Thursday, November 15, 2018

అమెరికన్ రచయిత హెర్మన్ మెల్విల్లె



ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్ వే రాసిన "ది ఓల్డ్ మేన్ అండ్ ద సీ" నవల చదివిన వారు ఎవరైనా తెలుగు లో "అతడు అడవిని జయించాడు"నవల ని చదివినప్పుడు కొన్ని సామీప్యాలు కనబడి ఆలోచన కి గురి అవుతాము.అయితే అక్కడ సముద్రం మీద జైత్ర యాత్ర అయితే ఇక్కడ యేమో అడవి లో పంది ఇంకా దాని పిల్లల కోసం సాగే అన్వేషణ.రెండు చోట్లా అస్తమయ దశ లో ఉన్న ఒక మనిషి యొక్క యాతన ఇంకా పడే తపన చిత్రించబడింది.అది తన జీవితాన్ని సైతం ఫణంగా పెట్టి సాగించిన యాత్ర.ఈ కధ లో గనక ప్రధాన పాత్ర గా  ముసలివానికి బదులు  యువకుడు ఉన్నట్లయితే అంత రక్తి కట్టేది కాదేమో..!అందుకనే తెలుగు లో కూడా రచయిత ఆ పంధా నే కొనసాగించారు.అది ఫలించింది కూడా.

నిజానికి ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్ వే కూడా ఈ సముద్ర సాహస యాత్ర ని ప్రఖ్యాత అమెరికన్ రచయిత హెర్మన్ మెల్విల్లె రాసిన మోబీ డిక్ నుంచి తీసుకున్నాడా అనిపిస్తుంది.అయితే ఒకటే పాత్ర ప్రధానం గా ఉండదనుకోండి.ఆహబ్ అనే నావికుడు ప్రధాన పాత్ర.ఒకసారి సముద్రం పై తిమింగళాల వేట కి వెళ్ళినప్పుడు ఒక తిమింగళం ఇతని మీద దాడి చేసి న ఫలితం గా ఒక కాలు ని కోల్పోతాడు.అయితే ఇతగాడు అంతటి తో ఊరుకోక ఎలాగైన సరే ఆ సముద్రం లో అదే ప్రాంతానికి పోయి ఆ తిమింగళం ని చంపి తీరాలి అని నిర్ణయించుకుంటాడు.తనకి కాలు పోయింది.ఎలా ..అందుకు గాను ఒక గొప్ప యోధుల బృందాన్ని సమకూర్చుకుంటాడు.అలా సముద్రం మీదనే కధ అంతా పోరాట మయం గా సాగుతుంది.దానిలో హీరో ఓ యువకుడు, తాను ...తన జ్ఞాపకాల లో భాగంగా కధ ని చెబుతుంటాడు.ఇతను న్యూయార్క్ నుంచి న్యూ బెడ్ ఫోర్డ్ కి ప్రయాణం చేస్తూంటాడు.చాలా అద్భుతం గా ఉంటుంది.

మొదటి సారి గా ఈ నవల 1851 ప్రాంతం లో ప్రచురింపబడి పెద్ద గా ఆదరణ కి నోచుకోలేదు గాని ఆ తర్వాత చాలానాళ్ళకి 1923 ప్రాంతం లో డి.హెచ్.లారెన్స్ వంటి వాళ్ళు దీన్ని ప్రస్తుతించడం తో దీని వైభవం రచయిత చనిపోయిన తర్వాత పెరిగింది.ఇది వచ్చిన ఇంచు మించు వంద ఏళ్ళకి అంటే 1952 లో ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్ వే నవల వచ్చింది.2017 లో బాబ్ డైలాన్ నోబెల్ బహుమతి తీసుకున్న సందర్భం లో తాను హెర్మన్ మెల్విల్లే రచన నుంచి ఇన్స్పిరేషన్ పొంది మూడు గేయాలు రాసినట్లు చెప్పాడు.కనుక దేనికి ఎప్పుడు కాలం వస్తుందో తెలియదు.ఒక గొప్ప రచన ఏ రోజుకైనా తాను పొందవలసిన వాటా తాను పొంది తీరుతుంది.దానిని ఎవరూ ఆపలేరు.ఇది చరిత్ర చెబుతున్న సత్యం.  

Tuesday, November 6, 2018

"ది ఆల్కెమిస్ట్" నవల పై రెండుముక్కలు...!



అసలు ఎప్పుడో చదవ వలసింది.లేటయింది.ఆల్కెమిస్ట్ చదివావా..?చాలా బాగుంది అంటూ ..ఈ మధ్య అడిగిన మిత్రులు ఎందరో..!నేను ఏదో మిస్ అయినట్లుగా నే ఫీలయ్యాను.ఎట్టకేలకు రెండు రోజుల క్రితం ముగించాను.ఏమి చెప్పాలో అర్ధం కాక కొంతసేపు అలా ఉండిపోయాను.మనం మనసు లో ధృఢంగా విశ్వసించినది సాకారం దాల్చడానికి ప్రకృతి శక్తులు సైతం సాయం చేస్తాయి అనే దీనిలోని డైలాగు బాగా ప్రాచుర్యం పొందినది.నిజానికి ఈ మాట చాలా పాతదే కాని దీని ద్వారా చాలా మందికి చేరింది.
ఈ పాటికే ఈ నవల లోని ఇతివృత్తం  చాలా మందికి తెలుసు గనక మరీ లోనకి వెళ్ళను.సాంటియాగో అనే కుర్రాడు ..అతనికి దేశాటనం అంటే ఇష్టం.పెద్దగా ధనవంతుడు కాదు కాబట్టి గొర్రెల కాపరి గా మారి అటు జీవితాన్ని ఇటు ప్రవృత్తిని సంతృప్తిపరుచుకుంటూ ఉంటాడు.ఒక రోజు ఓ పల్లె లో పాడు బడిన చర్చ్ లో గొర్రెల్ని ఆపుకొని నిద్రకి ఉపక్రమించినపుడు ఈజిప్ట్ లోని పిరమిడ్ ల వద్ద గొప్ప సంపద ఉన్నట్లు కల వస్తుంది.ఒక్కసారి కాదు చాలాసార్లు.ఇతను ఒక జిప్సీ మాంత్రికురాల్ని,ఒక ఇంగ్లీష్ అతన్ని, ఒక స్థానిక రాజు ని,ఓ ఆల్కెమిస్ట్ ని  అలా కలుసుకుంటూ మొత్తానికి చివరకి ఆ గమ్యానికి చేరడం జరుగుతుంది.అక్కడ దీన్ని కాజేయడానికి వచ్చిన ముగ్గురు కలుస్తారు.ఎంత తవ్వుతున్నప్పటికీ ఈ కుర్రాడి కి ఆ నిధి దొరకదు.వాళ్ళు ఈ కుర్రాడిని ఎగతాళి చేస్తారు...అక్కడ ఎక్కడో ఓ పాడుబడిన చర్చ్ లో ఓ నిధి ఉన్నట్లు మాకు కల వచ్చింది.అంతమాత్రాన మేం అక్కడి వెళ్ళామా..అని ఎగతాళి చేస్తారు.అప్పుడు ఈ కుర్రాడికి వెలిగి అసలు అక్కడే తను పడుకున్న చోటనే నిధి ఉందా అని అనుమానం వచ్చి ఇక్కడకి వచ్చి తవ్వుతాడు.కధ సుఖాంతం ..అవుతుంది.

