Thursday, September 20, 2018

కిష్కింద కాండ (కధ)--మూర్తి కెవివిఎస్

కిష్కింద కాండ (కధ)--మూర్తి కెవివిఎస్

వెంకట్ మేష్టార్ని ఆ కోతి కరవకపోయి ఉన్నట్లయితే ఇంత దాకా వచ్చేది కాదు.వాటికి ఇప్పుడు కౌంట్ డౌన్ ప్రారంభమయింది.అలాగని వాటిని తుదముట్టించే పనులేం చేయట్లేదు సుమా ...!ఎలాగైనా సరే వాటిని బంధించి ఏ వ్యాన్ లోనో ఎక్కించి చత్తిస్ ఘడ్ బోర్డర్ లో ఉన్న దట్టమైన అడవుల్లో వదిలేసి రావాలని ఊరంతా కలిసి నిర్ణయించుకున్నాం.ఒకటా రెండా ముప్ఫై కి పైనే ఉంటాయి చిన్నవీ పెద్దవీ అన్నీ కలిపి..!ఈ సంఖ్య పెరుగుతూనే ఉంది చూస్తున్న కొద్దీ.మొదట్లో రెండో మూడో కనిపిస్తే పోనీలే వాటి మానాన అవే తిరుగుతున్నాయి,ఎవర్నీ ఏమి అనకుండా అనుకునేవాళ్ళం.కానీ అవి తమ పరిధిల్ని దాటుతున్నాయి.తాము నిజమైన కోతులమని నిరూపించుకుంటున్నాయి.
ఎలెక్ట్రానిక్,ప్రింట్ మీడియా మిత్రులు ఈ కోతుల అలజడి గురించి ఓ స్టోరీ చేసుకుంటాం అంటే రమ్మని చెప్పాను.ఆ విధంగా అయినా వీటి ఆగడాలు అధికారులకి ఊరి జనాలకి తెలుస్తాయని నా ఆశ.ఎందుకంటే వీటి మీద స్ట్రిక్ట్ చర్య తీసుకోడానికి చాలామంది సెంటి మెంట్ గా ఫీలవుతున్నారు.కొంతమంది వీటికి ఫ్యాన్స్ కూడా ఉన్నారు.అదీ సంగతి.
బెల్ కొట్టారు.పిల్లలు బిల బిల మంటూ క్లాస్ గదుల్లోనుంచి వస్తున్నారు.సరిగ్గా అదే సమయానికి మీడియా మిత్రులు కూడా తమ కెమెరాల తో స్కూల్ లోపలకి వచ్చారు.అంతా కలిసి నలుగురు ఉంటారు.వారిని ఆహ్వానించాను.
"రండి.మంచి వేళ కి వచ్చారు..అలా అటు వేపు పోదాం" అంటూ  వారిని తీసుకుని ముందుకి నడిచాను.కిచెన్ కి దగ్గర గా ఉన్న ప్రాంతం వైపు నడిచాము.స్కూల్ ప్రాంగణం అంతా కలిపి రెండు ఎకరాలు దాకా ఉంటుంది.చెట్లు కూడా చాలా ఉండి చల్లగా ఉంటుంది వాతావరణం.
ఆశ్చర్యం.ఒక్క కోతీ లేదు.కనీసం చిన్న పిల్ల కోతి కూడా..!ప్రతి రోజూ ఈ టైము కి వచ్చేవి ,ఎక్కడికి పోయాయి ఈ రోజు..?వీళ్ళు వస్తున్నట్లు వాటికి ముందే తెలిసి పోయిందా ...!వింత గానే ఉంది.

" ఏది మేస్టారూ...ఏవీ కోతులు..ఎక్కడా కనబడటం లేదు.ఈ టైము కి ఠంచన్ గా వచ్చేస్తాయని చెప్పారు" ఒక మీడియా ప్రతినిధి ప్రశ్నించాడు.

" అదేనండి..నాకూ వింత గా ఉంది.అసలు ఈ పాటికి వచ్చేస్తాయి రోజు.కొన్ని చెట్టు కొమ్మలు పట్టుకుని ఊగుతూ ఆడుకుంటూ ఉంటాయి.కొన్ని గోడ మీద తిరుగుతూ హడావిడి చేస్తుంటాయి.సరిగ్గా పిల్లలు అన్నాలు తినేసి లోపలకి వెళ్ళగానే వాళ్ళు పారేసిన మిగిలిన అన్నపు మెతుకులు తిండానికి దిగుతాయి.." వివరించాను.

" గమ్మత్తు గా ఉంది.మా రాకని పసి గట్టాయా ఏమిటి" ఇంకోతను అడిగాడు.

"అయినా అయి ఉండచ్చు.మీరు కెమేరాలు అవి తీసుకు వచ్చారు గదా ..చూసి ఈ కొత్త వ్యక్తులు హాని తలపెడతారేమో నని ఊహించాయేమో" అన్నాను.

ఆ తర్వాత రమారమి రెండు గంటలు పాటు వాళ్ళు పడిగాపులు కాశారు.ఒక్క కోతీ జాడ లేదు.ఇక చేసేది లేక సరే మళ్ళీ ఎప్పుడైనా వస్తాం అనేసి మీడియా మిత్రులు వెళ్ళిపోయారు.కాని అప్పటి నుంచి ఈ కోతుల జీవన శైలి మీద నాకు ఆసక్తి పెరిగింది.వాటికి మనలా నోరు లేదనే గాని ఎంత తెలివి.ఎంత కలిసి కట్టుగా కూడబలుక్కున్నట్లుగా జాడ లేకుండా పోయాయి.ఇంకా గొప్ప విచిత్రం ఏమిటంటే ఆ సాయంత్రం బడి విడిచి పెట్టే వేళకి అవి ఒక్కొక్కటే రాసాగాయి.అమ్మ భడవల్లారా ..ఏమి చాకచక్యం..నాకు మతి పోయింది..!
అసలు వీటి జీవన శైలి ఏమిటి అని నాకు ఆసక్తి పెరిగింది.ఆ రోజు నుంచి ఏ మాత్రం వీలు దొరికినా వాటిని గమనిస్తుండేవాడిని.నేను డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో జాక్ లండన్ రాసిన "వైట్ ఫాంగ్ " అనే ఓ పెద్ద కధ చదివాను.ఒక  కుక్క తన ఆత్మ కధ రాసుకుంటే తన కష్ట సుఖాల్ని ఇంత ఇది గా రాసుకుంటుందా అనిపించింది.తీసిపారేస్తాం గాని ప్రతి జీవి తన జీవన పోరాటాన్ని నోరు విప్పి చెపితే ఆ గాధ ఏ మనిషి పోరాటానికీ తీసిపోదు.నిజం చెప్పాలంటే మనకంటే ప్రమాదకరమైన పరిస్థితుల్ని అవే ఎదుర్కుంటూ ఉంటాయి.

ఒక రోజు నేను  మా పాఠశాల ఎదుట ఉన్న కానుగ చెట్టు నీడ లో కూర్చొని ఉన్నాను.ఆ రోజు ఏదో విషయం మీద భారత్ బంద్.ఆందోళనకారులు వచ్చి పిల్లల్ని పంపించివేశారు.ఇక మేము ఎలా ఉండవలసిందే..ఖాళీ గా..!కుర్చీ వెనక భాగం లో ఏదో కదిలినట్టయితే వెనక్కి తిరిగి చూశాను.ఒక కోతి.బలం గా నే ఉంది.అది గాని దాడి చేస్తే చేసేది నాస్తి.

నేను దాన్ని  చూసి చూడనట్లు గానే ఏటో చెట్టు పైకి చూడసాగాను.ఆ కోతి నా ముందు కి వచ్చింది.దాని కళ్ళ లో ఒక చంటి పిల్లవాడిలో ఉన్న అమాయకత్వం.ఏ మాత్రం ఆందోళన చెందకుండా నా తో ఇంకో మనిషే ఉన్నాడు అనే ధ్యాస లో నేను ఉన్నాను.దానిని బెదిరించదలచుకోలేదు.సరే..అది కరిచినా ఫరవాలేదు ..ఏమైతే అది కానీ ..అని నిశ్చలం గా ఉన్నాను.నన్ను అది తదేకం గా పరిశీలించసాగింది.ఏమిటి వీడు నా మీదికి కళ్ళు ఉరిమి చూడటం లేదు.కర్ర తీసుకు రావడం లేదు.అలా ప్రశాంతం గా ఉన్నాడు.అసలు మనిషా..బొమ్మా ..అని తర్కించుకుంటున్నదేమో..!

ఓ రెండు నిమిషాలు గడిచాయి.నాకే ఆ మౌనం ని భగ్నం చేయాలనిపించింది.

" ఇక్కడ ఏమీ లేదు తినడానికి.ఈ రోజు మిడ్ డే మీల్స్ కూడా లేదు నీకు.సెలవనుకో ఈ రోజు సరేనా.." నెమ్మెది గా దానివైపు చూస్తూ అన్నాను.దానికి భాష తెలుసా అంటే ఏమీ చెప్పలేను.అలా అనిపించి అన్నాను.

ఆ మాట కి కోతి చిన్న గా కళ్ళు చికిలించిది.కొద్ది గా నోరు తెరిచి మళ్ళీ మూసి చప్పరించింది.ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్లు గా మౌనం గా ఉండిపోయింది.ఏ చప్పుడూ చేయలేదు.కాసేపాగి ఏదో తప్పు చేసిన పిల్లాడిలా తల వంచింది.మళ్ళీ తల ఎత్తి నాకేసి అలాగే చూసి మెల్లిగా వెళ్ళిపోయింది.
అయితే ఆ తెల్లవారి బడి కి వెళ్ళగానే ఓ చెడు వార్త.అది కోతి కి సంబందించినదే. ఎనిమిదవ తరగతి పిల్లవాడిని కోతి గాయపరిచింది.వెళ్ళి చూస్తే దారుణం గా ఉంది.వాడి కాలి మీద కోతి పళ్ళ గాట్లు దిగి ఉన్నాయి.రక్తం వస్తోంది.వెంటనే మా స్కూల్ పక్కనే ఉన్న పిహెచ్సి కి తీసుకెళ్ళి ప్రాధమిక చికిత్స చేయించి ఇంటికి పంపించి వేశాము.

నాకు మతి పోయింది.ఇదేమిటబ్బా ఇవేళ ఈ పిల్లాడిని కరిచింది.నిన్న నాతో బాగానే ఉందే ఆ కోతి.పిచ్చి గాని చాలా కోతులు ఉన్నాయి.ఏదని గుర్తుపట్టి దానికి కౌన్సిలింగ్ ఇస్తాం..?అసలు ఎందుకు కరిచిందో..!నాలో ఆసక్తి మొదలైంది.వెంటనే ఎనిమిదవ క్లాస్ కే చెందిన శ్రీను ని పిలిచాను.

" శ్రీను...ఎందుకురా కోతి కరిచింది..వాడిని ?" ప్రశ్నించాను.

" ఏమో సార్...వాడు బస్ దిగి స్కూల్ లోపలకి వస్తూంటే పక్కనే పొంచి ఉండి కరిచింది..." అన్నాడు శ్రీను.

" మొన్న ..ఆ మధ్య ఈ రంజిత్ గాడు కొన్ని కోతుల్ని రాళ్ళు వేస్తూ తరిమాడు సార్.." పక్కనే ఉన్న ఇంకో కుర్రాడు చెప్పాడు.

"అదీ ...విషయం.అంటే అది జ్ఞాపకం పెట్టుకుని రంజిత్ ని వొంటరి గా దొరికిన సమయం లో ఓ పీకు పీకిందన్నమాట" ఆశ్చర్యపోయాను.

"అంతే కావచ్చు సార్" అన్నాడా కుర్రాడు.

"అనవసరం గా వాటివెంటబడి కొట్టకండి ...మనం హాని తలపెట్టము అనే ఆలోచన వాటికి కలిగినప్పుడు అవీ మనని ఏమనవు.." చెప్పాను.అలా చెప్పానే గాని లోపల నాకూ బెరుకు గానే ఉంది.
ఇంటర్వెల్ సమయం లో స్టాఫ్ రూం లో ఉండగా ఈ విషయమే చర్చ కి వచ్చింది.మా సీనియర్ రామేశ్వర రావు గారు వెంటనే తన అనుభవాల్ని చెప్పుకొచ్చారు.గతం లో ఆయన నారాయణ పురం అనే ఊరి లో పనిచేస్తున్నప్పుడు కోతుల తో తనకి ఉన్న అనుబంధాన్ని వివరించారు.

"అవి చాలా తెలివైనవండి బాబు.ఆ రోజుల్లో నేను పని చేస్తుండే ఆ ఊరి లోనే కాపురముండేవాడిని.మా ఇంటి ప్రాంగణం మామిడి చెట్లు ఇంకా ఇతర చెట్ల తో కళ కళ లాడుతూ ఉండేది.ఒక కోతుల గుంపు ఎప్పుడూ వాటి మీదే తిరుగుతుండేది.అయితే ఒకటి...సరిగ్గా మధ్యానం వొంటి గంట కి నేను భోజనానికి ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతుంటానా...ఆ సమయం లో అవి అన్నీ చాలా క్రమశిక్షణ గా నాకు ఎదురు రాకుండా ఒద్దికగా ఓ పక్కన ఉండేవి.నేను భోజనం చేసి స్కూల్ కి వెళ్ళిపోగానే మళ్ళీ ఆ చెట్ల మీద ఇష్టారాజ్యంగా దూకూతూ పాకుతూ కిష్కింద కాండ ని తలపించేవి.ఇలా కొన్ని నెలలు గడిచిన తర్వాత ఆ ఊళ్ళో కొంతమంది కి చికాకు లేచి వీటిలో కొన్ని కోతులకి కరెంట్ షాక్ ఇచ్చి చంపేశారు.చిన్న వాటిని కూడా మట్టుబెట్టారు.బహుశా వాటి తల్లి కోతులనుకుంటా ...అందినవారినల్లా కోపం తో కొరికి పారేశాయి.దానితో ఊరి జనాలు ఇంకా ప్రిష్టేజ్ గా తీసుకుని వీటినన్నిటినీ చంపివేశారు.మీరు నమ్మరు...అలా జరిగిన ఏడాది లోగానే ఆ ఊరు అన్నిరకాలుగా దెబ్బతింది.రకరకాల కారణాలతో ఆ చంపిన వాళ్ళంతా ఊరు విడిచి పెట్టి పోవలసిన పరిస్థితి ఏర్పడింది.." చెప్పుకుపోతున్నారు రామేశ్వర రావు గారు.

