్రయుల్ని చేసి అవే భూముల్లో మా చేత వినోద నృత్యాలు చేయిస్తారా..ఇక మీదట ఎప్పుడు ఇలాంటి వాటికి తమ ప్రజలు రాకూడదు..అని ధృఢంగా నిర్ణయించుకుంటాడు..అలా కధ చివరకి వస్తుంది.

" They eat meat అనే కధ లో ఒక సంతాల్ వ్యక్తి ..కేంద్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగి..అతని పేరు బీరం సొరేన్ ..అతనికి భుబనేశ్వర్ నుంచి గుజరాత్ లోని వడోదర కి బదిలీ అవుతుంది.అద్దె ఇంటి కోసం ఆ ఊరి లో తిరిగినపుడు గమ్మత్తు విషయాలు అతనికి తెలుస్తాయి.ఎక్కడికి వెళ్ళినా మాంసాహారులకి ఇళ్ళు ఇవ్వం అంటారు.ముస్లింస్,క్రైస్తవులు వారికి ఇళ్ళు ప్రత్యేక ప్రాంతాల్లో ఉంటాయి.మిగతా హిందువుల తో కలిసి ఉండవు..ఎవరూ వారికి అక్కడ అద్దెకి కూడా ఇవ్వరు.మొత్తానికి ఒక తెలుగు కుటుంబం వీరికి ఇల్లు ఇస్తుంది ..రెండు కండీషన్ల మీద...ఒకటి మాంసాహారం తిరాదు...ఇంకోటి వాళ్ళ గురించి ఎవరు అడిగినా కేవలం జార్ఖండ్ నుంచి వచ్చాము లేదా భుబనేశ్వర్ నుంచి వచ్చాము అని మాత్రమే చెప్పాలి.

అయితే ఈ కుటుంబం వారికి జిహ్వా చాపల్యం చావక వారం వారం కొద్ది దూరం లో ప్రభుత్వ క్వార్టర్ లో ఉండే తమ బంధువుల వద్ద కి వెళ్ళి తిని వస్తుంటారు..మొత్తానికి కొంత కాలానికి వీరికి శాఖాహారం బాగా అలవాటు అవుతుంది.బుద్ధి పుట్టినపుడు దొంగ చాటుగా ఒక గుడ్డు తెచ్చుకొని వాసనలు రాకుండా వండుకొని తింటూ ఉంటారు.అయితే ఆ ఇంటి ఓనర్ భార్య కూడా గుడ్లని దొంగ చాటు గా లాగిస్తూనే ఉంటుంది.మొత్తానికి అక్కడ వీళ్ళ టేస్టు లు కలిసి ఒక అంగీకారానికి వస్తారు. రోజులు హాయిగా గడుస్తూండగా ప్రసిద్ధి చెందిన గుజరాత్ అల్లర్లు చెలరేగుతాయి.దినమొక యుగంగా గడుస్తుంది.చివరకి జార్ఝండ్ కి ట్రాన్స్ఫర్ అవగా చాలా సంతోషిస్తారు..ఇక మన ఇష్టం వచ్చిన కూరల్ని తినొచ్చురా బాబూ అని..!

Mearly a whore, November is the month of migration   ఇంకా రెండు కధ ల్లో నిజం చెప్పాలంటే కొన్ని అసభ్య సన్నివేశాలు లేకపోలేదు.అయితే ఆ మేరకు చెప్పకపోతే కూడా ఆ సంధర్భాలు పండవేమో కూడా.ఏమైనా జార్ఖండ్ లోని పకూర్ జిల్లా లోని గ్రామాలు,అక్కడి గాధల్ని  మన కళ్ళ ముందు నిలబెట్టాడురచయిత.బ్యాంక్ లో ఉద్యోగి గా పనిచేస్తూ ఒక స్కాం లో ఇతరులతో కలిసి ముందుకెళ్ళే సందర్భం లో అతని ఇంట్లోని ఒక వృద్ధుడు ముందు చూపు తో హెచ్చరించడం ఆలోచింప చేస్తుంది.సంతాల్ తెగ కి చెందిన ముఖ్య మంత్రి మధు కోడా లాంటి వాడినే ఎలా ఇతరులు వాడుకొని మైనింగ్ కేసు లో జైలు కి వెళ్ళాలా చేశారో నీకు తెలుసా ..దాని నుంచి మనం గుణపాఠాలు నేర్చుకోవాలి అని ఒక పాత్ర అంటుంది.అమెజాన్ లో దొరుకుతుంది..వీలైతే చదవండి... Murthy KVVS.   