సరే..బాగుంది.కాని దీనిలో ఏమి కొత్త ఎలిమెంట్ ఉందో నాకు అర్ధం కాలా..!పోనీ పాతదయినా కొత్త రకంగా చెప్పినట్లు అనిపించలేదు.అసలు ఇలా ఎక్కడైనా జరుగుతుందా అన్నట్లు సన్నివేశాలు ఉంటాయి.బలవంతంగా ఒక దానికి ఇంకో దానికి కుట్లు వేసినట్లు ఉన్నాయి.నామటికి నాకైతే ఓ చందమామ కధ లా అనిపించింది.ఓ పాలు ఫిలాసఫీ,ఓ పాలు చరిత్ర,ఓ పాలు ఉత్తేజపరిచే సెల్ఫ్ డెవెలప్మెంట్ పాఠాలు,ఓ పాలు ఇలా ఎందుకు జరిగింది అని అడగకూడని మేజికల్ రియాలిటి ఇవన్నీ చేర్చి వండిన వంటకం ఇది అనిపించింది.

పావ్లో కోయిలో పనితనం ఎక్కడ ఉంటుంది అంటే జీవితం లోని abstract aspects ని చాలా చిన్న పదాలలో ఒద్దికగా కన్విన్సింగ్ గా చెపుతాడు.అది తన అనుభవం లోనుంచి వచ్చి చెపుతున్నాడా అనిపిస్తుంది.బ్రెజిల్ కి చెందిన ఈయన పోర్చ్ గీస్ భాష లోనే రాస్తాడు.ఆ పిమ్మట ఇంగ్లీష్ లోకి అనువాదం అవుతుంది.అతని భూమిక కేథలిక్ విశ్వాసాల మీదనే ఉన్నప్పటికీ ఇతర మతాల లోని సారాన్ని బాగా అర్ధం చేసుకున్న ధోరణి కనబడుతుంది.మార్గరెట్ జల్ కోస్టా అనే ఆవిడ ఎక్కువ గా ఇంగ్లీష్ అనువాదం చేస్తూ ఉంటుంది.జటిలత లేకుండా పాఠకుని అలరించే రీతి లో చేసే ఇలాంటి అనువాదాలు అందరి ఆమోదం పొందుతాయి.ఏ మాత్రం కొత్తదనం ఉన్నా అది ఒక అదనపు ఆకర్షణే.  

Wednesday, October 31, 2018

నా శ్రీలంక ప్రయాణం (సిగిరియా)



అనురాధపుర నుంచి కొలొంబో వచ్చేదారి లో సిగిరియా అనే ప్రదేశం ఉన్నది.రమారమి 77 కి.మీ. ఉంటుంది.ఈ ప్రదేశాన్ని చక్కని పర్యాటక ప్రదేశం గా మలిచారు.ఊరు అంతా అరణ్యం మధ్యన ఉన్నట్లే ఉంది గాని రోడ్డు సౌకర్యం అదీ బాగానే ఉంది.కొన్ని షాప్ లు,హోటల్ లు అవీ ఉన్నాయి.ఇక్కడ ఉన్న చిన్న హోటల్ లో టీ తాగాను.ఆ హోటల్ కి ఉన్న తెల్లని గోడల మాదిరి గా ఉన్న అట్టల మీద అక్కడకి వచ్చి తిన్నటువంటి కష్టమర్లు తమ అభిప్రాయాల్ని రాశారు.హిందీ తో పాటు ఇంగ్లీష్,ఫ్రెంచ్,డచ్ ఇంకా స్వీడిష్,జపానీస్ లాంటి భాషల్లో రాసి ఉన్నాయి.రకరకాల చేతి రాతలు.ఈ హోటల్ వాళ్ళకి మంచి టేస్ట్ ఉంది అనిపించింది.



ఈ దగ్గర లోనే లయన్ రాక్ అనేది ఉన్నది.చాలా ఎత్తుగా ఉన్న ఒక పెద్ద వెడల్పాటి రాతి మీద ఒక కోట నిర్మించబడి ఉంది.దీనికి చుట్టూరా అనేక మైళ్ళ పరిధి లో నీటి తో నిండిన ప్రాకారాలు ,కందకాలు ఉన్నాయి.రాతి ని బాగా ఉపయోగించడం వల్ల కొన్ని వందల ఏళ్ళు అయినా ఇవన్నీ అలా ఉన్నాయి..పోయినవి పోగా..!పైన రాతి మీద ఉన్న కోటని చూడాలంటే దాదాపుగా 1200 పైన మెట్లు ఎక్కాలి.పిక్కబలం ఉంటే తప్పా అధిరోహించుట కష్టమే.ఈ కోటని 477 -495CE  కాలం లో కశ్యపుడనే రాజు కట్టించాడని చెప్పారు.ఈ కశ్యపుడు రాజ్యాన్ని ఆక్రమించుట కోసం సవతి సోదరుని తో యుద్ధం చేసి దక్షిణ భారత దేశానికి పొయేలా చేశాడు.తండ్రిని చెరసాల లో బంధించాడు.దుర్భేద్యమైన కోట ని నిర్మించాలని సిగిరియా కోట ని కట్టాడు.పైన ఆ పర్వతం పైన స్నానఘట్టాలు,విశాలమైన గదులు కనబడతాయి.వాటితో బాటు గుహలు,రహస్య మార్గాలు ఉన్నాయి.ఒక పెద్ద సిమ్హం యొక్క పాదాలు శిల్పంగా చెక్కారు.