" అది సరే...ఈ కోతులు ఇప్పుడెందుకని ...పల్లె నుంచి ఢిల్లీ దాకా ప్రతి చోటా విస్తరించి చికాకు చేస్తున్నాయి.మా చిన్నతనం లో ఎవరో కోతులు ఆడించే వాళ్ళదగ్గర తప్పా బయట ఎక్కడా కనిపించేవి కావు.నేను ఆ మధ్య బెంగుళూరు వెళ్ళాను.అక్కడా అదే బాధ.మా ఇంట్లోకి వచ్చి ఫ్రిజ్ తీసి ఫ్రూట్స్ అవీ కూడా ఎత్తుకుపోతుంటాయి అని వాపోతున్నారు అక్కడి మిత్రులు"

"అక్కడిదాకా ఎందుకు...?మొన్న మా ఇంట్లోకే ఓ కోతి వచ్చింది"

"ఆ..అప్పుడు ఏమయింది" ఆసక్తి గా అడిగాను.

" వాటితో ఎప్పుడూ ఒకటి గుర్తుంచుకోవాలి.వాటిని రెచ్చగొట్టకుండా ఉంటే వాటి పని అవి చేసుకుపోతాయి.మా ఆవిడ దాన్ని చూసి అరవబోయింది.సైలెంట్ గా ఉండమని సైగ చేశాను. ఇద్దరం కాసేపు అలాగే మాకు ఏమీ తెలీదు అన్నట్లు ఉండిపోయాము.అది అక్కడా ఇక్కడా వెతుక్కుని కొన్ని బియపు గింజలు బుక్కి వెళ్ళిపోయింది..మనం మనుషులము ,వాటికన్నా కొన్ని మెట్లు పైన ఆలోచించాలి తప్పా ..అవీ మనం ఒకే వేవ్ లెంగ్త్ లో ఆలోచిస్తే ఎలా "

"అది కరెక్టే సార్.అలాంటి అనుభవమే నాకు  జరిగింది.మరి వీటిని జనారణ్యం నుంచి ఎలా బయటకి పంపించడం..?"

" ఏ అరటిపండు లోనో మత్తు మందు పెట్టి ,అవి తిన్నాకా వ్యాన్ లో తీసుకు వెళ్ళి మన కి దగ్గరలో ఉన్న అరణ్యాల్లో వదిలిపెట్టడమే సరైన పని.చుట్టుపక్కలా గ్రామాలు లేకుండా ఉన్న అరణ్యాల్లో వదిలెయ్యాలి.."
ఆ తర్వాత ఊళ్ళో వాళ్ళతో మాటాడాం.అందరూ సహకరిస్తామని చెప్పారు.ఈ కోతుల్ని పట్టి బంధించి వేరే దూర ప్రదేశాల్లోని అరణ్యం లోకి పంపించడానికి ఏర్పాట్లు చక చకా జరిగాయి.దానికి కావలసిన మనుషులు పని వత్తిడి లో ఉండటం వల్ల నాలుగు రోజులు పోయిన తర్వాత వస్తామని కబురెట్టారు.నెమ్మెదిగా సమస్య ఓ దారికి వస్తున్నట్లే..!

కిటికీ లోనుంచి చూస్తే హాయి గా విహరిస్తున్నాయి వానరాలు.ఒక కోతి పొట్టకి దాని పిల్ల కోతి అతుక్కు పోయినట్లుగా పట్టుకుని ఉంది.ఆ తల్లి కోతి ఆ కొమ్మ నుంచి ఈ కొమ్మ కి ఇష్టం వచ్చినట్లుగా చెంగు చెంగు న దూకుతోంది.ఆ పిల్ల కోతి ఎక్కడ పడుతుందో అని అదే పనిగా చూడసాగాను.అబ్బే ...అది పట్టుకోవడమూ పర్ఫెక్ట్..ఇది దూకడం లోనూ పర్ఫెక్ట్.రెండూ రెండే.ఇంకో కోతి యేమో తీరిగ్గా పడుకుని ఉన్న మరో కోతి దగ్గరకి పోయి దానికి పేనులు చూస్తున్నట్లు చర్మం మీది వెంట్రుకల లోనుంచి పీకసాగింది.కాసేపున్నాక ఈ పీకించుకున్న కోతి తనకి సేవ చేసిన కోతి కి పేలు చూడసాగింది.ఎంత స్నేహ ధర్మం..!మిగతావి అన్నీ రకరకాల భంగిమల్లో విహరిస్తున్నాయి.ఏదీ కుదురు గా ఉండటం లేదు.

ఉన్నట్లుండి ఒక పిల్ల కోతి కీచ్ కీచ్ మంటూ మొత్తుకుంది.ఇక చూడండి...ఎక్కడెక్కడ కోతులన్నీ గుర్ గుర్ అంటూ దీని దగ్గర కి పరిగెత్తుకొచ్చాయి.వాటి భావి తరాల పట్ల ఎంత సమ్రక్షణా భావం..!అసలు సంగతి ఏమిటంటే ఓ కుక్క పోతూ పోతూ పిల్ల కోతిని చూసి బెదిరించింది.అందుచేత పిల్ల కోతి అరిచింది.సరే...ఇవన్నీ దగ్గరకి చేరుతుండడం తో ఆ కుక్క తోక ముడిచి పారిపోయింది.
నాలుగు రోజులు గడిచిన తర్వాత అనుకున్నట్లుగానే వానరాల్ని తీసుకెళ్ళిపోయారు.ఇప్పుడు మా బడి అంతా ప్రశాంతం గా ఉంది.మిడ్ డే మీల్స్ సమయం లో వానరాలు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉండే సన్నివేశాలు ప్రస్తుతం కనిపించడం లేదు.అందరం ఊపిరి పీల్చుకున్నాం.ముఖ్యం గా కోతి కరిచిన వెంకట్ మేష్టారు చాలా సంతోషించారు.ఈయన్ని మాత్రమే ఎందుకు కరిచాయి మిగతా మేష్టార్లని వదిలి పెట్టి అనుకుంటున్నారా..? దానికీ ఓ చిన్న కత ఉంది.

ఈయన ఎప్పుడూ బల్లెం లాటి ఒక పొడవాటి కర్ర పట్టుకుని కోతి ఎక్కడ కనిపించినా గెదిమి పారేసేవాడు.అందితే దెబ్బలు కూడా వేసేవాడు.మిగతా వాళ్ళు ఎంత చెప్పినా వినేవాడు కాదు.కోతి కి భయపడే వాడు ఏం మనిషండీ అంటూ మిగతా వాళ్ళని హేళన చేసే వాడు.ఐతే అవి గొప్ప ప్లాన్ వేశాయి ఓ రోజున.మధ్యానం మూడు గంటల సమయం లో మిగతా వాళ్ళంతా ఎవరి క్లాస్ ల్లో వాళ్ళు బోధిస్తున్నారు.ఆ రోజు హెడ్ మాస్టర్ గారు సెలవు.ఈయన ఒక్కడే ఆఫీస్ రూం లో ఏదో రాసుకుంటున్నాడు.మరి అవి ఏ విధంగా కమ్యూనికేట్ చేసుకున్నాయో యేమో గాని సుశిక్షితులైన సైనికుల్లా ముప్పేట దాడి చేశాయి ఈయన మీదకి..!

అంటే ఒక కోతుల బ్యాచ్ గది ఎడమ వైపు నుంచి దూసుకురాగా,ఇంకో బ్యాచ్ కుడి వైపు నుంచి వచ్చింది.మరొక బ్యాచ్ సరాసరి గది లోకి ప్రవేశించి ఎటాక్ చేశాయి.దానితో మన మేష్టారికి తప్పించుకునే వీలు లేకపోయింది.చెడా మడా కరిచి పారేసి తమ కసి ని తీర్చుకున్నాయి ఆ వానరాలు.మేష్టారి హాహాకారాలు మిన్ను ముట్టడం తో మిగతా స్టాఫ్ అంతా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.అందర్నీ చూసి అవి నిష్క్రమించాయి.అవి దాడి చేసిన ముప్పేట విధానాన్ని మేష్టారి నోట్లోంచి వింటుంటే ఆయనతో బాటూ మాకు కూడా వళ్ళు కంపించింది. ఇహ ఎలాగైనా వీటికి మంగళం పాడాలని అప్పుడే మేం నిర్ణయించుకున్నాం.

"మరి అందుకే ..అంత తెలివితేటలు ఉన్నాయి కాబట్టే అలనాడు వాల్మీకి ఆంజనేయుణ్ణి ఆ విధంగా వర్ణించాడు" అంటూ ముక్తాయించాడు మారుతీ భక్తుడైన ఓ మేస్టారు.
ఆ రోజు ని తల్చుకుంటూ వెంకట్ మేస్టారు బిక్కు బిక్కున గడిపేవారు.మొత్తానికి ఈ రోజుకి వాటి  టైం వచ్చింది.మత్తు అరటి పళ్ళు తిన్న ఆ కోతులన్నిటిని వ్యాన్ లో వేసుకుని తీసుకుపోయారు...మనుషులు..!" సార్ ..ఇక మీదట మీరు భయం లేకుండా గడపండి" అన్నాం ఆయన తో..!ఆనందం గా నవ్వాడు ప్రతి గా...!

కొన్ని నెలలు గడిచిపోయాయి.వర్షా కాలం...!  ఆ రోజుల్లో అటాచ్డ్ బాత్ రూంస్ అవీ లేవు.ఓ రోజు రాత్రి పూట లఘుశంక నిమిత్తం లేచి బయటకి వచ్చాను.మా డాబా కి వెనుక భాగం లో సన్ షేడ్ మీద ఏదో మెదిలి నట్లు అయింది.తల ఎత్తి పైకి చూశాను.ఒక కోతి దగ్గరకని ముడుచుకుని కూర్చుని ఉంది.దాని పొట్ట ని కౌగిలించుకుని ఒక పిల్ల కోతి ఉంది.ఏదో తప్పు చేసినట్లు గా నా వేపు చూసింది పెద్ద కోతి.పిల్ల కోతి మొహం అవతల వేపు ఉంది.మీరు అక్కడే ఉండండి.ఈ వాన లో మిమ్మల్ని ఎక్కడకి పంపనులే ..అనుకుని ,నా పని చూసుకుని లోపలకి వెళ్ళిపోయాను.

తెల్లవారింది.బయటకి వచ్చి మళ్ళీ ఆ సన్ షేడ్ మీద చూశాను.రాత్రి కనిపించిన కోతులు ఉన్నాయేమోనని..!లేవు...!వెళ్ళిపోయాయి.ఆ తర్వాత వర్షం పడిన ప్రతి రాత్రి అక్కడ చూస్తూనే ఉన్నాను.అవి మళ్ళీ ఎప్పుడూ రాలేదు. (సమాప్తం) (Written by Murthy K v v s )

Friday, September 7, 2018

గోమాత మీద నిజం గా గౌరవం ఉంటే ఈ పని ఎవరైనా చేస్తారా...?


అదేమిటో గాని ఈ మధ్య రోడ్డున పోయే ఏ ఆవు ని చూసిన కుంకుమ,పసుపు బొట్లు వగైరాల తో అలంకరింప బడి కనబడుతోంది.మా చిన్నప్పుడు కూడా గోమాత ని పూజించే వాళ్ళు లే గాని,మరీ ఈ విధంగా రోడ్డున పోయే ఆ మూగ జీవాల్ని ఇంతగా చికాకు చేసే వాళ్ళు కాదు.టోకున పుణ్యం తమ ఖాతా లో వేసుకోవాలనే గాని పాపం ఆ గోవుల వేదన ని పట్టించుకునేదెవరు..?

ఆ ఆవులకి మేలు చేస్తున్నాము ఇంకా పూజిస్తున్నాము అనే ధ్యాస లో బడి చాలామంది భక్త జనాలు వాటికి అసహజమైన ఆహారాన్ని పెడుతున్నారు.అన్నము,అరటికాయలు ఇంకా ఇలాటి వి తమకి అందుబాటు లో ఉన్నవాటిని పెడుతున్నారు.ఎండుగడ్డి గాని,పచ్చ గడ్డి గాని ఏ కొద్దిగైనా ఎలాగో సంపాయించి వాటికి పెట్టండి.అవి వాటి స్వాభావిక ఆహారం.కొంతలో కొంత మేలు,కాని వాటి జీర్ణ ప్రక్రియ కి పొసగని ఆహారం పెట్టడం వల్ల వాటి లో అనేక మార్పులు వస్తున్నాయి.పరిశీలించినట్లయితే వాటి పేడ కూడా తేడా గా ఉంటున్నది.ఒక కృత్రిమమైన రంగు,వాసన కలిగి ఉంటున్నది.లోపల ఎంత చిత్ర హింసలో వాటికి ఎవరకి ఎరుక,ఆవు లు అవి తినే కెపాసిటికీ కన్నా ఎక్కువ అసహజ ఆహారాన్ని తినిపిస్తున్నారు. భారమైన పొట్టలతో నడవలేక నడుస్తున్నాయి భారంగా ..మిగతా ఆవులతో  పోలిస్తే..!ఓసారి గమనిస్తే ప్రతి  వారికీ తెలుస్తుందది.