Sunday, August 13, 2017

ద ఓల్డ్ మేన్ అండ్ ద సీ తెలుగు అనువాదం పూర్తి అయింది.

నిన్నటి తో ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్ వే రాసిన నవల ద ఓల్డ్ మేన్ అండ్ ద సీ తెలుగు అనువాదం పూర్తి అయింది.ప్రతి బియ్యపు గింజ మీద తినే వారి పేరు ఉంటుందని అంటారు.అలా ఇంగ్లీష్ నవలల మీద కూడా ఉంటుందేమో.ఎవరు తెలిగించాలనేది.ఈ నవల అనువాదం చేయడానికి ఒక ప్రధాన  కారణం సోదరి పూదోట శౌరీలు గారు.వారి తో ఓ సారి మాటాడినపుడు దీని ప్రాశస్త్యం  గురుంచి చెప్పి ఈ మాటు ఇది చేయకూడదా అన్నారు. ఎందుకనో వెంటనే మళ్ళీ రెండోసారి ఆ మూలం లోని నవలని చదివాను.ఈసారి చాలా కొత్త దనం తోచింది...పది హేనేళ్ళ క్రితం చదివిన దానితో పోలిస్తే..!

నరేంద్ర కుమార్ లాంటి ఫేస్ బుక్  మిత్రులు కూడా మీ అనువాదం లోని రుచి యే వేరు చేయండి అని కోరారు.గతం లో దీనికి ఒక తెలుగు అనువాదం వచ్చిందని కొందరు మిత్రులు అన్నారు.సరే...టాల్స్ టాయ్ ఇంకా మన రవీంద్రుని రచనలు ఒక్కోటి ఎన్నిసార్లు తెలుగు రాలేదు.చూద్దాము..బాగుందా చదువుతారు లేదా అలా కాల గర్భం లో కలిసిపోతుంది అనుకొని మొదలెట్టాను.

అసలు ఈ నవల The old man and the sea గూర్చి కొంచెం చెప్పాలి.
ఇది వంద పేజీలు లోపు ఉంటుంది మూలం లో.ఇలాటి వాటిని "నావెల్లా"  అంటారు వారు.ఇది ఒకే ఒక్క పాత్ర పై ప్రధానంగా నడుస్తుంది.సరే..ఆ కుర్రవాడు..ఇంకా పెడ్రికో అనే హోటల్ అతను ఉన్నా అవి చాలా చిన్న పాత్రలే.ఒక ముసలి వ్యక్తి సాహసొపేతమైన సముద్ర యానం..దానిలో భాగంగా మూడు రోజులు పాటు చేసిన చేపల  వేట...ప్రాణం కూడా లెక్క చేయకుండా తన గత నైపుణ్యాన్ని,బలాన్ని స్ఫురణ కి తెచ్చుకుంటూ చేసిన పోరాటం...మళ్ళీ రిక్త హస్తాల తో తిరిగి రావడం( చేప దొరికినప్పటికి) ...  ఇది సాగిన కధాంశం.దీనిలో అనేక అంశాల్ని రచయిత సింబాలిక్ గా చెప్పాడు.అదే దాని లోని గొప్ప దనం.ఎక్కడా బోరు అనిపించదు.మానవుని యొక్క ఆత్మ శక్తి ..దాని యొక్క వైభవం ని కళ్ళకి కట్టినట్లు చూపించాడు.చూపించాడు అని ఎందుకు అన్నానంటే నువ్వు పాఠకులకి ..చూపించాలి తప్ప అంత కంటే చేయవలసింది ఏమీ లేదు..అని రచయితల్ని ఉద్దేశించి అంటాడు హెమింగ్ వే.అది ఎప్పుడు జరుగుతుంది...రచయిత స్వయంగా అనుభవించినపుడు.