తరవాత కాలం లో 14 వ శతాబ్దం లో ఈ నిర్మాణాన్ని బౌద్ధ ఆరామాలు గా మార్చారు.శ్రీలంక లో బుద్ధ వైభవం బాగ కనబడుతుంది.ఎక్కడ చూసిన ప్రాచీన బౌద్ధ శిల్పాల ,నిర్మాణాల వైనం కళ్ళకి కట్టినట్లు కనబడుతుంది. ఇంత చిన్న భూభాగం లోనే పాతిక వేల పై చిలుకు అవశేషాలు తవ్వినప్పుడల్లా బయటపడ్డాయి.ఇంకా పడుతూనే ఉన్నాయి.ఈ చుట్టుపక్కల ఉన్న జనాలకి కూడా ఎంతో కొంత చరిత్ర తెలుసు.ఈ చిన్న హోటల్ లో ఉన్నప్పుడు ఒక స్థానిక వ్యక్తిని అడగ్గా తనకి తెలిసిన చాలా విశేషాలు చెప్పాడు.



ఈ కశ్యపుడు అనే రాజు కి రావణుడి వంశానికి చెందిన వారిగా ఇక్కడ వారు చెపుతారు.ఇక్కడ ఊర్ల లో కనబడిన షాప్ ల బోర్డు ల మీద ఉపాలి,సంఘమిత్ర,అశోక,అసుర,చానుక ఇలాంటి పేర్లు కనబడ్డాయి.అపభ్రంశం కాబడిన సంస్కృత శబ్దాలు వీరి భాష లో ఎక్కువ అనిపించింది.శ్రీ అని మాట ని సిరి అని విజయ అనే మాటని విజెయ అని ఇలా కొన్ని కొన్ని.సింఘళ భాష మాటాడుతుంటే వినే వారికి భారతీయ భాష లాగానే అనిపిస్తుంది.మనుషుల్లో కూడా బాగా నల్లని వారు ఉన్నారు.చామన చాయ ఉన్నారు.మంచి చాయ ఉన్నవారు ఉన్నారు.ప్రతి చోటా సింఘళ భాష కింద తప్పక తమిళం లో రాయబడి ఉన్నట్లు కనిపించింది.


ఇక్కడకి వలస వచ్చిన తమిళుల్లో రెండు రకాలు ఉన్నారు.ఎప్పుడో చోళ రాజుల సమయం లో వలస వచ్చిన వారు సింఘలీస్ తమిళులు కాగా బ్రిటీష్ వారి హయాం లో ఇక్కడి తేయాకు తోటల్లో పనిచేసేందుకు వచ్చి స్థిరపడిన వారు ఇంకో రకం తమిళులు.రెండవ కోవ కి చెందిన వారినుంచే ఈలం పోరాటం చెలరేగింది.74 శాతం కి పైగా స్థానిక సింఘళీయులు ఉన్నారు.డచ్,బ్రిటీష్ వారి పాలన వల్ల క్రైస్తవ జన ప్రభావం ఆరు శాతం దాకా ఉన్నది.కుల ప్రభావం ఇక్కడి థేర వాద  బౌద్ధ మతం లో కూడా ఉన్నది.అయితే ఇండియా లో ఉన్నంత స్ట్రిక్ట్ గా ఉండదు.

స్త్రీల వస్త్ర ధారణ లో చెప్పాలంటే చీర కట్టు గమ్మత్తు గా ఉన్నది.పొట్ట భాగం కనబడేట్టుగా ఉన్నది.చంద్రికా కుమారతుంగ గుర్తు కి వస్తే చాలు.అర్ధమైపోతుంది.అదే సమయం లో ఫ్రాక్ లు,షర్ట్లు వేసుకున్న స్త్రీలు కూడా చాలా ఎక్కువగానే బయట ఏ  ఊరి లోనైనా కనిపిస్తూనే ఉన్నారు.మళ్ళీ గొడుగు ఒకటి ..వాన ఉన్నా లేకపోయినా..!రూరల్ పావర్టీ బాగా తక్కువ 5.3 శాతం మాత్రమే..!పరిసరాల శుభ్రత బాగా ఉన్నది.ఇంటి నిర్మాణం ఎక్కడ చూసిన కేరళ లో మాదిరి గా వాలుగా ఉండే ఇళ్ళు.చిన్నగా ఉన్నా ఒక వెరైటీ గా ఉన్నాయి.

అసలు వీరికి ఇండియా పట్ల ఉన్న అభిప్రాయం ఏమిటి అని కొందరు స్థానిక వ్యక్తుల్ని కదిపితే మరీ అంత సానుకూలత లేదు.అలాగని అసహ్యమూ లేదు.అయితే ఇండియా అనేది ఒక అగ్ర దేశం లాంటిది అనే భావం మాత్రం వారి లో ఉన్నట్లు గమనించాను.పైకి చెప్పకపోయినా..!ఇప్పుడు చైనా అనేక ప్రాజెక్టుల తో సాయమందిస్తూ ఈ ద్వీప రాజ్యాన్ని తమ ప్రభావం లోకి తెచ్చుకోవడానికి బాగా ప్రయత్నిస్తున్నది.

Sunday, October 21, 2018

ఇంత ఫ్రీడం ఉన్న దేశం ఎక్కడా ఉండదు..ఇలాంటి విషయాల్లో..!

జలంధర్ లో జరిగిన ప్రమాదం కలవరపరిచింది.50 మందికి పైగా మృతి చెందడం దారుణం.అయితే అదే సమయం లో మన దేశం లోని జనాల బాధ్యతా రాహిత్యం కళ్ళకి కట్టినట్లు కనిపించింది.ఎంత రావణ వధ సన్నివేశాల్ని చూడటానికైనా ఆ రైలు పట్టాల మీదకి వెళ్ళి నిల్చోవడం ఏమిటి..?ఇది ఒకటనే కాదు కనీస పౌర ధర్మాలు పాటించడానికి కూడా మన వారికి లక్ష్యం ఉండదు.పైగా ఎంత వాటిని ఉల్లంఘించితే అంత గొప్ప గా ఫీలవ్వడం ఒకటి..!