మా చిన్నప్పుడు ఎవరైనా యజమాని తన ఆవుల్ని బయట వదిలేస్తే అలాంటి వాటిని బందెల దొడ్డిలో పెట్టేవారు.వాళ్ళు డబ్బులు కట్టి విడిపించుకునేవారు.ఇప్పుడదేం కనపడటం లేదు.వాడుకున్నన్నాళ్ళు ఈ ఆవుల్ని వాడుకుని ఆనక రోడ్ల మీదకి వదిలేస్తున్నారు.ఈ యజమానుల్ని ఎందుకు జైళ్ళ లో పెట్టరు..?ఏమిటీ అలసత్వం..?ఎక్కడ సమస్య ఉందో అక్కడే మందు వేయాలి.నోరూ వాయీ లేని ఆ ఆవులు ఆ రోడ్ల మీద తిరుగుతూ యాక్సిడెంట్ లకి కూడా గురవుతున్నాయి.కొన్ని సార్లు పాపం కాళ్ళు విరిగి దీనంగా పడి ఉంటున్నాయి.అప్పుడు ఏ భక్తులూ వచ్చి ఆదుకోరు అదేమిటో..!అన్నిటికన్నా ముందు ఈ గోవుల యజమానుల పై కఠిన చర్యలు తీసుకోవాలి.ఆ విధంగా రోడ్ల మీద కి వదిలేసే వాళ్ళని ఉపేక్షించరాదు. 

Sunday, August 26, 2018

ప్రపంచ కధా చక్రవర్తి గా మపాసా స్థానం ఎప్పటికీ శాశ్వతమైనదేనని చెప్పవచ్చును.


ఆధునిక కధ కి పితామహులని చెప్పదగ్గ కొద్దిమంది లో "మపాసా"ముందు వరుస లో ఉంటాడు.ఈ ఫ్రెంచ్ రచయితపూర్తి పేరు హెన్రీ రెనె అల్బర్ట్ గై డి మపాసా (1850-1893). ప్రపంచ కధా సాహిత్యం లో ఆయన విశిష్ట స్థానం ని  ప్రత్యేకించి ఇప్పుడు చెప్పనవసరం లేదు.ఈయన స్వతహా గా ఫ్రెంచ్ భాష లో రాసినప్పటికీ ఇంగ్లీష్ లోకి అనువాదమై అందరకీ తెలిసినవాడయ్యాడు.అయినా ఫ్రెంచ్ కి,ఇంగ్లీష్ కీ ఉన్న బేధం ఎంతని..? యూరపు లోని ఏ భాషలో ఎన్నదగిన రచన వచ్చినా అది మిగతా భాషల్లోకి వేగంగా అనువాదమై పోతుంది.

మపాసా కధల గురించి విన్నాను.కొన్ని తెలుగు అనువాదాలు చదివాను.అయితే ఇటీవల నే  ఇంగ్లీష్ లో ఆయన కధల్ని చదవడం తటస్థించింది. రమారమి 120 ఏళ్ళ క్రితం రాసిన ఆ కధలు ఇప్పటికీ వన్నే తగ్గలేదు.వస్తువు ని ఎన్నుకోవడంలోను,దానిని కధ గా మలచడం లోను మపాసా  చారిత్రకమైన పాత్ర పోషించాడు.ఎలాంటి ఒక కోణానికో అంకితం కాకుండా రకరకాలా దారుల్లో కధ చెప్పుకుంటూ పోయాడు.రియలిజం,ఫాంటసీ,వివిధ తాత్విక ధోరణులు కలగాపులగంగా చేసుకుంటూ వెళ్ళాడు.అయితే దానిలోనూ ఓ క్రమం ఉంది.

దాదాపుగా 300 కధలు,6 నవలలు,3 ట్రావెలోగ్స్,ఒక కవితా సంపుటి తను రాసినవి.గతం లో మపాసా కధల్ని తెలుగు లో ఒకరు అనువాదం చేస్తే చదివాను.ఓ రెండు చదవగానే ముందుకి వెళ్ళలేకపోయాను.ఆ కధల్లోని పాత్రలకి మపాసా పెట్టిన ఫ్రెంచ్ పేర్లని తీసివేసి తెలుగు వారి పేర్లని పెట్టాడు అనువాదకుడు.కధాక్రమం అర్ధం అవుతుందేమో గాని దానివల్ల ఒరిజినల్ లో ఉన్న ఆత్మ అనేది మిస్ అయి కృత్రిమంగా అనిపించింది.చదవలేకపోయాను.

ఇప్పుడు ఈ ఆంగ్ల అనువాదాన్ని చదివిన పిమ్మట ఇది రాయాలనిపించింది.మపాసా తాను చూసిన ఫ్రాంకో ప్రష్యన్ యుద్ధ వాతావరణాన్ని ఎక్కువగా కధల్లో ప్రవేశపెట్టాడు.కొన్నిచోట్ల నామ మాత్రం గా కొన్ని వాటిల్లో ప్రధానంగా.అతీంద్రియ శక్తుల గురించి కూడా..!The trip of Le Horla లో మపాసా వర్ణించిన లోకాలు ,తనని ఆవహించిన ఏదో శక్తి గురించి చాలా సుదీర్ఘంగా చెపుతాడు.భారత దేశం లోని ఏ సాధు పుంగవుల అనుభవాలకి అవి తక్కువ గా ఉండవు.

ఇక మపాసా యొక్క నెక్లెస్ కధ చాలా సుప్రసిద్ధమైనది.ఆ కొసమెరుపు ని అనుకరిస్తూ సోమర్సెట్ మాం లాంటి వాళ్ళు కొన్ని కధలు రాశారు.Two friends కధ లో ఆ చేపలు పట్టే మిత్రుల్ని జర్మన్ సైనికాధికారి పాస్ వర్డ్ చెప్పలేదని కాల్చి చంపడం ...చివరకి వాళ్ళు పట్టిన చేపల్ని కూడా ఫ్రై చేసుకు తినడం ..ఒక సింబాలిక్ గా యుద్ధ భీభత్సాన్ని చూపించాడు.18 వ శతాబ్దం లో ని వినోదపు అలవాట్లని దానిలోనే కళాభిరుచిని మనకి పరిచయం చేస్తాడు.

మపాసా లో ప్రధానం గా కనపడేది జటిలత లేని కధనం.జీవితం లోని అనుభవాలు ఎలా కధలోకి ఒదుగుతాయో అది మపాసా చక్కగా చూపించాడు.కొన్ని కధల్లో ఒక్కోసారి డైలాగ్ లు ఉండవు.ఉత్తమ పురుషలో చెప్పుకుపోతాడు.కొన్ని సార్లు ఒకే ఒక్క పాత్ర తో తన జ్ఞాపకాలు తల్చుకుంటూ కధనడపడం..ఉదాహరణకి సూసైడ్స్ అనే కధ.అలా ఒక ఫ్రేం అని పెట్టుకోకుండా కధ ని ముందుకి తీసుకుపోతాడు.లియో టాల్స్ టాయ్ లాంటివాడే మపాసా కధల గురించి ఒక వ్యాసం రాశాడు.ఫ్రెడెరిక్ నీషే తన ఆత్మ కధ లో ఈయన రచనల్ని ప్రస్తావించాడు.

మపాసా యొక్క నవల ఆ రోజుల్లో Bel Ami నాలుగు నెలల్లో 37 ముద్రణల్ని పొందినది.తన Yacht కి కూడా ఆ నవల పేరు నే పెట్టుకున్నాడు.లీ ఫిగారో,లీ గాలౌస్ లాంటి పత్రికల్లో వార్తాకారుని గా పనిచేసి ,రచయిత గా కూడా తగినంత గా సంపాదించి అనేక దేశాలు చుట్టివచ్చాడు.అతని చివరి రోజుల్లో పేరానోయా కి గురయి గొంతు కోసుకుని మరణించాలని ప్రయత్నించి విఫలమై ఒక చికిత్సాలయం లో కొంత కాలం గడిపి మరణించాడు.ప్రపంచ కధా చక్రవర్తి గా మపాసా స్థానం ఎప్పటికీ శాశ్వతమైనదేనని చెప్పవచ్చును. 

Wednesday, August 15, 2018

ఒడిశా రాష్ట్రం లోని బరంపురం లో...


ఈ నెల 12 వ తేదీన అనగా గత ఆదివారం ఒడిశా రాష్ట్రం లోని  బరంపురం లో ఉప్పల లక్ష్మణ రావు గారి స్మారకోపన్యాసక సభ లో పాల్గొనే అవకాశం కలిగింది.సరే ఆ పట్టణాన్ని ఇప్పుడు బెర్హం పూర్ అని బ్రహ్మపూర్ అని వ్యవహరిస్తున్నారు.నేను వెళ్ళేసరికి ముఖ్య అతిథి కె.ఎస్.మల్లీశ్వరి గారిని విజయ చంద్ర గారు,మండపాక కామేశ్వర రావు గారు ఇంకా సభికులు అడుగుచున్న సాహిత్య పరమైన ప్రశ్నలు,వాటికి ఆమె యొక్క జవాబులు ..ఆ కార్యక్రమం జరుగుతోంది.ఈ కార్యక్రమాన్ని "వికాసం" సంస్థ వారు ఆంధ్ర భాషాభివర్దినీ పఠనాగారం లో నిర్వహించారు.
ఈ తెలుగు వారి భవనం  చాలా చరిత్ర గలది.ఒక చరిత్ర లోకి అడుగు పెట్టినట్లుగా ఉంటుంది లోపలకి వెళ్ళగానే.అది అనుభవించవలసిందే గాని చెప్పేది కాదు.సమధికోత్సాహం తో అనేక కార్యక్రమాలు ఇన్నాళ్ళనుంచి నిర్వహిస్తూ వస్తోన్న నిర్వాహకులను అభినందించవలసిందే.అసలు ఈ బరంపురం మొత్తం రెండు రకాలు గా ఉన్నదని చెప్పాలి.ఎక్కడ చూసిన 1909 లోనో..1925 లోనో ఇంకా పాతవి గానో ఉన్న భవనాలు చాలా కనిపిస్తాయి.ఇదే రోజున ప్రకాష్ జవదేకర్ గారి ప్రోగ్రాం ఉన్నందువల్ల రద్దీ గా ఉండే పూర్ణా బస్ స్టాండ్ లో అతి కష్టం మీద రూం దొరికింది.

అప్పటికీ విజయ చంద్ర గారు తమ ఇంటి కి రమ్మన్నారు.కానీ వారికి ఇబ్బంది కలిగించిన వాడినవుతానని వెళ్ళలేదు.దానికి ప్రతిఫలం ఇది.ఇదనే కాదు నేను ఎక్కడ ఎవరి ఆతిథ్యం ని పొరబాటున వద్దన్నా ఆ తర్వాత కొన్ని ఇబ్బందులు ఎదురవడం నా జాతకం లో ఓ భాగం.దీన్ని మరీ సీరియస్ గా తీసుకోకండి.

సరే..ఆ రోజు సాయంత్రం జరిగిన కార్యక్రమానికి శ్రోతలు బాగా నే విచ్చేశారు.మల్లీశ్వరి గారు రచయిత్రుల కృషి గురించి...ప్రాచీన కాలం నుంచి వారి పట్ల జరిగిన వివక్షాపూరిత విధానాల గురించి ఇలా వివిధ విషయాలు మాట్లాడారు.తడుముకోకుండా ,ఆవేశపడకుండా ,నిబ్బరం గా ఆమె మాట్లాడిన ధోరణి బాగా అనిపించింది.కొంతమంది మిత్రులు సేతుపతి ఆదినారాయణ గారి వంటి వారు  కొత్త గా పరిచయం అయినారు.వీరి గురించి విజయ చంద్ర గారు గతం లో తన పోస్ట్ లో రాసినప్పుడు చదివాను.

ఆ రాత్రి విజయ చంద్ర గారు,వారి ఇంటిలోని ఆతిథ్యానికి సర్వదా కృతజ్ఞతలు.ఉప్పల లక్ష్మణ రావు గారి కృషి ని వివరించే విధంగా వికీపిడియా ని గాని బ్లాగ్ ని గాని నిర్మించితే బాగుంటుంది.లక్ష్మణ రావు గారు తిరుగాడిన నేల లో నడవాలనే నా కోరిక తీరింది.అనువాదకులు ఎన్నో విషయాలు వారి అనువాద రచనల నుంచి నేర్చుకోవచ్చు.జమీల్యా,తొలి ఉపాధ్యాయుడు ఇంకా తల్లీ భూదేవి ఇలాటి తెలుగు అనువాదాలు చదివిన పిమ్మట నేను వాటి ఆంగ్ల వెర్షన్లను కూడా చదివాను.అద్భుతం అనిపించింది.ఒక్క పదాన్ని కూడా ఇంకో లా మార్చలేం.అంత అనుభూతి తో ఆయన చేశారు.సరి అయిన పదాన్ని ఒక తూకం తో వాడతారు.దాని గురించి నా వ్యాస సంపుటి మూర్తీస్ మ్యూజింగ్స్ లో ప్రత్యేకంగా రాశాను.
Tail piece : నా ప్రయాణం లో చూసిన ఒక సన్నివేశం ఇక్కడ చెప్పవలసిందే.రైలు కోసం ఆ స్టేషన్ లో ఎదురు చూస్తూ సిమెంట్ బెంచ్ మీద కూర్చొని ఉన్నాను.అప్పుడే ఏదో రైలు ఆగింది.జనాలు చాలామంది దిగి నడుచుకుంటూ వెళుతున్నారు.ఒక యాభ పైన వయసున్న వ్యక్తి భక్తుడి మాదిరి గా దుస్తులు ధరించి ఉన్నాడు.అతడిని ఉన్నట్టుండి అక్కడికి ఉరుక్కుంటూ వచ్చిన సన్నగా ఉన్న ఒక అమ్మాయి ..టప టప మని కొడుతున్నది ఆవేశం గా.అతనూ కొన్ని ఈ అమ్మాయిని కొన్ని దెబ్బలు వేసి దూరం గా పారిపోయాడు.ఏమిటా ..అని ఎదురు చూస్తున్నా ...అంతలోనే రైల్వే పోలీస్లు కొంతమంది జనాలూ మూగారు.రైలు లో కూర్చున్నప్పుడు వాడు ఇక్కడ చెయ్యి వేసి తడుముతున్నాడు అని ఆ అమ్మాయి ఆవేశం గా చెబుతోంది ఒడియా లో.సుభాష్ చంద్ర పట్నాయక్ అనే ఓ జర్నలిస్ట్ అన్నట్టు సగటు ఒరియా మనిషి కి లౌక్యం ,బేరీజు వేసి కొట్టడం అనేది తెలియదు.ఏది వచ్చినా తరువాత...ముందు ప్రతిఘటించడమే తెలుసును తనకి ఏ నష్టం జరిగినా తర్వాత..!