నిజానికి హెమింగ్ వే జీవితం  దీనిలోని ముసలి వాని పాత్ర వంటిదే అనిపించింది చదివినపుడు.అమెరికా లో పుట్టినప్పటికి గల్ఫ్ స్ట్రీం లో వేటాడం..క్యూబా లో ని జాలరులతో తిరగడం...సముద్రం పై సాహస ప్రయాణాలు చేయడం ఇవన్నీ అతనికి కరతలామలకం.తను చూసిన,పొందిన అనుభవాలనే అంత చక్కగా వ్యక్తీకరించగలిగాడు.
నిజానికి హెమింగ్ వే రాసిన ఫిక్షన్ లో ఇదే చివరిది.కనుకనే అనుకుంటా గొప్ప మానసిక పరిణితి అగుపిస్తుంది.పాశ్చత్యులు దీని లోని సింబాలిజం ని బైబిల్ లోని కొన్ని ఘట్టాలతో ముడిపెట్టి చూస్తారు.ఆ ముసలి జాలరి సముద్రం పై చేసిన మూడు రోజుల  పోరాటాన్ని క్రీస్తు యొక్క మూడు రోజుల శ్రమ దినాలు గా వర్ణించారు.ఇది 1952 లో ప్రచురితం అయినపుడు చాలా మంది దీన్ని విలియం ఫాల్క్నర్ రాసిన ద బేర్ తోను,హెర్మన్ మెల్విల్లె రాసిన మోబీ డిక్ తోను సరి తూగ గల రచన గా భావించారు.అయితే వాటి న్నిటిని ఈ నావెల్లా అధిగమించింది.కాలక్రమం లో.విచిత్రం గా నోబెల్ పురస్కారం వచ్చినప్పుడు కూడా ఈ రచన ని ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించారు.నిజం చెప్పాలంటే ఈ రచన వల్ల మిగతా అతని రచనలు మసకబారినవి అంటే అతిశయోక్తి కాదు.ఇంతా చేసి ఇది వంద పేజీల లోపు దే.

దీనిలోని భాష చాలా తేలికది.ఏ మాత్రం ఇంగ్లీష్ వచ్చిన వాళ్ళయినా చదవవచ్చు.అయితే దానిలోని అంతరార్ధం.. సొగసు ని తెలుసుకోడానికి ఒక రసిక హృదయం ఉండాలి.లేకపోయినట్లయితే ఒక ముసలి జాలరి ..ఒక పెద్ద చేప అంతేగా అనిపిస్తుంది.సృష్టి లో ప్రతి గొప్ప విషయం అంతే.మన కి పక్కనే ఉంటుంది.కాని తెలియదు.తెలుసుకున్నపుడు ఇంతేనా అనిపిస్తుంది.ఎందుకంటే మనిషి మనిషే ఎక్కడైనా.ఎప్పుడైనా.భాష ...ప్రాంతం ..అన్నీ రాజకీయాల్లో భాగం...!    మూర్తి కెవివిఎస్ 
                                    20
మొత్తానికి ఆ షార్క్ ని కూడ తుదముట్టించి...పడవ మీద అలా సాగిపోతున్నాడు.నేను వేట చేసిన చేప ని పావు వంతు దాకా ఇవే తినేసాయి.ఇది ఓ కలే అయితేనో..అసలు దాని వేపే చూడాలని అనిపించడం లా...క్షమించు చేపా...అంతా తిరగబడింది...ఆ చేప వేపు కన్నెత్తి కూడా చూడాలని లేదు దాని ఉన్న స్థితికి..!రక్తం చారలు ఉన్నాయి దాని మీద..ఇంకా దానికి ఉన్న వొంటి చారికలు తో పాటు.