ట్రాఫిక్ రూల్స్..నో..!రోడ్డు పక్కన చండాలం చేయుట మన హక్కు..!పెట్రోల్ బంక్ ల దగ్గర గాని ఇంకెక్కడ గాని క్యూ లో ఉన్నవాడు చేతగాని వాడు..!ఇంకా ఇలా ఎన్ని ఉల్లంఘిస్తే అంత గ్లామర్ ఇక్కడ..!సివిక్ సెన్స్ తెలిసినవాడూ పాటించడు..తెలియని వాడు సరే..!అయితే ఇదే జనాలు మళ్ళీ విదేశాలు వెళితే మా చక్కగా పాటిస్తారు.ఇక్కడకి వస్తే మామూలే.ప్చ్..ఏమవుతుంది లే అనా..!(కొద్ది శాతం మంది ఉన్నారు ..ఓ పద్ధతి లో ఉన్నవాళ్ళు..వాళ్ళని వదిలేసి చెప్తున్నా) నిజం చెప్పొద్దూ..ఇంత ఫ్రీడం ఉన్న దేశం ఎక్కడా ఉండదు..ఇలాంటి విషయాల్లో..!

Friday, October 19, 2018

నా శ్రీలంక ప్రయాణం (కాండీ నుంచి నువార ఏలియా)



శ్రీలంక పేరెత్తితే మనకి గుర్తు వచ్చే అనేక అంశాల్లో టీ తోటలు ఒకటి.దేశం లోని మధ్య ప్రాంతం లో కాండీ నుంచి నువార ఏలియా కి వచ్చే ప్రదేశాలన్నీ బహు సుందరం గా ఉంటాయి.ఎత్తైన పర్వతాలు,ఆ వాలుల్లోని టీ తోటలు,ఇంకా అరణ్యాలు,టీ ఫేక్టరీలు,జలపాతాలు, హోటళ్ళు ,వాలు గా ఉండే ఇళ్ళు ,తేమ గా ఉండే నేలలు మనసు ని మరో లోకానికి తీసుకు వెళతాయి.ఉన్నట్లుండి అనేక జలపాతాలు కొద్ది దూరం లోనే కనబడతాయి.మబ్బులు పర్వతాల మీద నడిచిపోతున్నట్లుగా ఉన్నాయి.

టీ ఉత్పత్తి లో ప్రపంచ స్థాయి లో మూడవది గా ఉన్నది ఈ దేశం.విదేశీ ద్రవ్యం ఎక్కువ గా వచ్చే రంగాల్లో ఇది ఒకటి.మొత్తం మీద పది లక్షల మంది దాకా ఉపాధి ని ఈ రంగాల్లో పొందుతున్నారు.అలాగే దాల్చిన చెక్క కూడా విస్తారం గా ఉన్నది.1867 లో జేంస్ టేలర్ అనే ఆంగ్లేయుడు టీ తోటల్ని విరివిగా పెంచడం ప్రారంభించి అప్పటి ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ కి మంచి లాభాల్ని రప్పించాడు.ఆ తర్వాత ప్రైవేట్,ప్రభుత్వ పెట్టుబడులతో ఇప్పటి దాకా సాగిపోతూనే ఉన్నది.

అసలు శ్రీలంక ని సిలోన్ అనే వాళ్ళు.1970 దాకా..!అది పోర్చ్ గీస్ వాళ్ళు పెట్టిన పేరు.ఆ తర్వాత శ్రీలంక గా మార్చుకున్నారు.వేవెన్ డెన్ హిల్స్ మీద చిన్మయ మిషన్ వాళ్ళు ఒక టెంపుల్ కట్టారు.మంచి ప్రకృతి శోభ నడుమ బాగా ఉన్నది.ఇక్కడి ఊర్లలో పెద్దగా కోతులు కనబడటం లేదు.మధ్య మధ్య లో అడవుల్లో మాత్రం కనబడ్డాయి.వీధి కుక్కలు షరా మామూలే.మరీ ఎక్కువ లేవు గాని అడపా దడపా కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి.

చిన్న చిన్న షాపులు ఈ మార్గం లో కనబడ్డాయి.వస్త్రాలు,చెప్పులు వంటివి అమ్మే షాపులు.వీటిల్లో స్త్రీలే ఉన్నారు.రోడ్లు పరిశుభ్రంగా ఉంచడం లో మంచి శ్రద్ధ ఉన్నది.రోడ్డు పక్కన మల మూత్రాదులు పూర్తి గా నిషిద్ధం.అయితే చిన్న హోటల్స్ లో కూడా టాయిలెట్స్ ఉన్నాయి కనక పెద్ద ఇబ్బంది లేదు.టీ ఇన్ అనే ఓ హోటల్ ఇక్కడ గుట్టల్లో ఉన్నది.అక్కడ భోజనం చేస్తూ అద్దాల లో నుంచి చక్కగా తిలకించవచ్చు.చిన్న సైజు స్విస్ లాగానే ఉన్నది ఈ ఏరియా అయితే.కాకపోతే మంచు ని కలిగియున్న ఆల్ప్స్ పర్వతాలు లేవు...అంతే.


Sunday, October 14, 2018

నా శ్రీలంక ప్రయాణం(కాండీ-దంత మందిరం)

నా శ్రీలంక ప్రయాణం(కాండీ-దంత మందిరం)




ప్రస్తుతం కాండీ నగరం లో కి వద్దాము.ఉత్తరాన ఉన్న అనురాధపుర నుంచి సిగిరియా  మీదు గా  కాండీ లోకి అడుగుపెట్టాము.ఈ కాండీ నగరం బహు పురాతనమైనది.కొలంబో తో పోలిస్తే ఇరుకు గానూ ఉంది.ఇళ్ళు,ఇతర నిర్మాణాలు పీఠభూమి పై కట్టబడినట్లు మనకు అగుపిస్తూనే ఉంటాయి.శ్రీలంక ని పాలించిన పురాతన రాజవంశాలు ఈ కాండీ నే రాజధాని గా చేసుకునే పాలించారు.స్థానిక రాజులు అవిచ్చిన్నంగా ఇంచుమించు రెండు వేల ఏళ్ళు పాలించిన తర్వాత బ్రిటీష్ వారు ఈ కాండీ ని ఆక్రమించారు.అదీ పోర్చుగీస్,డచ్ వారిని పక్కకి నెట్టి..! సరే..1948 లో స్వాతంత్ర్యం ఇచ్చారనుకొండి.