Monday, August 6, 2018

కొట్టాయం (కధ) --మూర్తి కెవివిఎస్

కొట్టాయం (కధ) --మూర్తి కెవివిఎస్

పొగడ పూల వాసన ఎటునుంచో...గాలి లో తేలుతూ వచ్చి నాసికా పుటాల్ని తాకింది.ఒక్కసారి గా ఏవో పాత జ్ఞాపకాలు ఉన్నట్లుండి ముప్పిరిగొన్నాయి.నిన్న మొన్నటివి కావు.ఎక్కడో అణిగి మణిగి ఉన్న ఆలోచనలు మళ్ళీ ప్రాణం పోసుకున్నాయి.ఏవిటి...ఆ పూల సువాసన మస్తిష్కంలోని దొంతరల్లోకి ఎలా ప్రవేశించి నిద్రోతున్న గతాన్ని జీవింపజేయగలదు అని ఎవరైనా అడిగితే సమాధానం అంత సంతృపికరం గా చెప్పలేను.కాని అది ఒక ఇంద్రజాలం.
ఉమ ని మళ్ళీ చూస్తానని అనుకోలేదు. ఏ ప్రయత్నమూ లేకుండా కొన్ని సార్లు అలాజరిగిపోతుంది.అంతే.కొన్ని కాలానికి వదిలేస్తామా...కాలం మరిచిపోదు.తగిన సమయం లో తాను చేయవలసిన పని తాను చేస్తుంది.కొన్ని సార్లు దాన్నే విధి అని కూడా అంటాము.సరే ..ఏదైనా కానీ ..!జరిగింది అయితే అది.మంచికా..చెడుకా ..ఇంకో అందుకా ...చెప్పలేను ఒక మాట లో..!

కాలేజీ రోజులు గుర్తు కు వస్తే ఉమ లేకుండా ఆ  జ్ఞాపకాలు ముగియవు.పాటల కోకిల ఆమె గూర్చి మరో మాట లో చెప్పాలంటే..!ఇంకా ఏవో ఊహించుకోవద్దు.అక్కడ ప్రేమా దోమా లాటివి ఏమీ లేవు.అంత సాహసం చేసే రోజులు కావవి.అయితే ఆమె లో ఏదో ప్రత్యేకత ఉంది.అదే ఉమ పట్ల ఆకర్షణ కి లోను చేసింది.అది ఇప్పటికీ అంతరంతరాళాల్లో కొనసాగుతూనే ఉన్నది.అదిగో అలాటి సమయం లోనే మళ్ళీ ఆమె కనిపించి ఆ రోజుల్ని జ్ఞప్తికి తెచ్చింది.

కొంత సాహసం చొరవ వంటివి తోడయితే ఆ రోజుల్లో మాది ఓ ప్రేమ కధ గా రూపొంది ఉండేదేమో...ఇంకా ఏమేమి జరిగి ఉండేవో ఇప్పుడు ఊహించలేను గాని ఏదో ఒక గుర్తు ఉంచుకునే విషయమే జరిగి ఉండేదేమో..!అయితే ఒకటి...ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకున్నవాళ్ళందర్నీ ఒకే గాటన గట్టను గాని ..అసలు నిజంగా ప్రేమించిన వాళ్ళని పెళ్ళి చేసుకోవడం అందరకీ కలిసిరాదు కూడా ..!ఒకే ఇంటి కప్పు కింద రొటీన్  జీవితం ప్రారంభించిన తర్వాత ఒకరి మీద ఒకరికి విరక్తి కలిగి విడిపోయే స్థితికి రావడం..ఎంతమందిని చూడలేదు..!గనక కొన్ని సార్లు ప్రేమ ఫలించకపోవడమే మధురం..అది కొంత కాలం పోయిన తర్వాత గాని తెలియదు.
"ఆర్ యూ స్టిల్ ఇన్ రెవ్ రి...వస్తున్నావా... మీటింగ్ మొదలయింది" అడిగాడు జోస్.

"లేదు.చిన్న పని ఉంది.కాసేపటిలో జాయిన్ అవుతా.నువు నడువు"చెప్పాను.

నేను ఊహా లోకం లో తేలుతున్నట్లు ఇతను ఎలా కనిపెట్టాడు.ఈ మళయాళీలు చురుకయిన వాళ్ళే.తెరిచి ఉంచిన ఆ కిటికీ ని మూసివేశాను.పొగడ పూల వాసన ఇపుడు లోనికి రావడం లేదు.ప్రస్తుతం నేను ఉన్నది ఒక కాలేజ్ హాస్టల్ లో...అంటే విద్యార్థి గా కాదు.ఒక డెలిగేట్ గా .!ఒక అంతర్జాతీయ స్వచ్చంద సంస్థ ఆహ్వానం మేరకు కేరళ లోని ఈ కొట్టాయం నగరానికి రెండు రోజుల క్రితం వచ్చాను.అతిథుల సంఖ్య ఎక్కువ గా ఉండటం తో కొంత మందికి బస ఇక్కడ ఏర్పాటు చేశారు.

సెయింట్ మార్తోమా సంస్థలకి చెందిన ఈ కాలేజ్ కేంపస్ విశాలం గా ఉన్నది.అటానమస్ విద్యాసంస్థ.మాకు బస ఇచ్చిన కాంప్లెక్స్ పక్కనే ఇంకో భవనం ఉంది.దాని ముందు "అరమన" అని రాసి ఉంది.దాని అర్ధం బిషప్ యొక్క ఇల్లు అని ట.జోస్ ఇక్కడ కి దగ్గర లో నే ఉన్న తిరువళ్ళా అనే ఊరి లో ఒక కాలేజ్ లో ఇంగ్లీష్ లెక్చరర్ గా పనిచేస్తున్నాడు.ఈ మీటింగ్ ఏర్పాట్లు చూడటం,అతిథులను చూడటం ఇంకా ఇలాటి పనులు అన్నిటిలో నిర్వాహకులకి  సాయం గా ఉండటానికి తను ఈ కొట్టాయం వచ్చాడు.

జోస్ పూర్తి పేరు జోసెఫ్ పరంబిల్.ఇక్కడ నాకు గైడ్ లేని లోటు కూడా తన వల్ల తీరి పోయింది.కలిసి నిన్నంతా కొన్ని ప్రాంతాలు తిరిగాము.దేశం లోనే ఒక గమ్మత్తైన రాష్ట్రం కేరళ.అవసరానికి మించి ఇతరులతో మిత్రత్వం ని పెద్ద గా నెరపరు.ఆడంబరం తక్కువ.ఉన్నంత లో తమ పరిసరాల్ని అన్నిటి ని శుభ్రంగా ఉంచుకుంటారు.కేరళ లోకి మా రైలు ప్రవేశించడం తోనే పుస్తకాలు అమ్ముకునే వాళ్ళు బిల బిల మంటూ మా కోచ్ ల్లోకి ప్రవేశించి వాళ్ళ బిజినెస్ చేసుకుంటున్నారు.దిన,వార, మాస పత్రికల నుంచి కధల పుస్తకాలు నవలలు ఒకటేమిటి అన్ని రకాల పుస్తకాల్ని జనాలు పరిశీలిస్తూ కొనసాగారు.వేరు శనక్కాయలు ,సమోసాలు లాంటివి సరే గాని ఈ సంస్కృతి వింత గానే తోచింది.కేరళీయుల పుస్తక ప్రేమ ఇక్కడనుంచే కనిపించింది.శాస్త్రి రోడ్ లోని ఒక హోటల్ లో మొదటి రోజు ఉండి ఆ తర్వాత ఇక్కడకి మారాను.ఎంత దూరం పోయి చూసినా పాన్ షాప్ లు ఎక్కడా కనపడలేదు గాని పుస్తకాల షాప్ లు మాత్రం బాగా ఉన్నాయి.ఇంగ్లీష్,మళయాళం పుస్తకాలు ఎక్కువగా కనిపించాయి.
మీటింగ్ జరుగుతున్న హాల్ లోకి ప్రవేశించాను.దక్షిణాది వారితో బాటు ఉత్తరాది వాళ్ళు,ఈశాన్య రాష్ట్రాల వాళ్ళు ఉన్నట్లు తోచింది.ముఖ్య అతిధులు గా ఈ సంస్థ చైర్మన్ డేవిడ్ కొచెరిల్ తో పాటు మార్తోమా చర్చ్ కి చెందిన బిషప్ ఇంకా కొంతమంది ఉన్నారు.ఇక్కడ బిషప్ కి ఉండే ప్రాభవం ఒక కలెక్టర్ కంటే కూడా ఎక్కువ అని చెప్పవచ్చు.

నిశ్శబ్దం గా వెళ్ళి నాకు కేటాయించిన వరుస లో కూర్చున్నాను.గత సంవత్సరం చేసిన కార్యక్రమాల గురించి చర్చ నడుస్తోంది.

" మీరు ఎక్కడ నుంచి వచ్చారు..?" నా పక్కనే కూర్చున్న ఒకాయన్ని అడిగాను.నన్ను నేను పరిచయం చేసుకుంటూ ..!ఇక్కడ జరిగే సంభాషణలన్నీ ఇంగ్లీష్ లోనే సాగుతున్నాయి.అది వేరే చెప్పనవసరం లేదు.

"నేను బెంగళూరు నుంచి వచ్చాను...పేరు రామె గౌడ " అన్నాడతను చిరు నవ్వుతో.

" మీ ప్రాంతం లో సంస్థ యాక్టివిటీస్ ఎలా నడుస్తున్నాయి.."

" మన చేతిలో ఉన్నది మనం చేస్తున్నాము.పరవా లేదు...ఎప్పుడైనా మా ఏరియా కి రండి"

"తప్పకుండా .."

మా వంతు వచ్చి మాటాడేసరికి సాయంత్రం దాటింది.విచిత్రం గా గౌడ కి కేటాయించిన రూం నా ముందు ఉన్నదే..గనక రాత్రి భోజనాలు అవడానికి ముందు ఏదైనా డ్రింక్ తీసుకుందాం రమ్మని ఆహ్వానించాడు.నేను సున్నితం గా తిరస్కరించాను.అయితే ఆ తెల్లారి పొద్దున స్నానాలు అవీ కానిచ్చేసి నా రూం కి వచ్చాడు.

" ఎలా గడిచింది రాత్రి.." అడిగాను అతడిని.

" సూపర్. మీరు కూడా వస్తే బాగుండేది..." అన్నాడు గౌడ.

" రాష్ట్రం దాటి వస్తే వాటన్నిటికి దూరం గా ఉండాలనేది నా ఫిలాసఫి ...దానికీ కొన్ని కారణాలు ఉన్నాయి " చెప్పాను.

" ఒక రకంగా మంచిదే అది.ఈ రోజు మనని అందరని సైట్ సీయింగ్ ట్రిప్ కి తీసుకెళుతున్నారు.వస్తున్నారుగా .."

"అయ్యో రాకపోవడమా ...ఈ కేరళ లో చివరి దినాన్ని కాస్త ఆనందం గా నే ముగిద్దాము.."

పది గంటలకి మా బస్ లు బయలు దేరాయి.ముందుగా కుమారకోం వద్ద నున్న బర్డ్ సాక్చ్యూరి నుంచి మొదలు పెట్టి వెంబనాడ్ లో ని సముద్ర జలాల్లో  బోట్ షికారు ఆ తరవాత వైకోం లోని ఓ ప్రాచీన ఆలయం అలా చూసుకుంటూ పోతున్నాం.ఏ వైపు చూసినా పచ్చదనమే పచ్చదనం.ఇవి చాలవన్నట్లు ఇళ్ళలో కూడా తోటల పెంపకం.అసలు ఎక్కడకి వెళ్ళినా మతి పోయే పచ్చదనం..అడవుల మధ్యన ఇళ్ళూ కట్టుకుని నివసిస్తున్నారా వీళ్ళు అనిపించింది.ప్రకృతి ఇచ్చినదాన్ని కాపాడుకోవడం కూడా ఓ గొప్ప విషయమే.ఇది చాలాదన్నట్లు ఊర్ల మధ్య లోకి చొచ్చుకు వచ్చిన సముద్ర జలాలు.ఒక వీధినుంచి మరో వీధి లోకి పోవాలంటే కొన్ని మార్లు పడవ దాటి వెళ్ళవలసిందే.
బస్ లో రామె గౌడ,నేను పక్క పక్క నే కూర్చున్నాము.

"ఇది వరకు ఎప్పుడైనా కేరళకి కి వచ్చారా మీరు" ప్రశ్నించాను.

"అనేక సార్లు వచ్చాను.నా వైఫ్ ది ఈ రాష్ట్రమే.అయితే వాళ్ళు కర్నాటక లో స్థిరపడ్డారు.కాబట్టి వస్తూనే ఉంటాము.." చెప్పాడు రామె గౌడ.

" చాలా అదృష్టవంతులు.ప్రకృతి మధ్యలో గడిపే అవకాశం...మీకు బాగానే లభిస్తుంది .."

"ఈ కేరళ కి ఉన్న ఆస్తులు రెండే రెండు ..ఒకటి విద్య రెండవది ప్రకృతి సంపద.పెద్ద పెద్ద పరిశ్రమలు చాలా తక్కువ  "

"కనుకనే ప్రకృతికి సంబందించి పర్యాటక రంగం లో ముందున్నది.దేశం లో కెల్లా గల్ఫ్ కంట్రీస్ లో ఎక్కువ గా కేరళీయులే ఉన్నట్లు ఒక సర్వే..."