సముద్రం మీద అంత లోనికి ..పోకుండా ఉండాల్సింది.నీకు గాని నాకు గాని దీనివల్ల ఒరిగింది ఏమిటి.ఇంకా రాబోయేవి ఏమిటో..!

నువ్వు ఏవేవో తెచ్చావు గాని ఒక రాయి కూడా తెచ్చి ఉంటే బాగుండేది.ఈ తెడ్డు కి కట్టడానికి బాగుండేది.ఇప్పుడు లేని దాని గురుంచి ఎందుకు విచారించడం..తనే అనుకున్నాడు మళ్ళీ. ఆ చివరి షార్క్ ఎంత మాంసాన్ని లాగేసిందో దేవుడికె తెలియాలి.ఇంకా చేప కింద భాగం లో ఎంత మాంసం పోయిందో. ఈ సముద్రం అనే హై వే లో ఎంత విడిచిపెట్టాయో ..వాటి వాసన పట్టుకొని మరి కొన్ని తగలడతాయి.

ఈ చేప మంచి గా ఉన్నట్లయితె ఓ మనిషి   ఒక కాలం అంతా  తినొచ్చు.. హ్మ్ అనుకోవడం కూడా అనవసరం ఇప్పుడు. నీ  చేతుల్ని చక్కగా ఉంచుకో..రాబోయే ఉపద్రవాన్ని తట్టుకోవడానికి ..!  ఇదంత ఒక కల అయితే బాగుండు.ఎవరకి తెలుసు..ముందు అంతా బాగా నే ఉంటుందేమో.

అదిగో ..మళ్ళీ  ఒక షార్క్ దాపురించింది. ఒక్కటే నాసికా ద్వారం ఉంది దానికి.ఒక పంది మాదిరి గా వచ్చింది.అంత నోరు చాపుకుంటూ.మనిషి తల పెట్టినా సరిపోతుంది దానిలో.చేప ని ముట్టేంత వరకు ఆగి..ఆ తర్వాత సరిగ్గా దాని మెదడు మీద తెడ్డు కి ఉన్న కత్తి తో బాదాడు.అది చాలా చురుకు గా తప్పించుకుంది వేటు పడకుండ.
సర్దుకు కూచున్నాడు ముసలాయన.ఆ షార్క్ మెల్లగా నీళ్ళ లోకి వెళ్ళింది. సరే.. ఈ రెండు తెడ్లు ..ఇంకా  ఏవో ఉన్నాయి దాని భరతం పట్టడవాటిని వాడటానికి తన శక్తి లేదు..ఆ చెక్క గద లాంటిది ఉంది గాని దానితో మోదటం కాని పని. నీళ్ళ లోకి చేతులు పెట్టి తడుపుకున్నాడు.వేళ మధ్యానం దాటింది.సముద్రం ఇక్కడ,ఆకాశం అక్కడ ..మరేమీ కనబడటం లేదు. గాలి కొద్దిగా పెరిగింది.కాసేపట్లో నేల  కనిపించవచ్చును.

ముసలాయనకి, మొప్పలు ఊపుకుంటూ వచ్చే జీవాలు రెండు కనబడ్డాయి.గోధుమ వన్నె లో ఉన్నాయి.తిన్నగా తన పడవ వేపే వస్తున్నాయి.దగ్గర గా రానిచ్చాడు.చేతి లోకి అనువైన ఆయుధం ని తీసుకున్నాడు..విరిగిన తెడ్డు కి ఉన్న కత్తి అది. రెండు అడుగుల మీద కొద్దిగా ఉంటుంది.ముందు ఒక దాన్ని ముక్కు కి సమీపం లో గాని,దాని తల మీద గాని కొట్టాలి అనుకున్నాడు.