ఈ కాండీ లో ప్రముఖంగా చెప్పవలసినది...బుద్ధుని ఆలయం గూర్చి..!బుద్ధుని యొక్క దంతం ఈ ఆలయం లో భద్రపరచబడి ఉన్నది.కనుక ఇది ప్రపంచం లోని బౌద్ధులందరకీ పుణ్యక్షేత్రమై ఎక్కడెక్కడి వారూ ఇక్కడికి వస్తుంటారు.కొరియా,థాయ్ లాండ్,జపాన్,చైనా వంటి దేశాలనుంచే కాకుండా యూరప్ ఖండం నుంచి కూడా యాత్రికులు బాగా వస్తున్నారు.ఈ ఆలయం రాయల్ ప్యాలస్ లో ఒక భాగం గా ఉన్నది.చాలా విశాలం గా ఉన్నది ప్రాంగణం.ఈ ఆలయాన్ని శ్రీ దలద మలిగవ అని పిలుస్తారు.ఈ బుద్ధుని దంతం గురించి ఇంకొక విషయం ఏమిటంటే కళింగ రాజ్యాన్ని ఏలుతున్న గుహసీవ అనేరాజు క్రీ.శ.4 లో తన కుమార్తె హేమ మాలి,అల్లుడు దంతసేన ద్వారా శ్రీలంక కి దీనిని పంపించాడట.ఆరోజుల్లో అనురాధపుర నుంచి పాలిస్తున్న రాజు వద్ద కి ఆ విధంగా చేరి చివరకి కాండీ చేరింది. 



ఆలయం నిర్మాణ శైలి ప్రాచీన శ్రీలంక ఆలయ పద్ధతులను అధ్యయనం చేసేవారికి మంచి పాఠం వంటిది.ఆలయం లోపల బలమైన టేకు కర్రని ఇంకా ఇతర కలప ని ధారళం గా వాడారు.రాతి తోనూ కట్టారు వీటితో బాటు.ఆధునిక ప్రాచీనతలు రెండూ అల్లుకుపోయి ఉన్నాయి.లోపలకి వెళ్ళాలంటే వెయ్యి రూపాయలు టికెట్.అదీ శ్రీ లంక రూపాయల్లో..!ఇక్కడ ఒకటి చెప్పాలి.మన కరెన్సీ తో పోలిస్తే శ్రీలంక కరెన్సీ వేల్యూ తక్కువే.మనం వెయ్యి రూపాయలిస్తే వాళ్ళ రూపాయల్ని రెండు వేలు ఇస్తారు.కాని ఇక్కడ ఇచ్చే వారేరి...?



నేను కటునాయకే విమానాశ్రయం లో దిగినప్పుడు ఫారిన్ ఎక్స్చెంజ్ మార్చుకుందామని ఆ లోపలే అడిగితే ఇండియన్ రుపీస్ ని తీసుకోమని చెప్పారు.మరిప్పుడు ఎలా అని యోచిస్తుండగా ...ఇక్కడ ఇవ్వరులే గాని విమానాశ్రయం బయట ప్రయత్నించండి అన్నాడు ఒకాయన.విచిత్రం గా జపాన్,థాయ్,చైనా ఇంకా కెనడా కరెన్సీ ల్ని తీసుకొని శ్రీలంక కరెన్సీ ని ఇస్తూనే ఉన్నారు ఈ లోపల.సరే..డాలర్ల గురించి చెప్పేదేముంది..!మరి ఇండియా కరెన్సీ అంటే అంత చులకన ఏమిటో..?




బెంగుళూరు కి చెందిన మిత్రులు సి.ఎన్.ఎన్.రాజు గారు నా ఆవేదన అర్ధం చేసుకొని కొంత శ్రీలంక కరెన్సీ ని సదిరారు.హమ్మయ్యా అనుకొని ఆ తర్వాత తీరిగ్గా నా ఖాళీ సమయం లో ఇంకొంత కరెన్సీ ని దొరకబుచ్చుకున్నాను.ఇక కనీస అవసరాలకి ఢోకా లేదులే అని నిట్టూర్చాను.అలా ఆ దేశ డబ్బుల సమస్య తీరింది.మన కరెన్సీ కన్నా వాళ్ళది తక్కువే అయినా ధరలు మాత్రం తక్కువ లేవు.ఒక స్ప్రైట్ తాగితే వంద రూపాయలు.మామూలు భోజనం చేస్తే ఆరువందలు.ఇక ఆ లెక్కన చూసుకుంటే మీకు అర్ధమైపోతుంది కధ..!



సరే..బుద్దుని ఆలయం దగ్గరకి వద్దాము.లోపలకి వెళ్ళేప్పుడు వస్త్రాలు అరకొర ఉంటే ఆపివేస్తున్నారు.కనుక ఏ డ్రెస్ అయినా నిండుగా అసభ్యత లేకుండా ఉండాలని వారి సారాంశం.తామర పువ్వులు,ఇంకా తెల్లని ఎర్రని పువ్వులు గిన్నెల్లో పట్టుకెళ్ళి లోపల సమర్పిస్తున్నారు.బుద్దునికి తామర పూలకి ఉన్న సంబంధం గురించి చాలా మందికి తెలిసినదే.ఇక్కడి బౌద్ధుల ఇళ్ళలో,శుభకార్యాల్లో ఈ తామర పుష్పాల్ని తూడులతో తెంపుకు వచ్చి అలంకరిస్తుంటారు.మనం ఇక్కడ అరటి మొక్కల్ని తెంపి కట్టినట్లుగా..!



ప్రతి రోజు మూడు పూటలా పూజా కార్యక్రమాలు జరుగుతాయి.లోపల దర్శనం చేసుకున్న వాళ్ళు కాసేపు కూర్చొని ధ్యానించడం కనిపించింది.సిమ్హళ స్త్రీలు ఇక్కడ కూర్చొని శ్రద్ధగా ఏవో పఠిస్తున్నారు.లోపల గోడల మీద బుద్ధుని జీవితం ని చిత్రించే బొమ్మలు ఉన్నాయి.ఒక తెల్లని స్తూపం ఇంకా విగ్రహాలు ఉన్నాయి.లోపల కొబ్బరి కాయలు కొడుతున్నట్లుగా ఏం లేదు.అయితే ఆలయం బయట ఎర్ర కొబ్బరి కాయలు కనిపించాయి.అవి ఇక్కడకి ఎవరూ తెచ్చినట్లు లేదు.