"ఆ వ్యవహారాలు చూడటానికి ప్రత్యేకంగా ఒక మంత్రిత్వ శాఖయే ఈ రాష్ట్రం లో ఉన్నది.ఎక్కువ ఆదాయం ఆ విధం గానే వస్తుంది"

బస్ రివ్వున సాగిపోతోంది.రోడ్డు కి అటూ ఇటూ ఎత్తుగా పెరిగిన రబ్బరు చెట్లు.చెట్ల కి చుట్టూతా కట్టిన ముంతలు.గ్రామాల లోని,పట్టణం లోని వాతావరణం అంతా పచ్చ గా నే ఉన్నది.జనాలు ఇంటి ముందు నిలబడో కూర్చొనో మాట్లాడుకునే దృశ్యాలు కనబడటం లేదు.కొన్ని ఇళ్ళు నిర్జనం గా ,తాళాలు వేసి కనిపిస్తున్నాయి.ఇదే విషయాన్ని గౌడ ని అడిగాను.

" మెరుగైన సంపాదన ఎక్కడ ఉంటే అక్కడికి వెళ్ళిపోవడం వీరికి సర్వ సహజం.యువతులు కూడా చేపల ప్రాసెసింగ్ యూనిట్ లలో పని చేయడానికి కలకత్తా కి కూడా వెళ్ళిపోతుంటారు.ఇక ఇంగ్లీష్ మీడియం స్కూల్ ల లో ఇక్కడి టీచర్లకి ఉండే డిమాండ్ తెలిసినదే.మంచి సబ్జెక్ట్ ఉన్నవాళ్ళు ఆడ మగా అని తేడా లేకుండా ఏ రాష్ట్రమైనా వెళ్ళిపోతుంటారు.మంచి వేతనం లభిస్తే చాలు..!" చెప్పాడు గౌడ.

"సరే...వీళ్ళ వ్యాపార కళ మనకి తెలిసిందే. మా చిన్నప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్ళినా కేరళ వారి హోటల్స్ ఉండేవి.ఇప్పుడు కొద్దిగా తగ్గినట్లు ఉంది ఉరవడి.."

"ఏముంది...ఇతర రంగాలు బాగున్నాయనుకుంటే దాని లోకి పోతారు.మోడలింగ్,సినీ పరిశ్రమ ఇలా ఎన్నో చెప్పుకుటూ పోతే..ఎటు తిరిగి ఇంజనీరింగ్ ,మెడిసిన్ పిచ్చి మన కర్నాటక ఇంకా తెలుగు రాష్ట్రాల్లోనే జాస్తి.." నవ్వుతూ అన్నాడు గౌడ.
అంతలోనే జోస్ ముందు సీటు లో నుంచి లేచి నిలబడ్డాడు.గౌడ చేయి ఊపి మళయాళం లో ఏదో గట్టిగా చెప్పాడు.అలాగే అన్నట్టు తను తల ఊపాడు.

"ఏమిటి విషయం.." అడిగాను గౌడ ని.

"దగ్గర్లో "పుట్టు" అనే టిఫిన్ దొరికే హోటల్ ఉంటే అక్కడ ఆపమని చెప్పాను.కేరళ స్పెషల్స్ లో అది ఒకటి.రుచి చూడండి.."

"బాగుంటుందా .."

"అదంతా ..తర్వాత.ఏ ప్రాంతం వెళ్ళినా లోకల్ వంటకాల్ని కొన్ని రుచి చూడాలి.కొబ్బరి తో  చేస్తారు దాన్ని..."

బస్ ఆపిన తర్వాత ఆ పుట్టు ని రుచి చూశాము.కొబ్బరిని కోరి దానికి మిరియాలు ఇంకా ఏవో కలిపి తయారించారు దాన్ని.అనుకున్నంత గొప్ప గా లేదు అలాని చెత్త గానూ లేదు.నాకు అది ఆనక ఇంకా ఏదైనా టిఫిన్ ఇమ్మంటే ఒక గుడ్డు,దానిలో కి బఠానీ కూర ఇచ్చాడు.ఇదేదో గమ్మత్తు గా ఉందని లాగించాను.బాగానే అనిపించింది.

" మిత్రమా ..ఎలా ఉంది పుట్టు " అడిగాడు జోస్.కొన్నిసార్లు నిజాలు చెప్పడం అంత దుర్మార్గం ఇంకోటి ఉండదు.

"చాలా అద్భుతం గా ఉంది.." నవ్వుతూ చెప్పాను.

" మీరు అనుకున్నట్లుగా ఉందా మా ప్రాంతం ..ఎలా ఉంది..?" జోస్ ప్రశ్నించాడు.

" దేశం మొత్తం లో ఎక్కడ మత కల్లోలాలు జరిగినా ఇక్కడ మూడు మతాల జనాభా గణనీయం గా ఉన్నప్పటికీ అలాంటివి జరిగిన దాఖలాలు ఉండవు.అది మేము ఆదర్శం గా చెప్పుకుంటాము మీ గూర్చి.."

"ఇక్కడ మతాంతర వివాహాలు కూడా అతి సహజం.ఇంచు మించు ప్రతి రెండు మూడు కుటుంబాలలో వేరే మతం వారి తో వివాహాలు జరిగిన దృష్టాంతాలు కనబడతాయి.గొడవలు వేరే రకంగా ఏమైనా ఉంటాయేమో గాని మతపరమైన అల్లర్లను ఏ వర్గమూ ఇక్కడ అనుమతించదు.."

అంతలోనే రామె గౌడ అందుకుని చెప్పాడు."జోస్ చెప్పింది నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజం" అని..!
ఆ రోజు ఆనందం గా అలా గడిచిపోయింది.తెల్లారితే తిరుగు ప్రయాణం.రామె గౌడ కి నాకు ఒకే కోచ్ లో సీట్లు దొరక లేదు గాని ఎలాగో ప్రయత్నించి నా ముందు ఉన్న ఖాళీ బెర్త్ ని ఆక్రమించాడు.బెంగళూరు చేరే దాకా ఏదో మాటాడుతూనే ఉన్నాడు.మధ్య మధ్య లో కునికిపాట్లు పడుతూనే..!కర్నాటక రాష్ట్రం లో రైలు ప్రవేశించేసరికి మన వాడి టోన్ లో మార్పు వచ్చింది.

" ఒక సంగతి తెలుసా..?ఈ కేరళ లో అమ్ముడైనంత మద్యం ఇంకెక్కడా అమ్ముడు కాదు దేశం లో..!బీఫ్ తినడం లో వాళ్ళూ వీళ్ళూ అని లేదు ..హిందువులూ పోటీ పడతారు.ఏ పారిశ్రామికవేత్త ని సరిగా వ్యాపారం చేసుకోనివ్వరు..యూనియన్ల పేరు మీద..!అందుకే పెద్ద ఇండస్ట్రీ లు రావు...దాని మీదట ఇలా వలసలు పోతుంటారు..." అలా చెప్పుకుపోతున్నాడు.

" ఏ రాష్ట్ర ప్రత్యేకతలు వాటికి ఉంటాయి. నూటికి నూరు శాతం అక్షరాస్యత ,వైద్యం ని ప్రతి గ్రామానికి  తీసుకుపోవడం,స్త్రీ సాధికారత ని సాధించడం ఇలా చాలా వాటిల్లో అభివృద్ది సాధించారు గదా .." నా అభిప్రాయాన్ని చెప్పాను.అయినా కేరళ లో ఉన్నప్పుడు ఒక్క ముక్క వ్యతిరేకంగా మాటాడని ఈయన ఇలా ప్లేట్ ఫిరాయించాడేమిటబ్బా ఇప్పుడు..ఓహో స్థాన బలం అనుకుంటాను.ఇక ఎక్కువ వాదించదలచుకోలేదు.రైలు దిగితే ఎవరం ఎక్కడో ..ఈ మాత్రం దానికి వేడి వేడి డిస్కషన్ లు ఎందుకులే అనిపించింది.ఎట్టకేలకు తను దిగిపోయాడు.

తెలుగు రాష్ట్రం లో కి ఎంటర్ అవుతూనే నా మొబైల్ నుంచి అతనికి ఒక మెసేజ్ పెట్టాను." భారత దేశం లోని ఏ రాష్ట్రం మరో రాష్ట్రం లా ఉండదు.అదే సమయం లో సారూప్యతలూ ఉంటాయి.ఎంత ఎక్కువ ఈ నేల లో తిరుగుతుంటే అంత ఎక్కువ ఈ ప్రజల పై ,ప్రాంతాలపై అభిమానం పెరుగుతుంది. నాకైతే అదే అనుభూతి కలిగింది.నేనేదో ఊరికే చెప్పడం లేదు.ఏదో ఒకరోజు కి నీకూ అదే అనుభూతి కలుగుతుంది.మిత్రమా ,సర్వేంద్రియాల్ని తెరిచి ఉంచు..చాలు ..!"   --- Murthy Kvvs  

Sunday, July 22, 2018

ప్రధానమైన మూడు మత గ్రంధాల్ని చదివి న తర్వాత నాకు ఏర్పడిన భావమది.

ఆన్ లైన్ ప్రపంచం లో కి వచ్చిన తర్వాత ఇది ఒక గమ్మత్తైన అనుభవం.ఎన్ని రకాలైన మనుషులు.తెలిసి అంటారో అలవోకగా అంటారో గాని ఎక్కడాలేని లాయల్టీ లు ,ఒకరిని మెప్పించడానికో,మరి తమ మనసులో ఉన్నదే అంటారో తెలియదు గాని విపరీతమైన భావజాలాలు.ఒక్కోసారి అవి తెలిసి పోతూనే ఉంటాయి.జనాల కోసం కొన్ని.తమ మనసులోవి కొన్ని.ఇంకా కొన్ని ఏవో ఆశించి.

భారత దేశం వింత అయిన ప్రదేశం.ఇక్కడున్న విభిన్నత ఎక్కడా ఉండదేమో.ఎవరు ఎలా అయినా మాటాడచ్చు.మళ్ళీ దాన్ని కాదని బుకాయించనూ వచ్చు.దేనిని పెద్ద సీరియస్ గా తీసుకున్నట్లు ఉండదు.జనాలు అంతే.ఆపైన వారూ అంతే.పిచ్చిగాని యధాప్రజా తధా రాజా.

*....* ......* .........*

బైబిల్ ని విమర్శించేవారొకరు... ఖురాన్ ని విమర్శించేవారొకరు...ఇంకా హిందూ గ్రంధాల్ని విమర్శించేవారొకరు...! అంతకు ముందే తాము ఏర్పరుచుకున్న భావాజాలానికి, ఎవరో చెప్పినదానికి ప్రభావితం కాబడి ముందూ వెనుకా చూడకుండా ఏదో రాసే వారు ఇంకొందరు.మేధావులు గా చలామణీ అయ్యే వారూ అదే తంతు.మరి ప్రతి ఒక్కరూ ఆ మత విషయాల్ని తూచ తప్పక పాటిస్తున్నారా నిజ జీవితం లో.అది సాధ్యమా..?

ఏ మత గ్రంధమైనా ఆ కాలానికి తగిన సందేశం అందించింది.అలానే సర్వకాలాలకు పనికి వచ్చి కొన్ని సంగతుల్ని తెలిపి ఉండవచ్చు.అంత మాత్రాన ఏదీ మనిషిని మించినది కాదు.మనిషి లేక పోతే మతం కూడా లేదు.అసలు మతం అనేది చాలా అపార్ధానికి గురి కాబడిన భావన.ఏ ప్రవక్త తన జీవిత కాలం లో తాను ఈ మతాన్ని స్థాపిస్తున్నట్లు చెప్పలేదు.

వారి తరువాత వచ్చిన అనుయాయులు చేసిన ఒక కట్టుబాటు ..క్రమేణా ఒక మత భావనని సంతరించుకున్నది.అది ఆ పిమ్మట రాజకీయ ఏకీకరణకి ,మనుషుల్ని దగ్గర చేయడానికి ఉపయోగించబడినది.ఇది నేను ఏవో ఊసుపోక చెప్పటం లేదు.ప్రధానమైన మూడు మత గ్రంధాల్ని చదివి న తర్వాత నాకు ఏర్పడిన భావమది.

సత్య వాక్పరిపాలన కోసం...తాను ఒకరికి ఇచ్చిన మాట కోసం ఎండా వాన ని కూడా లెక్క చేయకుండా ఒక వీధి చివర నిలబడి ఒక రోజంతా నిలబడి నిరీక్షించిన మహమ్మద్ ప్రవక్త యొక్క గాధ ని నీవు ఎప్పుడైన చదివావా అని నా హిందూ సోదరుడిని కొన్ని సార్లు అడగాలనిపిస్తుంది.ప్రేమ అ న్నిటిని సహించును.. అని ప్రపంచా ని కి చాటిన ప్రేమ యోగి యొక్క పలుకుల్ని నీ అంతట నీవు ఆ గ్రంధం లో చదివా వా అని అడగాలనిపిస్తుంది...ఒకరు ఎక్కడో ఉటంకించినవి కావు...భాష్యం చెప్పినవి కావు.మన అంతట మనం చదివితే దాని లోతు తెలుస్తుంది.

ప్రస్తుతం మనం జీవిస్తున్న ప్రపంచం భ్రమ కి లోనయిన ప్రపంచం.స్వ ప్రయోజనాలకోసం మతాన్ని ఒక వస్తువు లా ఉపయోగించుకునే ప్రపంచం.కనుక ఒకరు చెప్పేది కాక చదివి మనకి మనమే అర్ధం చేసుకోవలసిన తరుణం.Murthy kvvs

Tuesday, July 10, 2018

ప్రసిద్ధ మళయాళీ కధా రచయిత వైక్కోం ముహమ్మద్ బషీర్

తిరిగే ప్రతి వాడు ఓ మహా రచయిత కాకపోవచ్చును గాని చరిత్ర లో నిలిచిపోయిన చాలామంది రచయితలు విస్తారం గా తిరిగినవారే.జీవితం వాళ్ళని ఒక ముందు చూపు తో ..అనేక అనుభవాలు ప్రోది చేసుకోవడానికి అలా తిప్పుతుందేమో.మనుషుల తీరు,లోకం లోని అనేక వర్ణాలు కేవలం వినడం వల్ల నే గాక స్వయం గా వాటిలో ఓ భాగం గా కలిసి మెలిసి ఆకళింపు చేసుకోడానికి అలా ఓ అవకాశం ప్రకృతి వారికి కల్పిస్తుందేమో.