ఆ రెండు జీవాలు (Galanoes  అనే రకంవి ) దగ్గర గా వచ్చాయి...ఒకటి మాత్రం త్న చేప ని తిండనికి నిళ్ళ్ కిందికి వెళ్ళింది.ముసలాయన గద లాంటి ఆయుధం తో రెండో దాని తల మీద బలం ఆ కొట్టాడు.రబ్బర్ మీద కొట్టినట్లు అనిపించింది.ఏదో ఎముక కి తాకినట్లు కూడా తోచింది.మళ్ళీ దాని ముక్కు మీద బలం కొద్దీ కొట్టాడు.ఇంకోటి మాత్రం నీళ్ళ లో దోబూచులాడుతున్నట్లు  మునుగుతూ తేలుతూ చివరకి నోరు తెరుచుకుంటూ ముందుకు వచ్చింది.దాని నోట్లో మాంసం అవశేషాలు కనిపించాయి. తన చేప ని బాగానే గుంజేసింది అన్నమాట. బలం కొద్దీ దాని తల మీద మోదాడు.


ఆ దెబ్బకి  ఆ షార్క్ ..తన నోటి లోని మాంసం ని విడిచి ముసలాయన కేసి చూసింది.మళ్ళీ దెబ్బ మీద దెబ్బ వేశాడు  ముసలాయన.అది కోపంగా దూసుకు వచ్చి అంతెత్తున ఎగిరింది..ఇదే అదును గా ముసలాయన దాని ముట్టె మీద బలంగా కొట్టాడు.దాని మెదడు ఉండే భాగం లో మళ్ళీ మళ్ళీ కొట్టాడు.అది కింద పడిపొయింది..లేస్తుందేమోనని చూశాడు గాని అది లేవ లేదు. 

Saturday, August 12, 2017

Ernest Hemingway నవల The old man and the sea సంక్షిప్తంగా...(22 వ భాగం/మరియు చివరి భాగం )



పడవ అలాగే ముందుకు పోతున్నది.మనసు లో ఎలాటి భావాలు లేవు...దేని గురించి కూడా.జరిగినదంతా గతం లోకి జారుకున్నది.సాధ్యమైనంత చక్కగా తెలివి గా ఒడ్డుకి చేరుకోవడమే ఇప్పుడు తన ముందు ఉన్నది.బల్ల మీద ఉన్న పదార్ధాన్ని తన్నుకుపోయినట్లు ఇక మిగిలిన ఆ చేప అస్థి పంజరాన్ని కూడా ఏదో షార్క్ తన్నుకు పోతుందా ..పోనీ.దాని గురించి లక్ష్యపెట్టదలచలేదు.పడవ ని చక్కగా నడపడమే ఇప్పుడు తన ముందున్నది.ఎలాంటి బరువు లేకుండా తేలిగ్గా పోతున్నది పడవ.

పడవ కి వెనుక ఉన్న టిల్లర్ అనబడే బలమైన కర్ర ని కొద్దిగా కొరకడం తప్ప పెద్ద గా ఏం చేయలేదు ఆ షార్క్...మొత్తానికి దాన్ని అది ఉండే స్లాట్ లో పెట్టేశాడు.ఆ బీచ్ లో వెలుగుతున్న లైట్లు మిణుకు మిణుకు మంటూ అగుపిస్తున్నాయి.ఇంచు మించు ఇక ఇంటి కి చేరుకున్నట్లే లెక్క.ఈ పవనాలు ఎంత మంచివో...అలా తీసుకుపోతుంటాయి...అయితే సముద్రం మటుకు శత్రువులు,మిత్రులు ఇద్దర్నీ కలిగి ఉన్నట్టిది.మంచం మరి...అదీ మంచిదే...దెబ్బతిన్నప్పుడు శరీరానికి హాయిని  ఇస్తుంది. నువ్వు ఇప్పుడు ఆ స్థితి లోనే ఉన్నావు.నీకిప్పుడు మంచం అవసరం.