ఆలయం పక్కనే పెద్ద చెరువు ఉంది.ఇక్కడ నుంచి కాండీ నగరం ని చూస్తే చాలా అందం గా అనిపించింది.బయటకి రాగానే ముందు క్వీన్ హోటల్ అని ఒక నిర్మాణం ఉంది.బహుశా అది బ్రిటీష్ వారి టైం లో కట్టిందనుకుంటా.అప్పటి తరహా లో ఉంది.ఈ యూరోపియన్ లు ఎక్కడికి వెళ్ళినా తమ గుర్తులు వదలకుండా వెళ్ళరు గదా..!అన్నట్లు ఈ దేశం లో డిసౌజా,డిసిల్వ,డి కోస్టా,ఫెర్నాండో లాంటి పోర్చుగీస్ ఇంటి పేర్లు కూడా ఎక్కువ తగులుతుంటాయి.నేను ఒక స్థానికుని అడిగా ఇదే విషయం.పోర్చుగీస్ వారు పాలించే సమయం లో కొంత జనాభా కేథలిక్ లు గా మారారు.ఆ సమయం లో మారిన వారికి రకరకాల ఇంటి పేర్లు ఇచ్చారు.అలా అవి ఇప్పటి జనరేషన్ లో కూడా కంటిన్యూ అవుతున్నాయి..అయితే ఇప్పుడు బౌద్ధులలో కూడా కనిపిస్తాయి అన్నాడు.అంత దాకా ఎందుకు మన గోవా లోనూ,మంగుళూరు ప్రాంతాల్లోనూ ఈ పేర్ల అవశేషాలు ఉన్నాయి.అయితే మన దగ్గర కధనాలు ఏమిటంటే అప్పటి పోర్చుగీస్ సైనికులు స్థానిక కన్యల్ని పెళ్ళి చేసుకోవడాన్ని వారి ప్రభుత్వాలు ప్రోత్సహించేవి.. దానికి గాను ఇన్సెంటివ్ గా ప్రత్యేక అలవెన్స్ లు కూడా ఇచ్చేవారు.అలా లోకల్ గా కూడా బేస్ ఏర్పాటు చేసుకున్నారు...! కాండీ కి సంబందించిన కొన్ని ఫోటోల్ని ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.



(ఇంకా ఉంది...)  

Wednesday, October 10, 2018

నా శ్రీలంక ప్రయాణం..!(సీతమ్మ వనవాస ప్రదేశం)

సెప్టెంబర్ 29 వ తేదీ రాత్రి ఒకటిన్నర కి బెంగుళూరు లో కెంపె గౌడ ఇంటర్ నేషనల్ ఎయిర్ పోర్ట్ లో కొలంబో వెళ్ళే విమానం ఎక్కి క్షేమంగా అక్కడి బండార నాయకే విమానాశ్రయం లో దిగడం జరిగింది.సమయం ఒకటిన్నర గంటలు పట్టింది.మళ్ళీ అక్కడినుంచి ముందు అనుకున్న ప్రకారం అక్కడినుంచి అనురాధ పుర పట్టణానికి బస్ లో బయలు దేరాను.అంటే దక్షిణం నుంచి పైకి ఉత్తరం గా ప్రయాణిస్తున్నాము.రమారమి 200.కి.మీ.ప్రయాణం.రోడ్లు శుభ్రంగా ఉన్నాయి.పచ్చదనానికి కొదవ లేదు. దేశం పరంగా ఇది ఓ కేరళ వంటిదే ఆ విషయం లో..!కొబ్బరి చెట్లు,రబ్బరు చెట్లు,అరటి చెట్లు ఇంకా అనేక రకాల చెట్లు విరివి గా ఉన్నాయి.ఎటు చూసినా పచ్చదనం పిచ్చెక్కించేలా ఉన్నది.


దానిమీదట ఒకటి..వర్షపాతం కూడా ఎక్కువ.మంచి భూమి..ఇక ఏది మటుకు పండదు..?బస్ లో వెళుతూ ఉంటే దారి పొడుగూతా కేరళ లో మాదిరి గానే కిందికి స్లోప్ గా దిగినట్లు ఉండే ఇళ్ళు.ఈ తరహా ఇళ్ళ నిర్మాణం.ఇక్కడినుంచి అక్కడి కి వెళ్ళిందా లేదా అక్కడినుంచా..ఏమో ..!కాని ఇవి మాత్రం బాగా అనిపించాయి.ఇళ్ళముందు శుభ్రత,పూలమొక్కలు అందంగా ఉండి వారి అభిరుచిని తెలియబరుస్తున్నాయి.


ఇక్కడి అమ్మాయిలు గాని స్త్రీలు గాని, షర్ట్ ని ఫ్రాక్ ని ధరించి ఉన్నారు.కొంతమంది గౌనులు కూడా వేసుకున్నారు.అయితే కొన్ని చోట్ల చీర లు ధరించడం కూడా ఉన్నది.కట్టే విధానం లో మన దేశానికి వారికీ తేడా ఉంది.అనురాధ పుర నుంచి నుంచి ట్రింకోమలి అక్కడినుంచి కిందికి కాండీ పట్టణానికి చేరుకున్నాను.ఈ ప్రాంతాల్లో అంతటా ఇదే వస్త్రధారణ.బోర్డులు సిమ్హళ,తమిళ,ఇంగ్లీష్ ల్లో ఉన్నాయి..ఏ ఊరి లోనూ ఇదే పద్ధతి.