ప్రసిద్ధ మళయాళీ కధా రచయిత వైక్కోం ముహమ్మద్ బషీర్ యొక్క అనువాద కధలు ఈ మధ్య కొన్ని చదివిన తర్వాత కొన్ని దశాబ్దాల క్రితమే ఎటువంటి ముందు చూపు తో అప్పటిలోనే విభిన్న ఇతివృత్తలని ఎన్నుకున్నాడో అనిపించింది.చెప్పే రీతి లో ఓ సులువుదనం,నవ్యతలని ప్రదర్శించాడు.ఆఫ్ఘనిస్తాన్ అని ఎక్కడా చెప్పడు గాని ..ఆ వర్ణనల లోని కొన్ని విషయాలని బట్టి అది తెలిసిపోతూ ఉంటుంది.అక్కడ పని చేయడానికి ఓ భారతీయుడు వెళతాడు..అతనికి ఆ ప్రాంతం అంటే అంతగా ఇష్టం ఉండదు.అక్కడి మనుషులు కసాయిలని ,ఎలాంటి వారి పట్లా దయ చూపరని ఆ పాత్ర ప్రగాఢ నమ్మకం.అక్కడ హోటల్ లో అనుకోని విధం గా బాకీ పడతాడు..డబ్బులు పోగొట్టుకోవడం తో..!ఎంతో వేదన అనుభవిస్తూ ,చివరి దశ కి చేరుకున్న తరుణం లో ఆ డబ్బు ని తస్కరించిన వ్యక్తి యే వచ్చి అతని తరపున హోటల్ యాజమానికి బాకీ చెల్లించుతాడు.అప్పుడు ..అనుకుంటాడు.ఈ  లోకం లో నూరు శాతం దుర్మార్గులు నూరు శాతం సన్మార్గులు ఎవరూ ఉండరని తెలిసి వస్తుంది.

ఈ కధ చాలా హృద్యం గా చెప్పబడింది.దీని టైటిల్ ని అల దూర తీరాన అని పెట్టారు.అలాగే ఓ గ్రామం లోని ఆయుర్వేద వైద్యుని మీద ఓ కధ.పెళ్ళికావాలసిన ఆ యువ వైద్యుడు మాటి మాటి కి అద్దం లో తన అందాన్ని చూసుకుంటూ మురిసిపోతూంటాడు.ఒక రోజు ఓ పాము ఇంటి కప్పు మీదినుంచి ఇతని మీదికి దూకుతుంది.అది తన రూపాన్ని అద్దం లో చూసుకుని ఎలా ప్రతిస్పందించింది అనేది గమ్మత్తు గా చెబుతాడు.వాక్యాలు చిన్నగా ఉండి సులభం గా అర్ధమవడం ,నిత్య వ్యవహారికం లోని సంఘటలనుంచి కధా వస్తువు ని తీసుకుని ఆహ్లాదం గా చెప్పడం బషీర్ కధల్లో కనబడుతుంది.

ఈయన జీవితం  ఆసక్తిదాయకమైనది.హోటల్ సర్వర్ గా,వంట వాడి గా,జ్యోతిష్యం చెప్పేవాని గా,గొర్రెల కాపరి గా,వాచ్ మేన్ గా ఇలా ఎన్నో పనుల్ని చేశాడు.చివరకి పత్రికా విలేకరి గా,పత్రికా ఏజెంట్ గా కూడా అవతారం దాల్చాడు.కేరళ నుంచి బతుకు తెరువు కోసం ఢిల్లీ,బొంబాయి,కాశ్మీర్ వరకు ఇంకా పెషావర్ ,ఆఫ్ఘనిస్తాన్ వరకు వెళ్ళాడు.కొన్నాళ్ళు పిచ్చాసుపత్రి లోను,జైలు లోను ఉన్నాడు.ఈ అనుభవాలన్నీ ఆయన రాసిన వందలాది కధల్లో ప్రతిఫలిస్తూ ఉంటాయి.

అతి సామాన్య భాష లో ,గ్రామర్ ని కూడా ఖాతరు చేయకుండా నిజ జీవితం లో మనుషులు ఎలా మాటాడుకుంటారో అలాగే మళయాళ భాష లో రాసేవాడు.కొంతమంది సంపాదకులు సరిదిద్ది శిష్ట భాషలో రాస్తే ,వారితో గొడవ పడీ మరీ తను రాసిన విధం గానే ప్రచురించమని కోరేవాడు.తనకి వ్యాకరణం రాక అలా రాయడం లేదు.కావాలనే రాస్తున్నానని చెప్పేవాడు.ఆ తర్వాత ఆ ఒరవడి కి గొప్ప ఆదరణ లభించింది.

మీ మీద ఎవరి ప్రభావం ఉంది అని అంటే ఇలా చెప్పేవాడు." నేను రచన మొదలు పెట్టే సమయానికి పెద్ద గా ఎవర్నీ చదివింది లేదు.అయితే ప్రపంచం లోని మిగతా వాళ్ళు ఎలా రాస్తున్నారు అని తెలుసుకోడానికి గాను సోమర్సెట్ మాం, ఫ్లాబర్ట్,పెరల్స్ బక్,మపాసా,గోర్కీ ,స్టీన్ బాక్,రోమై రోలా ,హెమింగ్ వే లాంటి వారిని చదివాను.అయితే వాళ్ళ ప్రభావం ఉందని చెప్పలేను గాని రోమై రోలా,స్టీన్ బాక్ లాంటి వాళ్ళు నాకు తెలియకుండానే నాలో చొరబడిఉండవచ్చు.నాకు అంటూ ఒక శైలి ఉంది.అది నాదే.అది ఎవరిదీ కాదు.."       

Thursday, July 5, 2018

ముఖ్యం గా పశ్చిమ దేశాల కధల్లో అక్కడక్కడ కొన్ని Gap లు వదిలేస్తుంటారు.

ఈ మధ్య కధలు రాస్తుంటే వాటి లోని విషయాలు కొన్నితెలుస్తున్నాయి.కధలు చదవడం నాకు కొత్త కాదు.ఇంగ్లీషు,తెలుగు భాషల్లోనూ వీలైనన్నీ కధలు పెద్ద సంఖ్య లోనే  చదివాను.కొన్ని దశాబ్దాలు అలా చదువుతూ ఈ మధ్య నుంచి రాయడం మొదలుపెట్టాను.గతం లో ఎప్పుడో ఒకటీ అరా రాసినా సీరియస్ గా తీసుకున్నది లేదు.

నవల కూడా పొడిగించబడిన కధయే ..పాయలు పాయలు గా సాగి చివరన శుభం కార్డు వేసుకుంటుంది.అంతే తేడా.ఇంగ్లీష్ కధలకి మన తెలుగు కధలకి కొన్ని చిన్న తేడాలు కనిపిస్తుంటాయి.ముఖ్యం గా పశ్చిమ దేశాల కధల్లో అక్కడక్కడ కొన్ని Gap లు వదిలేస్తుంటారు.అక్కడ చదువరి కొన్ని వాటిని ఊహించుకోవలసిందే.ప్రతిదీ వివరం గా చెప్పాలని అనుకోరు.చెప్పాల్సింది మాత్రం ఒక్కోసారి పేజీల కొద్దీ రాస్తారు అది వేరే విషయం.

మనం వద్దనుకున్నా,లేకున్నా ఆయా సమాజాల్లోని మత గ్రంధాల ప్రభావం అంతర్లీనం గా రచయితల మీద ఉంటుంది.బైబిల్ ని చదివిన తర్వాత నాకు అర్ధం అయింది ఏమిటంటే చాలా చోట్ల ఒక కంటిన్యుటి అనేది ఉండదు.బహుశా రోమన్,లాటిన్ భాష ల్లో నుంచి మిగతా ఇతర భాషల్లోకి అనువదించేప్పుడు కొన్ని అంశాల్ని తొలగించినారా అనిపిస్తుంది. అలాంటి ఒక ధోరణి ఇంగ్లీష్ రచయితలు అనుసరిస్తారు.ఆయా చదువరులకి కూడా కొత్త అనిపించదు.ఉదాహరణకి ఫౌంటైన్ హెడ్ నవల నే తీసుకొంటే హీరో హోవార్డ్ రోర్క్ చిన్నతనం గురించి ఏమీ మనకు కనపడదు.ఆ యిల్లు అద్దెకిచ్చినావిడతోను..ఇంకోచోట ప్రస్తావించినపుడు మాత్రమే చాలా తక్కువ సంభాషణల్లో బాల్యం గురించి దొర్లుతుంది.అదే లాంటి నవల మన దగ్గర రాస్తే..అంత బలమైన నమ్మకాలు ఉన్న పాత్ర ..అసలు ఎలాంటి ప్రభావాలతో బాల్యం లో పెరిగాడో రాయకపోతే ఎలా అంటూ తప్పక ప్రశ్నిస్తారు.

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే యొక్క నవలిక "ది ఓల్డ్ మేన్ అండ్ ద సీ" లో కూడా ..ఆ ముసలాయన పాత్ర తన భార్య ని పెద్ద గా తలుచుకున్నది ఉండదు..ఎంత ప్రయాస పడినా ..ఆమె ఫోటో పర్స్ లో పెట్టుకున్న వైనాన్ని చెబుతాడు రచయిత.అది మనకి అదోలా అనిపిస్తుంది.ఇవన్నీటినీ బహుశా culture gaps గా చెప్పవచ్చును.

ఎందుకో గాని మన తెలుగు కధకుల్లో ..అందరూ అని కాదు కాని...కొందరిలో..!విపరీతమైన డ్రమటజేషన్ ని సంభాషణల్లో చొప్పిస్తారు.అందుకే కృత్రిమంగా అనిపించి జీవితాన్ని ధ్వనించినట్లుగా ఉండదు.పెద్ద గా మనసు లో నిలవవు.తాత్కాలికంగా ఊపు నిస్తాయి.అంతే.మరీ కొన్ని అయితే ఎక్కడో చెప్పదలుచుకున్న సోదిని అంతా కధ రూపం లో చెపుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.ఊసుపోకరాసేవి వెంటనే పట్టిచ్చేస్తాయి.

జీవితాన్ని పరిశీలించడానికి చాలా ఓపిక,నేర్పు అవసరం.మళ్ళీ దాన్నీ అక్షరాల్లోకి ఒంపడం అక్కడే ఉంది అసలైన కళ.గాడ్ ఫాదర్ లోని కొన్ని సన్నివేశాల్నే చూడండి.చాలా సహజంగా రాయబడటం వల్లనే అవి అలా  నిలిచిపోయాయి.ఈ పరిస్థితి లో నేను ఉన్నా ఇలాగే మాటాడుతాను గదా అనిపిస్తుంది.అంత ఆచి తూచి నట్లు ఉంటాయి మాటలు. ఎక్కడ ఎంత ఉండాలో అంతే ..!టెస్సియో నమ్మక ద్రోహానికి పాల్పడతాడు గాడ్ ఫాదర్ పోయిన తర్వాత. అప్పుడు మైఖేల్ కి టాం హేగన్ కి మధ్య సంభాషణలు చూడండి.

"అయితే టెస్సియో ని బిగించవలసిందేనా..?"

"వేరే దారి లేదు"

అంతే.ఒక చిల్లింగ్ స్పిరిట్ ని అక్కడ సంభాషణల ద్వారానే ప్రవేశపెడతాడు...భీభత్సమైన వర్ణనలు లేకుండా..!టెస్సియోని బందించి తీసుకువెళ్ళినట్లు చెపుతాడు రచయిత.అయితే అతడిని చంపినట్లు గాని ఇంకోటి చేసినట్లు గాని ఎక్కడా ఉండదు.అది ఒక Gap ..!దాని ఇమాజినేషన్ ని మనకే వదిలేస్తాడు రచయిత.కేవలం మనం తెలుగు రచనల తో పోల్చి చూస్తే ఏమిటి పాత్రలకి నిండుదనం లేదు అని అనిపిస్తుంది.మళ్ళీసారి ఇంకొన్ని మాటాడుకుందాం.--Murthy kvvs

Sunday, July 1, 2018

ముసలావిడ (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

ఆ ముసలావిడ అందరకీ పరిచయమే..!అలాగని ఆమె గురించి ఎవరికైనా తెలుసా అంటే అనుమానమే..!అసలు ఆమె మాటాడే భాష ఏమిటో చాలా మందికి తెలియదు.మాటాడితే వినడమే..అంతే తప్పా ఆ వ్యక్తి ఏమి మాటాడుతోందో ఎవరకీ తెలియదు.అది ఒక వింత భాష.కొత్త గా ఉంటుంది.కనక కాసేపు ఆగి, విని నవ్వుకుని వెళ్ళిపోతుంటారు.అంతకు మించి ఎవరకీ అవసరం లేదు.ఒక్కొక్క మారు ఆకాశం కేసి చూస్తూ పట్టరాని కోపం తో ఏదో మాటాడుతుంది ఊగిపోతూ..!మరోసారి తనలో తాను ఏదో గొణుగుకుంటూ మురిసిపోతూంటుంది.ఒక్కోసారి ఎవరో తన ముందు ఉన్నట్టు వాళ్ళతో చాలా ముఖ్యమైన విషయాలు మాటాడుతున్నట్లు ఏదో లోకం లో తేలియాడుతూ కనిపిస్తుంది.