" అదేం లేదు..నేను చాలా లోపలకి వెళ్ళాను.." గట్టిగా నే పైకి అరిచాడు.
మొత్తానికి హార్బర్ లోకి వచ్చేశాడు.టెర్రస్ అంతా లైట్లు వెలుగుతున్నాయి.అంతా మంచాలు ఎక్కి గాఢ నిద్ర లో ఉన్నారు.గాలి మంద్రంగా వీస్తూ ..వేగాన్ని అందుకున్నది క్రమంగా..!తాను దిగేప్పుడు సాయం రావడానికి ఎవరూ లేరు.దిగి..ఆ పడవ ని మెల్లగా తోసి అక్కడ ఉన్న రాయికి కట్టేశాడు.పడవకి ఉన్న తెర చాపలు అవీ విప్పుకున్నాడు.ఒడ్డు కి పై భాగం లోకి వెళ్ళడానికి తయారయ్యాడు.అప్పుడు గాని అర్ధం కాలేదు తాను ఎంత అలిసిపోయింది..!ఒక్క క్షణం ఆగి ఆ చేప ..తాను వేటాడిన చేపని చూశాడు.ఏముందని అక్కడ..అస్థిపంజరం..కాకపోతే తల భాగం లో కొద్దిగా నల్లటి కండ...ఆ మొప్పలు..!

భుజం మీద సరంజామా ఉంచుకొని ముందుకి కదిలాడు.పడిపోయి తమాయించుకున్నాడు. లెగబోయాడు...ఎందుకైనా మంచిదని అలాగే కాసేపు కూర్చొని ..రోడ్డు వేపు చూశాడు.ఒక పిల్లి కనబడింది..దాని పనిలో అది తిరుగుతున్నది.సరంజామా ని కింద బెట్టి తను లేచి నిలబడ్డాడు.ఇంటికి వెళ్ళే లోపు లో కనీసం అయిదు సార్లు అలా కూర్చుంటూ వెళ్ళాడు.

మొత్తానికి లోపలకి వెళ్ళి ఆ తెరచాపల్ని వాటిని గోడ కి ఆనించాడు.నీళ్ళ సీసా లో ఉన్న కొన్ని నీళ్ళ ని నోట్లో పోసుకున్నాడు.వెంటనే మంచం మీద కి ఒరిగాడు.దుప్పటి కప్పుకున్నాడు.అర చేతుల్ని అలాగే తెరుచుకొని వాటి మీద భారం పడకుండా పడుకున్నాడు.పొద్దున్నే ఆ కుర్రవాడు వచ్చాడు..అలా ప్రతి రోజు వచ్చి చూసిపోతున్నాడు..ఈ రోజు ముసలాయన తిరిగి వచ్చాడు.అతని చేతులకి అయిన గాయాల్ని చూసి కుర్రవాడు రోదించసాగాడు.కాఫీ తీసుకు వద్దామని బయటకి వచ్చాడు..దారి పొడుగూతా ఏడుస్తూనే ఉన్నాడు.

అప్పటికే కొంతమంది జాలరులు ముసలాయన పడవ దగ్గరకి వచ్చి ఆ చేప స్వరూపాన్ని చూస్తున్నారు.కొంత మంది అడిగారు." ఎక్కడ అతను" అని." నిద్రపోతున్నాడు..ఇప్పుడే ఎందుకు లేపడం " అన్నాడు కుర్రాడు.

" ఈ చేప పెద్దదే..పద్దెనిమిది అడుగులు ఉంది.." అన్నాడు ఒకతను.