కాండీ నుంచి మళ్ళీ కొలొంబో కి తిరిగి వచ్చాను.అయితే నాకు ఈ మధ్య న కనిపించిన ఓ ప్రదేశం గురించి ముచ్చటిస్తాను.నువార ఏలియ కి అయిదు కిలోమీటర్లు ఉండే ఒక ప్రదేశం సీతా ఏలియా.ఇక్కడ దిగడం జరిగింది.రావణుడు సీతమ్మ వారిని ఇక్కడ నే ఓ వనం లో ఉంచినట్లు కధనం.ఇక్కడ ఓ గుడి కూడా కట్టారు.ఈ చుట్టుపక్కల ప్రకృతి శోభ అద్భుతం గా ఉన్నది.టీ తోటలు.జలపాతాలు ఇంకో పక్కన.పొగలు కమ్మినట్లు ఉండే పర్వతాలు.ఎప్పుడూ సన్నని చినుకులే ఎక్కడ చూసినా.ఆ వెంటనే తెరిపి వచ్చినట్లు అవడం మళ్ళా.
ఏమిటి..నిజం గా రామాయణం జరిగిందనా నీ ఉద్దేశ్యం..?ఇంత దూరం హనుమంతుడు ఎగిరి రావడం సాధ్యమా..అని మీరు అడగవచ్చు. నిజానికి నాలోనూ ఆ ప్రశ్నలు లేకపోలేదు.కాని ఏదో చెప్పలేని ఒక భావం.కధ ఏదైనా సరే కొన్ని వందల ఏళ్ళు జనాల్లో నిలిచి ఉందీ అంటే దాని వెనుక ఏదో ఒక మహత్తు నిండి ఉంటేనే నిలుస్తుంది.ఎన్ని కాల ప్రవాహం లో అలా లుప్తమవలేదు..?ఒక కధ గా చూసుకున్నా వాల్మీకి నిర్మించిన విధానం గొప్పదే.నా దృష్టిలో అయితే అది.ఎప్పటి కధని అప్పటి కాలం దృష్టి తో చూడాలి తప్పా ఇప్పటి కళ్ళద్దాల తో చూసి ఆ పాత్ర ఎలా ప్రవర్తించింది అలా అంటే..దానికి జవాబు ఉండదు. అదేమిటో గాని ఈ శ్రీలంక కి రావడానికి ముందు కిష్కింధ కాండ అనే మర్కటాధార కధ ని రాయడం జరిగింది.అది గుర్తొచ్చి కొంపదీసి ఇదేమైనా దైవ ఘటన అనిపించింది.మీరు నాస్తికులా ..ఆస్తికులా అని నన్ను ఎవరైనా అడిగితే ఈ రెండూ కాదని చెబుతాను.వివరించాలంటే ఇక్కడ చాలా ఉంది కనక ఎక్కువ గా వెళ్ళను.





సరే..అదంతా నాలోని సంఘర్షణ.అలా ఉంచితే...ఈ చోటికి హనుమాన్ వచ్చి సీతమ్మ కు రాముని సమాచారం చెప్పడం ,ఆమె వద్ద నుంచి అంగుళీయం తీసుకుని బయలుదేరటం ,పనిలో పనిగా లంకా దహనం చేసి రావడం ఇవన్నీ గుర్తొచ్చి వళ్ళు పులకించినట్లు అయింది.దేశం నుంచి దేశానికి ఎలాంటి వారధి నిర్మించాడో వాల్మీకి అని గమ్మత్తు గా అనిపించింది.అక్కడ కొన్ని ఫోటోలను తీసుకున్నాను.అవన్నీ ఇక్కడ పొందుపరుస్తున్నాను.ఇలా అప్పుడప్పుడు శ్రీలంక ప్రయాణ విశేషాల్ని రాస్తూ ఉంటాను.నాకు తోచిన పద్ధతి లో..! --Murthy Kvvs

Friday, September 28, 2018

"The English Teacher " నవల by ఆర్.కె.నారాయణ్...!



The English Teacher ఈ నవల ఆర్.కె.నారాయణ్ మన దేశానికి స్వాతంత్ర్యం రాకముందు నలభై వ దశకం లో రాసినది.ఇప్పటికి 41 ముద్రణలు పొందినది.చదువుకునే రోజుల్లో ఆయన రచనలు మన ఇంగ్లీష్ పాఠ్యపుస్తకాల్లో ఎక్కడో చోట చదుకునే ఉంటాము.అయితే ఈ మధ్య ఎందుకనో దీన్ని చదివాను.మళ్ళీ చదవాలనిపించి..!ఆయన ఎందుకని మాల్గుడి అనే కల్పిత పట్టణాన్ని సృష్టించి కధలు అన్నీ అక్కడ జరుగుతున్నట్లు రాస్తారు అని ఒక సందేహం ఉండేది.ఇంగ్లీష్ లో రాయడం వల్ల క్రమేపి పేరు రావడం వల్ల తమిళేతరులు ఇంకా దక్షిణ భారతీయేతరులు రచనలు చదివినపుడు ఇది ఫలానా రాష్ట్రానికి చెందినది అనే ఆలోచన రాకుండా ఉండటానికి కావచ్చును.నిజానికి నారాయణ్ తన రచనా జీవితాన్ని ఎక్కువ గా మైసూరు లో ఉండే సాగించారు.ఆయన తండ్రి మైసూరు మహారాజా దివాణం లో పనిచేయడానికి పిలువబడిన తమిళుడు.

సరే..ఈ ఇంగ్లీష్ టీచర్ నవల కే వద్దాము.బహుశా ఇది తన జీవితానికి దగ్గర గా ఉన్న నవల కావచ్చును.ఈ కధ లో ఆల్బర్ట్ మిషన్ కాలేజి లో ప్రధాన పాత్ర  కృష్ణన్ ఆంగ్ల అధ్యాపకుని గా పనిచేస్తుంటాడు.ఈ కాలేజ్ లో ఉన్న హాష్టల్ లో ఉంటూ ఉద్యోగం కొనసాగిస్తూ ఉంటాడు.అతని ప్రత్యేకత ఏమిటంటే ఇదే కాలేజ్ లో చదివి ఇక్కడే జాబ్ సంపాదించుకోవడం.

షేక్స్పియర్ డ్రామా,ఎలిజబెతన్ మీటర్,రొమాంటిక్ పోయిట్రీ ఇలాటివి బోధిస్తూ జీవితమంతా ఇదే పనా,ఏదో కొత్త గా చెయ్యాలి అని తపిస్తూ ఉంటాడు.కాని జీతం,జీవితం సాఫీ గా పోతున్నది..ఇప్పుడెందుకు మళ్ళీ ప్రయోగాలు..అని ఇంకో ఆలోచన మరోవేపు.పైగా ఆరు నెలల పాప,భార్య ..వాళ్ళు త్వరలో తమ ఊరి నుంచి ఈ మాల్గుడి రాబోతున్నారు.అద్దె ఇల్లు చూడాలి.