 పుణ్య క్షేత్రం  అంటే ఎంత గౌరవమో ...ఇలాంటి నయం కాని బాధలేవైనా వస్తే ఇదిగో ఇలా ఎక్కడినుంచో మరీ తీసుకొచ్చి ఈ ప్రదేశం లో విడిచి పెట్టి మరీ పోతుంటారు.భారం ఆ దేవుడి మీద వేసి.ఈ మనిషి ఎలా అయినా చావనీ..జంతువు లా రోడ్ల వెంబడి తిరుగుతూ ,ఆ మురుగు కాలవల పక్కన పడుకుంటూ దొరికినది ఏదో తింటూ ,ఏమీ దొరక్క పోతే ఏ మూలనో మునగదీసుకుని ఉంటూ,ఏదో రోజున ఊపిరి పోయి ఓ కుక్క శవం లానే కుళ్ళిపోయి ఉంటుంది.
పడితే ఓ చిన్న వార్త ఏ డైలీ లోనో పడచ్చు.అనాధ శవం ఏదో ఉందనో,యాచకురాలు ఎవరో పోయారనో..!అంతకు మించి ఎవరకి అవసరం..?అసలు వాళ్ళకే లేనప్పుడు..!జిరాక్స్ షాప్ గోపాలం ఏదో మాటల్లో చెప్పాడు."నీకు ఓ విషయం తెలుసా,మా షాప్ కి ముందు ఉన్న రోడ్డు మీద ..సరిగ్గా మధ్యన డివైడర్ మీద..ఎప్పుడూ ఓ మతి భ్రమించిన ముసలామె కాపురం ఉంటుంది" అని.

"ఆ..చూశాను.నిజం చెప్పాలంటే రోజూ చూస్తూనే ఉన్నాను,బజారు లోకి ఏదో పని మీద వచ్చినపుడు..!మాంచి ఎండలో కూడా ఆ డివైడర్ మీదనే పడుకుంటూ ఉంటుంది.పొద్దున ,రాత్రి అలాంటి తేడాలు ఏమీ లేవు.అక్కడే మొహం కడగడం,స్నానం చేయడం అన్నీనూ.కానీ మన జనాలు కూడా మంచి ఓపికమంతులు.చూసి వెళ్ళిపోతుంటారు తప్పా ఇంకో ఆలోచన చేయరు..."

"ఏం చేయాలంటావు..ఆమె కి ఏ ఆపద కల్పించడం లేదు.అంతవరకు నయమే గదా .."

" నువ్వు చెప్పిందీ నిజమేలే ఇప్పుడున్న రోజుల్లో..!"
ఆ తర్వాత ఎవరి గొడవ వారిది.ఎవరి ప్రపంచం వారిది.గోపాలాన్ని కలవడం పడలేదు.అయితే వస్తున్నప్పుడు పోతున్నప్పుడు ఆ రోడ్డు మీద ఆ ముసలామె ని గమనిస్తూనే ఉన్నాను.ఆమె ప్రపంచం ఆమె దే.సరిగ్గా రోడ్డు డివైడర్ మీదనే కూర్చునేది.అది ఎండ అయినా...వాన అయినా...చలి అయినా ...!గమ్మత్తు పిచ్చిదే..!పూర్తి గా పిచ్చిదీ అనీ అనలేము. మన పిచ్చి గాని ఈ లోకం లో ప్రతి వాడూ ఓ పిచ్చి వ్యక్తే ..కాకపోతే లోకం ఆమోదించిన పిచ్చి.అంతే.

ఒకసారి మాట్లాడాలని ప్రయత్నించాను.కాని విఫలమైంది.ఎందుకా..అంతలోనే ఎవరో తెలిసిన వ్యక్తి తారసపడటం తో నా ప్రయత్నాన్ని విరమించుకున్నాను.పిచ్చి వాళ్ళతో మాటాడినా వాళ్ళని కూడా పిచ్చి వాళ్ళు గా జమ కట్టే లోకం ఇది.నా పై నాకే అసహ్యం వేసింది.ఎటువంటి లోకం లో రా నువ్వు బతుకుతున్నది.

ఆ ముసలావిడ దగ్గర ఎప్పుడూ ఒక దుడ్డు కర్ర ఉండేది.మరి అది ఆమె ఎందుకు ఎన్నుకున్నదో తెలియదు.ఇరవై నాలుగు గంటలు అది ఆమె తో ఉండాల్సిందే.దానితో గనక బలం గా నెత్తి మీద ఒక్కటి వేస్తే చచ్చి ఊరుకోవలసిందే.కాళీ మాత చేతి లోని త్రిశూలం లా అది ఎప్పుడూ అలా ఉండవలసిందే.అందుకు కొంత జనాలు ఆమె జోలికి రావడానికి జడిసేవారు.ఏమో చికాకు లేసి ఒకటి మోదితే..!సరే ..ఆ మేరకు తెలివైన  ఘటమే..!

అయితే మా గోపాలం ఒకసారి అన్నమాట గుర్తు వచ్చింది." నేను ఓ సారి ఆమె తో మాట్లాడాను.ఆమె మాట్లాడేది ఒరియా భాష.అయితే హిందీ కూడా ఆమె కి తెలుసు.ఆ ముసలామె కి మాటాడాలనిపిస్తే బాగా మాటాడుతుంది.లేకపోతే అసలు నోరు విప్పదు " అని.

"సరే ..నీతో ఏమి మాట్లాడింది..." అడిగాను.

" ఏదో మాట్లాడింది లే గానీ..ఒక మాటకి ఇంకో మాటకీ పొంతన లేదు.నాకు అర్ధం అయింది ఏమిటంటే కొంచెం పట్టించుకొని శ్రద్ధ తీసుకునే వాళ్ళు ఉంటే ఆమె చక్కని మనిషి గా అవుతుంది.దానిలో సందేహం లేదు.వాళ్ళ కుటుంబం లోని వ్యక్తులు ఎవరూ  ఆ దిశ గా ఆలోచించే వాళ్ళు లేకపోవడం దురదృష్టం."

" అవును..గోపాలం ..బాగా చెప్పావు.ఈ సృష్టి లో ఎంత అర్ధం చేసుకున్నా ఇంకా మిగిలిపోయేది ఏదైనా ఉందీ అంటే అది మనిషి మెదడు మాత్రమే..అక్కడ జరిగే చిన్న మార్పులు అతని జీవితాన్నే మార్చి వేస్తాయి.ఎవరి కోసమైతే తపన పడి ఆ బుర్ర ని పగలగొట్టుకుంటాడో ..అది పాడయి తేడా వస్తే ..ఆ పక్కనున్న మనుషులే అతడిని ఎందుకూ కొరగాని వాని గా భావించి ఇదిగో ఇలా రోడ్ల మీద పారేస్తుంటారు..."

సరే...!ఒకసారి జనవరి నెల లో ఏదో ఇంటర్వ్యూ కి అటెండ్ అయి తిరిగి వస్తున్నాను.సమయం అర్ధరాత్రి దాటింది.నడిచి వస్తున్నాను.ఏమిటి ఏ శబ్దం లేని ...నడిరేయి దాటిన తర్వాత నా పట్టణం ఇలా ఉంటుందా అని అనిపించింది.దేని అందం దానిదే.ఎంత నిశ్శబ్దం.ఎంత ధ్యానావస్థ ఎటుచూసినా..!ఆ మూల మలుపు తిరగగానే వీధి దీపం కింద ..ఆ డివైడర్ మీద పాత జంపకానా ఒకటి కప్పుకొని నిద్ర పోతోంది.ఆ ముసలామె.నిద్ర లో అంతా సమానమే అని ఎందుకు అన్నారో అర్ధం అయింది.ఇప్పుడు ఏ లారీ నో వచ్చి ఢీ కొడితే ఆమె ప్రాణానికి దిక్కేమిటి..?ఆ ఆలోచనే నాకు వణుకు తెప్పించింది.ఇలా దేశం లో ఎంతమందో..ప్రతి రోజు వాళ్ళ ప్రాణం లాటరీ మీద ఉండవలసిందే.

ఎంత నాగరిక సమాజం మనది..?ఒక మనిషి జంతు ప్రాయం గా బ్రతికే సమాజం.మనిషి మార్స్ మీదకి వెళితేనేం..?అంతరిక్షం లో గిరికీలు కొడితేనేం...?సాటి మనిషి ఓ కుక్క మాదిరి గా ,పంది మాదిరి గా మన మధ్యనే మెసలుతూ దీనం గా తిరుగుతుంటే ఆ సమాజం ఎంత గొప్పదైతే ఏమిటి..?ఎంత గొప్ప ఆలోచనలు చేస్తే ఏమిటి..?ఎంత గొప్ప సంస్కృతి అని వగలు పోతే ఏమిటి..?అన్నీ పనికిరాని శుష్క ప్రేలాపనలే...!

ఆసక్తి కొద్దీ ఆలుబాక గ్రామం కి వెళ్ళినప్పుడు కొన్ని ప్రశ్నలు సంధించాను మిత్రుడు నరేన్ కి..!నరేన్ నా కాలేజ్ మేట్.ఇంకా సన్మిత్రుడు.ఇప్పటి దాకా మా స్నేహం కొనసాగుతున్నదంటే ఇక మీరు అర్ధం చేసుకోవచ్చు.ఎంత గాఢమైనదో..!తను ఆ గ్రామం లోని హైస్కూల్ లో సైన్స్ మాస్టర్ గా పనిచేస్తున్నాడు.ఎక్కడ లేని పుస్తకాలన్నీ తెప్పించి చదువుతూ ఉంటాడు. కనుక నాకు అర్ధం కాని కొన్ని విషయాలు అతడిని అడుగుతుంటాను.అదే గ్రామం లో ఒక గుట్ట మీద బ్రిటీష్ వాళ్ళు ఎప్పుడో నిర్మించిన శిధిల దశ లో ఉన్న నిర్మాణాన్ని చూడటానికి మేము ఇద్దరం వెళ్ళినప్పుడు అడిగాను.

"మిత్రమా...అసలు ఈ పిచ్చి అంటే ఏమిటి..? ఎందుకని మెదడు లో అలా మార్పులు జరిగి ఉన్నట్లుండి అలా అవుతాడు..?ఏ ఊరి లో చూసినా ఇలాంటి వాళ్ళు కనిపిస్తుంటారు..పట్టించుకునే నాధుడే ఉండడు...దీనికి నిష్కృతి లేదా..?"

" ఈ దేశం లో వాళ్ళ ని పట్టించుకునే వ్యక్తి నీ రూపం లో ఒకరు ఉన్నందుకు ధన్యవాదాలు.ఎందుకంటే అసలు దీన్ని ఒక సమస్య గానే మన సమాజం లో గుర్తించరు.అదీ అసలు సమస్య.మన దేశం లో ప్రతి ముగ్గురి లో ఒకరు ఏదో ఓ మానసిక సమస్య తో బాధపడుతున్నవారే అని సర్వే లో తేలింది.కాని ఎవరూ మానసిక వైద్యుణ్ణి కలవాలని అనుకోరు.మనిషి మెదడు చాలా సున్నితమైనది.ఏ కారణం చేత అది రిపేర్ కి వస్తుందో చెప్పలేము.శారీరక వ్యాధుల్ని పట్టించుకున్నట్లుగా వీటిని పట్టించుకోరు..."

" దీనికి మరి సొల్యూషన్ ఏమిటి?"

" షిజోఫ్రెనియ అనే మానసిక రుగ్మత తోనే ఎక్కువ మంది బాధపడుతున్నట్లు తెలుస్తోంది.దీనిలో అయిదు రకాలు ఉన్నాయి.జీన్స్ పరంగా వచ్చేవి...బ్రెయిన్ లోని ద్రవాలు సమతులనం తప్పడం తో వచ్చేవి...ఇలా ఉన్నాయి.డిల్యూఝన్స్,హెల్యూసినేషన్స్ ఇలాంటివి ముందు మొదలై...మొదటి దశ లో పట్టించుకోకపోతే అవి తీవ్ర రూపం దాలుస్తుంటాయి.దీనికి కారణాలు కూడా ఫలానా అని ఒక్కోసారి చెప్పలేము. సాధ్యమైనంత త్వరగా డాక్టర్ ని సంప్రదించడమే మంచిది.. విచిత్రంగా చాలా మంది ప్రపంచ స్థాయి మేధావులు గా పేరుపొందిన వారి లో కూడా ఏదో దశ లో ఇలాంటి స్థితి ని అనుభవించిన వారే.."

" అలాంటి వారు ఎవరున్నారు.."

"మన దగ్గర చెప్పుకోడానికి సిగ్గుపడుతుంటారు గాని వెస్ట్ లో బాహాటం గా ఒప్పుకుంటారు.దానివల్ల అక్కడ చికిత్స సమయానికి జరుగుతుంది..అంతార్జాతీయం గా చెప్పాలంటే..అల్బర్ట్ ఐన్ స్టీన్ కొడుకు ఎడ్వర్డ్ కూడా కొంత కాలం షిజొఫ్రెనిక్ గా ట్రీట్ మెంట్ తీసుకున్నాడు.చిత్రం ఏమిటంటే తను స్వయం గా మానసిక వైద్యుడే.టాం హారెల్ అనే విఖ్యాత జాజ్ కళాకారుడు,జాన్ నాష్ అనే నోబెల్ విజేత ఇలా ఎంతో మంది.అలాగే మన ఇండియా లో ప్రఖ్యాత నటి పర్వీన్ బాబీ విషయం తెలిసిందే.అమెరికా గూఢచార సంస్థలు తనని చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయని చెపుతుండేది.మనీషా కోయిరాలా ,హనీ సింగ్,షారుఖ్ ఖాన్ లాంటి వాళ్ళు కూడా తాము ఒకానొక దశ లో ఆ స్థాయి లో బాధపడి కోలుకున్నామని చెప్పినది మనకు తెలుసు గదా ...అంత దాకా ఎందుకు శ్రీ శ్రీ కూడా ఒకానొక సమయం లో అలాంటి దశని చవి చూసిన వాడే.అతని వ్యతిరేకులు ఆ సమయం లో తనకి పిచ్చి ఎక్కినట్లు గా ప్రచారం చేసి ఆనందించారు. "

"మన దగ్గర తీరా ముదిరిన తర్వాత ఏ దూరపు ప్రాంతం లోనో బంధువులు వదిలేసి పోతుంటారు,అదీ అసలు సమస్య..పట్టించుకునే నాధుడు ఉండడు.."