కుర్రవాడు టెర్రస్ వద్ద ఉన్న హోటల్ లో కాఫీ ఇమ్మని అడిగాడు." కొద్దిగా పాలు,పంచదార ఎక్కువ వేసి.. స్ట్రాంగ్ గా ఇవ్వండి" అన్నాడు.

" ఇంకా ఏమన్నా కావాలా " హోటల్ అతను అడిగాడు.

" ఇప్పుడు అయితే ఇంతే..ఏమి తింటాడు అనేది తర్వాత చూస్తాను"

" నిన్న నీకు రెండు చేపలు ..భలే మంచివి పడ్డాయి"

" నా వాటికేం వచ్చింది లే"  అంటూ కుర్రవాడు ఏడవసాగాడు.

" చెప్పు ఇంకా ఏమన్నా కావాలా "

" వద్దు.నేను మళ్ళీ వస్తా.శాంటియాగో (ముసలాయన) ని ఇబ్బంది పెట్టవద్దని వారికి చెప్పండి.."

" ఓహ్..అతనితో చెప్పు.. నాకూ బాధ గా ఉందని"

" థాంక్స్ "  అన్నాడు కుర్రవాడు.
ముసలాయన లేచేవరకు ఓపిగ్గా ఆ గది లోనే కూర్చున్నాడు కుర్రాడు.కాసేపు లేచినట్లు లేచి నిద్ర లోకి జారుకున్నాడు.చల్లారిన కాఫీ ని వేడి చేయడానికి పుల్లలు ఏరుదామని బయటకి వచ్చాడు కుర్రాడు.ముసలాయన లేచాడు.

" ఇందా..ఈ కాఫీ తాగు" అంటూ ముసలాయనకి ఓ గ్లాస్ లో పోసి ఇచ్చాడు.

ముసలాయన తీసుకొని తాగాడు. " అవి బాగా దెబ్బ తీశాయి నన్ను..అదే మనోలిన్ చేప...నిజంగా ఏమి దెబ్బ తీశాయి.."

" ఆ చేప కాదేమో దెబ్బ తీసింది..నేను అనుకోవడం.."

" లేదు..ఆ చేప ని పట్టిన తర్వాత నే అయిన చికాకంతా.."

" అక్కడ నీ పడవ ని...దాని లోని గేర్ ని ..పెడ్రికొ ..ఆ హోటల్ ఆయన చూస్తుంటాడులే..దాని గురుంచి చింతించకు..ఆ చేప తల ఒక్కటే ఇక మిగిలింది కదా ..ఏమి చేద్దామని దాన్ని.."

" దాన్ని పెడ్రికో  ని తీసుకోమని చెప్పు..ఎరలు గా దాని ముక్కల్ని ఉపయోగించుకుంటాడు."
చెప్పాడు ముసలాయన.

" మరి ఆ బల్లెం"

" నీకు కావలసి వస్తె తీసుకో.."

" తీసుకుంటాలే..ఇంకా మిగతా వాటి గురుంచి మనం ఆలోచన చేద్దాం"

" నాకోసం వెతికారా"

"అవును. తీరం లోని దళాలు..ఇంకా విమానాల ద్వారా.."

" సముద్రం చాలా పెద్దది.దాంట్లో నా పడవ ఎంతని. " ఫర్లేదు నా గురుంచి కూడా శ్రద్ధ తీసుకునేవారు ఉన్నారు అని పించి ఆనందం గా తోచింది." నిన్ను చూడలేకపొయా ఇంత కాలం..ఇంతకీ నీ ప్రగతి ఎలా ఉంది.." అడిగాడు ముసలాయన.
" మొదటి రోజున ఒకటి పడింది.రెండో రోజున ఒకటి..మూడో రోజున రెండు చేపలు పడ్డాయి..."

"బాగుంది"

" ఇక మనం ఇద్దరం వేట కి పోదాం"

" లేదు ..లేదు..నాతో ఉంటే అదృష్టం రాదు"

" దాన్నటు పోనీ.. ఆ అదృష్టం ని నేనే లాక్కొస్తా"

"మీ వాళ్ళు వద్దంటారేమో"

" నాకదేం లెక్క లేదు.నిన్న నాకు రెండు చేపలు పడ్డాయి.ఇకనుంచి మనం కలిసే పడదాం.నీ నుంచి నేర్చుకునేది ఎంతో ఉంది.."

" సరే..మంచి పదునైన బ్లేడ్ చేయించు పడవ లో ఉపయోగపడానికి..నాదగ్గరున్నది పొయింది గదా..చాలా పదును గా ఉండాలి."

" సరే..కావలసినవి అన్నీ చేయిస్తా.."


" ఎన్ని  రోజుల్లొ అయితే బావుంటుంది.."

" మూడు రోజుల్లో లేదా ఆ పైన అనుకో"

" సరే..సిద్ధం గా ఉంచుతాలే గాని ...  నీ చేతుల గాయాలు తగ్గనీ ముందు"

" దాన్ని ఎలా తగ్గించుకోవాలో నాకు ఎరుకే గాని...చాతి లో కొద్ది గా కలుక్కుమన్నట్టన్నది రాత్రి.."

"అది కూడా తగ్గనీ.. నువ్వు పడుకో ముందు ...తినెందుకు ఏమైనా తెస్తా ఉండు.."

" అలాగే పేపర్లు ఉంటే తీసుకు రా...అదే నేను మిస్ అయిన రోజులవి.."
" అన్నీ తెస్తాలే..నీకు అయిన గాయాలకి మందులు కూడా తెస్తా"

" మర్చిపోకుండా చెప్పు..ఆ చేప తలని పెడ్రికో ని తీసుకోమని చెప్పు.."

" నాకు జ్ఞాపకం ఉందిలే"

అలా ఆ కుర్రవాడు ఇంట్లోనుంచి బయటకి వచ్చి రోడ్డు వేపు కి తిరిగాడు.మళ్ళీ అతను ఏడుస్తూనే ఉన్నాడు.

ఆ మధ్యానం తీరం వద్దన ఉన్న టెర్రస్ దగ్గరకి టూరిస్ట్ లు ఎక్కడినుంచో వచ్చారు.సందడి గా ఉంది ..!పార్టీలు జరిగిన దానికి గుర్తు గా ఆ పక్కనే కొద్ది దూరం లో బీర్ డబ్బాలు అవీ ఉంటాయి.అక్కడ నే ఉన్న పెను చేప యొక్క అస్థి పంజరం ..దానికి తగులుతున్న సముద్రపు అలలు.ఇది చూసి అడిగింది ఓ టూరిస్ట్ " ఏమిటది.. " అని.

" అది టిబురోన్ రకం ..ది ..షార్క్ కావచ్చును" వెయిటర్ జరిగినది అంతా చెప్పాలని ప్రయత్నించాడు.

" షార్క్ లు ఇంత చక్కని తోకలు కలిగి ఉంటాయా...నాకు తెలియదు నిజంగా .." అందామె.

" నాకూ తెలియదు" ఆమె తో పాటూ ఉన్న ఇంకోతను చెప్పాడు.
ఆ రోడ్డు కి అవతల ఏమి జరుతోందంటే ...అక్కడున్న తన నివాసం లో ముసలాయన ..మళ్ళీ నిద్ర లోకి జారుకున్నాడు.ఆ కుర్రవాడు అలాగే చూస్తూ కూర్చున్నాడు ..మొహం మంచం లోకి  పెట్టి నిద్రపోతున్న ఆ ముసలాయన్ని చూస్తూ.ఇప్పుడు ముసలాయన కలలో కి సిమ్హాలు  వస్తున్నాయి. (సమాప్తం)