" అలా అనకు...ఇప్పుడిప్పుడే మన దగ్గర కూడా మార్పు వస్తోంది.ఇదిగో ఈ పేపర్ చూడు" అంటూ జిల్లా ఎడిషన్ నా చేతికి ఇచ్చాడు.
ఆశ్చర్య పోయాను అది చదివి..!నిజంగా ఇంకా మానవత్వం అంతరించిపోలేదు.ఇలాటి దీనులను గురించి ఆలోచించి..కేవలం ఆలోచించడమే కాదు ..దానికి తగిన తరుణోపాయాన్ని వెదికి చేతల్లో చూపించే ఒక మనీషి ఇంకా ఉన్నారు.కొదవలేదు.ఈ ఒరవడి ఇలాగే సాగితే ఎంత బాగుంటుంది..?మా పుణ్య క్షేత్రానికి సంబందించిన వార్తే అది.నేను రోజూ చూసే ఆ ముసలామె గురించినదే అది.ఆమె ఫోటో కూడా ఉంది..ఆమె చక్కగా గుండు చేయించుకుంటున్న ఫోటో అది.విచ్చలవిడిగా తైల సంస్కారం లేకుండా పెరిగిన పిచ్చిపొదల్లాటి ఆ జుట్టు ని ఒక క్షురకుడు కత్తిరిస్తున్నాడు. ఇంకా మంచి విషయం ఏమిటంటే ఆమె ని ఒక మంచి హాస్పిటల్ కి పంపిస్తున్నారు.ఎవరూ అని చూస్తే...మా పుణ్య క్షేత్రపు సబ్ కలెక్టర్ యోగితా రాణా అనే ఆవిడ.ఇంకా ఎంత కాలం అంటారు ..ప్రభుత్వ అధికారులు... బ్యూరోక్రసీ అంతా ... ఆ పాత ధోరణి లోనే ఉన్నారని.విన్నూత్నం గా,మానవత నిండిన హృదయం తో యోచించే  ఇలాంటి ఒక్కర్ని అభినందించితే అది ఎంతమందికి స్ఫూర్తి దాయకంగా ఉంటుందో..!ఈ ప్రపంచం లో ఎప్పుడూ మానవత్వం ఉంది..కాకపోతే దాన్ని గుర్తించడం లోనే తేడా ఉంది. (సమాప్తం) --Murthy kvvs   

Sunday, June 17, 2018

రజనీ కాంత్ (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

 రజనీ కాంత్ (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

నిన్న పార్క్ లో రజనీ కాంత్ అనుకోకుండా కలిశాడు.వాళ్ళ ఊరి సంగతులు ఏవో చెప్పుకుంటూ వచ్చాడు.అప్పటి రోజులు మళ్ళీ కళ్ళ ముందు నిలిచినట్లుగా అనిపించాయి.గతం లో అన్నీ సంతోషకరమైన విషయాలే ఉండవు,చాలా చేదు విషయాలూ ఉంటాయి.ఇక్కడ నుంచి ఎప్పుడు బయట పడతాం రా బాబూ అనిపించిన సన్నివేశాలూ లేకపోలేదు.ఎంత భరించలేని రోజులు గా ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యాడో తను ...ఆ ఊరి లో ఉద్యోగం చేసినన్నాళ్ళు..!కారణాలు చెప్పాలంటే అనేకం.కాని అవి ఇప్పుడు తల్చుకుంటే ఆ మాత్రం దానికే తను ఎందుకు అంతలా ఫీలయ్యాడు ..అని ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది.బహుశా కాలం తనని అనేక అనుభవాల ద్వారా గట్టి పరచడం కూడా ఓ కారణమేమో..!

ఈ రజనీ కాంత్ అనేవాడి కి ఆ సినిమా సూపర్ స్టార్ కి ఎలాంటి సంబంధమూ లేదు.ఈ రజనీ పేరు తో ప్రసిద్దుడైన వికాస్ అనబడే ఇతను ప్రస్తుతం ఓ కార్పోరేట్ కాలేజ్ లో డిగ్రీ  చదువుతున్నాడు.నేను వాళ్ళ గ్రామం లో ఓ నాలుగేళ్ళ క్రితం దాకా హై స్కూల్ హెడ్ మాస్టర్ గా పని చేసి రిటైర్ అయి ప్రస్తుతం ఖమ్మం లో విశ్రాంత పర్వం లో ఉన్నాను.భద్రాచలం కి ఇరవై కిలో మీటర్ల కి పైగా దూరం ఉండే ఆ గ్రామం లో అడుగు పెడతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.కాని వచ్చిన ప్రమోషన్ వదులుకోవడం ఇష్టం లేక అక్కడ స్కూల్ లో జాయిన్ అయ్యాను.

రజనీ కాంత్ అప్పుడు పదవ తరగతి చదువుతున్నాడు.అతని అసలు పేరు వికాస్.కాని ఎందుకో వాడి పేరు రజనీ కాంత్ గా మార్చుకోవాలని తెగ ఇదవుతుండేవాడు.స్కూల్ లో జరిగే హోం ఎగ్జాంస్ లో గాని ,టెక్స్ట్ పుస్తకాల మీద గాని వాడి పేరు ని ఎప్పుడూ రజనీ కాంత్ అని రాసుకునేవాడు.టీచర్లు చెప్పినా ఆ ధోరణి మార్చుకునేవాడు కాదు.ఇక వాళ్ళకి విసుకు పుట్టి ఈ కేస్ ని నా రూం లోకి పంపించారు.

" ఒరేయ్ అబ్బాయ్...నీ పేరు ఏమిటి" ప్రశ్నించాను.

"వికాస్ ..సార్" మర్యాద గా చెప్పాడు తను.

"చాలా మంచి పేరు పెట్టారు మీ వాళ్ళు.మరి పుస్తకాల మీద ,పరీక్షల్లోనూ రజనీ కాంత్ అని రాసుకుంటున్నావట..ఏమిటి కధ..!మీ పెద్ద వాళ్ళు అడ్మిషన్ రిజిస్టర్ లో  ఏ పేరైతే ఎక్కించారో అదే ఎప్పటికీ ఉంటుంది..గుర్తు పెట్టుకో...నీ కంతగా మార్చుకోవాలని అనిపిస్తే ..దానికీ ఓ లీగల్ ప్రొసీజర్ ఉంది.పెద్దయిన తర్వాత ఆ దారి లో పోయి ..నీ యిష్టం వచ్చిన పేరు పెట్టుకో ..అర్ధమయిందా..?" కొద్దిగా సీరియస్ గా నే చెప్పాను.

"సరే..సార్" అని వెళ్ళిపోయాడు.

అయితే మళ్ళీ ఆ వికాస్ మీద ఎలాంటి కంప్లైంట్ రాలేదు.టీచర్ల ని అడిగితే వాడు ఇప్పుడు వికాస్ అనే తన పేరు ని రాసుకుంటున్నట్లు చెప్పారు.పోనీలే దారిన బడ్డాడు అని కుదుటబడ్డాను.అయితే వింతగా కొన్ని పరిణామాలు జరిగాయి.క్లాస్ లో పిల్లలందరకీ ఈ విషయం తెలిసి వీడిని వికాస్ అని కాకుండా రజనీ అనే నిక్ నేం తో పిలవసాగారు.ఆ విధంగా వాడు వద్దనుకున్నా ఆ పేరు వాడిని వదల్లేదు.గ్రామం లో కూడా ఈ పేరు తోనే వాడు ప్రసిద్దుడైనాడు.అది వాడికి ఓ రహస్య ఆనందం కలిగించసాగింది.

భద్రాచలం లో దైవ దర్శనం చేసుకుని అభయాంజనేస్వామి పార్క్ కి ఎదురు గా ఉన్న గెస్ట్ హౌస్ కి వచ్చాను.అప్పటికి ఇప్పటికీ చాలా మార్పులు వచ్చాయి ఊరి లో.సెలవు ల్లోను,వారాంతాల్లోనూ యాత్రికులు బాగా పెరిగారు.అదృష్టం బాగుండి మామూలు రోజుల్లో వచ్చాను.ఏ శ్రీరామనవమి రోజునో,ముక్కోటి రోజుల్లోనో వస్తే వసతి గృహాలకి కొంత ఇబ్బందే ఎన్ని వందల గదుల సత్రాలున్నా..!గెస్ట్ హౌస్ లో సాయంత్రం దాకా రెస్ట్ తీసుకున్నాను.ఆ తర్వాత గోదావరి కరకట్ట మీద ఆ చల్ల గాలి కి కాసేపు తిరిగాను.బాపురమణల సృష్టి కి గుర్తు గా ఉన్న రామాయణ దృశ్యాల కి సంబందించిన విగ్రహాలు ఆ పొడవునంతా..!

కాసేపున్నతర్వాత పార్క్ లోకి ప్రవేశించాను.అక్కడ ఉన్న కుందేళ్ళ ను చూస్తుండగా మళ్ళీ ఇన్నేళ్ళకి ఈ రజనీ కాంత్ అనే పాత విధ్యార్ధి కనిపించాడు.తనే నన్ను గుర్తు పట్టి పలకరించాడు.ఎదిగే వయసు గనక తనలో వచ్చిన మార్పుల వల్ల మొదట గుర్తించలేకపోయాను.రజనీ కాంత్ అనే పేరు కి సంబందించిన ఉదంతం తను గుర్తు చేయగానే చటుక్కున నేను ఆ రోజుల్లోకి కనెక్ట్ అయిపోయాను.

" ఓ..నువ్వా..ఏం చేస్తున్నావు ఇప్పుడు " అడిగాను.

" హైద్రా బాద్ లో బి.బి.ఏ .చేస్తున్నాను సార్..నేను గుడికి వచ్చాను సార్.ఒక ఫ్రెండ్ వస్తానంటే ఈ పార్క్ లోకి వచ్చాను..ఇంతలో మీరు కనిపించారు.." ఆనందం గా చెప్పాడు ఆ కుర్రాడు.

" సంతోషం ..మంచిగా చదువుకుంటున్నందుకు..!ఏమిటి మీ ఊరు విశేషాలు ..అంతా బాగున్నారా..?స్కూల్ కి అప్పుడు గ్రౌండ్ చుట్టూతా కాంపౌండ్ వాల్ కట్టాలని ఎందరికో విన్నపాలు చేశాము.ఇప్పటికైనా అది పూర్తి అయిందా..?ఆ కొత్త గేట్ ..అదే మనం పెట్టినది ..అలాగే ఉందా ..?"

" మీరు ఉన్నప్పుడు ఆ ఊరు ఉమ్మడి రాష్ట్రం లో ఉండేది.రాష్ట్ర విభజన జరిగిన తర్వాత భద్రాచలం చుట్టుపక్క ప్రాంతాలన్ని ముఖ్యంగా దక్షిణం వైపు అరకిలోమీటర్ కూడా భద్రాచలం పరిధి లో లేకుండా పోయింది.రాముడి కి చెందిన వందలాది ఎకరాలు ఆంధ్ర ప్రాంతం లోకి వెళ్ళాయి.ఇక ఉత్తరం కూడా అంతే.పర్ణశాల వెళ్ళాలంటే తూర్పు గోదావరి జిల్లా లోకి వెళ్ళి మళ్ళీ తెలంగాణా లోకి ప్రవేశించాలి.భద్రాచలం లోని కొన్ని వీధులే వేరే రాష్ట్రం లో కలిసిపోయాయి..పరిస్థితి గందర గోళం గా తయారయింది"

" అంటే..పోలవరం ప్రాజెక్ట్..ఏదో ముంపు ప్రాంతాలు అని పేపర్ లో చదివాను.దానికోసమే కలిపి ఉంటారు లే..!కొత్త రాష్ట్రం లో కి వెళ్ళిన తర్వాత ఎలా ఉంది రా అబ్బాయ్"

" పిల్లలు హాస్టల్ లో,స్కూల్ లో చేరే దగ్గర ఇబ్బందులు వస్తున్నాయి సార్.సర్టిఫికేట్లు తీసుకునేదగ్గర కూడా చికాకులు గానే ఉన్నాయి.పిల్లలకి బస్ పాస్ లు కూడా సమస్య గా మారింది.ఇంకా ఇట్లా సమస్యల రాజ్యం లానే ఉంది సార్..."

"కొత్త గదా ..కాస్త సర్దుకునేదాకా అలాగే ఉంటుందిలే..." అనునయించాను.

వాడి పరిధి లో ని విషయాలు వాడు చెప్పాడు.అయితే దానికి మించిన సమస్యలే రాష్ట్ర విభజన వల్ల ఉత్పన్నమైనాయి.ముఖ్యంగా భద్రాచలం డివిజన్ కి సంబందించి అనేక సామాజిక ,భౌగోళిక ప్రశ్నలు కొత్తగా ఆవిర్భవించాయి.ఎవరి రాజకీయ క్రీడ లో వారు బిజీ ..ప్రజల ఇబ్బందుల్ని పట్టించుకునే నాధుడేడి..?ఇవన్నీ ఆవిష్కరిస్తూ వాడికి బోధ చేసే సమయం నాకు ఇప్పుడు లేదు.టాపిక్ మారుస్తూ అడిగాను.

" ఇప్పుడు నువు వికాస్ అనే రాసుకుంటున్నావా నీ పేరు ..? లేకపోతే మార్చుకున్నావా "

"లేదు సార్.అప్పుడు ఏదో అలా రాసుకున్నా గానీ ..నా అసలు పేరే నాకిష్టం సార్ .." చెప్పాడు వికాస్.

"వెరీ నైస్.ఇంకా మిగతా స్టాఫ్ అప్పటి వాళ్ళు ..ఎవరైనా కలుస్తుంటారా..బాబూ" ప్రశ్నించాను.

"రఘు సార్,వాసు సార్ ..ఎప్పుడైనా కలుస్తుంటారు సార్.రమేష్ సార్ చనిపోయారట.నేను అప్పుడు సిటీ లో ఉన్నాను.."

"అప్పుడు నేను సెర్మనీ కి వచ్చాను వికాస్.అది ఏమిటో ఒక మిస్టరీ గా మిగిలిపోయిందిలే..!సరే మరి...అందరని అడిగినట్టు చెప్పు" అని నేను ముందు కి సాగిపోయాను.పార్క్ లోనే ఆ చివరి లో ఉన్న సిమెంట్ బెంచ్ నా కోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్లు ఖాళీగా కనిపించింది.(సమాప్తం)
---Murthy Kvvs