ఆర్కె నారాయణ్ కూడా నిజ జీవితం లో  కాలేజ్ లో ఇంగ్లీష్ లిటరేచర్ చదివిన వాడే.ఇంకా కొంత కాలం పాటు ఒక మిషన్ స్కూల్ లో ఇంగ్లీష్ టీచర్ గా పనిచేసి అక్కడి ప్రిన్స్ పాల్ తో గొడవ పడి ఉద్యోగం మానేసిన వాడే. ఆ తర్వాత రకరకాల పత్రికల్లో విలేకరి గా పనిచేసి ఆ తర్వాత రచయిత గానే తాను జీవించాలని నిర్ణయించుకుని చివరి దాకా అలాగే కొనసాగాడు.అదృష్టం కొద్దీ పేరు,సంపద పుష్కలం గానే పొందినాడు.మైసూర్ లోని ఆయన ఇంటికి కొన్నేళ్ళ క్రితం వెళ్ళాను.చక్కటి బంగళా ,చల్లని వృక్షాలు ఉన్న ఆ ప్రదేశాన్ని సందర్శకుల కోసం కర్నాటక ప్రభుత్వం పదిలపరిచింది.

సరే..ఈ అధ్యాపకుని భార్య మాల్గుడి వస్తుంది చిన్న పిల్లతో..!కొన్నాళ్ళపాటు హాయిగా ఉంటారు.కొత్త ఇల్లు కొనుకుందామని ప్లాన్ వేసుకుంటారు.ఆ కాలేజ్ లోనే పని చేసి రియాల్టర్ అవతారమెత్తిన ఒకాయన సాయం తో ఓ యిల్లు ని చూస్తారు.అక్కడ కొన్ని దుశ్శకునాలు పొడసూపుతాయి.ఇంటికి వచ్చిన కొన్ని రోజులకి ఈమె జ్వరాన పడి చివరకి కన్ను మూస్తుంది.ఇహ చంటి పిల్ల బాధ్యత ఇతని మీద పడుతుంది.అతని తల్లి పిల్ల ని పంపించమన్నా పంపడు.తర్వాతే ఆమె ఇక్కడికి వచ్చి సాయం గా ఉంటుంది.
ఇక్కడ దాకా సాదాగా పోతూ ఉండే కధ గొప్ప మలుపు తిరుగుతుంది.చనిపోయిన భార్య ఆత్మ తో మాట్లాడే కార్యక్రమాలు పెట్టుకుంటాడు.దీనికి ఓ కారణం ఉంది.ఈ కృష్ణన్ పని చేసే కాలేజ్ కి ఒక కుర్రాడు వస్తాడు ఓ ఉత్తరం తీసుకుని..!సరయూ నది ఒడ్డు అవతల ఉన్న ఓ గ్రామం నుంచి ఒక రైతు పంపిన ఉత్తరం అది.తాను సాధన చేస్తుండగా మీ భార్య ఆత్మ తారసపడిందని...ఇంకా కొన్ని గుర్తులు అవీ రాస్తాడు..దానితో ఇతనికి ఆసక్తి మొదలవుతుంది.ఆ రైతు తో కలిసి ఆరుబయల్లో ఈ ప్రయోగాలు చేయడం మొదలుపెడతాడు.కొన్ని రోజులకి ఈ రైతు ఏదో పని మీద వేరే ఊరు వెళ్ళిపోతాడు.ఆ తర్వాత ఇతనే ఆ పనిని కొనసాగిస్తూ ఉంటాడు.

మేజిక్ రియలిజం అనే దాన్ని ఆ రోజుల్లోనే ఆర్కె తన రచనల్లో చొప్పించాడే అనిపించింది.కొన్ని ఉప కధలు కూడా సాగుతుంటాయి.ఈ నవల లో..!మనం చదువుతుంటే బ్రిటీష్ శైలి ఏర్పడి పోతూ ఉంటుంది.అదీ ఈ నాటి అమెరికన్ తరహా ఆంగ్లం రోజూ నెట్ లోనూ ,ఫిక్షన్ లోనూ చదివేస్తూ ఉంటాం గదా...!మన వలస రోజులు కూడా గుర్తుకు వస్తూ ఉంటాయి...ఆ కాలేజ్ ప్రిన్స్ పాల్ గా డా.బ్రౌన్ అనే ఆంగ్లేయుడు ఉండటం.విద్యార్థులకి ఆంగ్లం నేర్పడం లో చూపించే శ్రద్ధ ,దానికోసం అధ్యాపకులకి సూచనలు ఇచ్చే పద్ధతి ఇలాటివి అన్నీ తెలుస్తాయి.

ఆర్కే లో ఉన్న ఒక మేజిక్ ఏమిటంటే ఇంగ్లీష్ లో రాసినా తమిళ దనాన్ని దానిలో సూక్ష్మ రీతి లో ప్రవేశపెడతాడు.పాత్రల్ని ఇంకా వాటి స్వభావాల్ని యూనివర్సల్ అప్పీల్ ఉండేలా చూస్తాడు.సునిశితమైన హాస్యం,వ్యంగ్యం తొంగిచూస్తూంటాయి.
సగటు భారతీయ జీవనం లోని అన్ని లక్షణాలు మాల్గుడి లో ఉంటాయి.అలా ఓ కాల్పనిక పట్టణాన్నితీర్చిదిద్దడమూ ఒక చెప్పుకోదగ్గ విషయమే.మొదటి మూడు చాప్టర్ లు కొంచెం బోర్ గా ఉన్న మాట వాస్తవం.అలా తోచింది నాకు.Hundred years of solitude అని గాబ్రియల్ గార్షియా మార్క్వేజ్ నవల చదివినపుడు కూడ మొదటి వంద పేజీలు చదవడానికి ఎక్కడలేని ఓపిక తెచ్చుకోవాల్సి వచ్చింది.ఆ జిప్సీలు కాల్పనిక గ్రామానికి ప్రతి ఏడు రావడం వాళ్ళు తీసుకొచ్చే వింత వస్తువులు,Buendia కుటుంబం యొక్క వంశ వృక్షం యొక్క వర్ణనలు,మళ్ళీ ప్రధానమైన పదుల కొద్దీ పాత్రలు,పేర్లన్నీ చాలా దగ్గర గా ఉండటం...వీటన్నిటికీ కలిపే ఆ మహానుభావుని కి నోబెల్ ఇచ్చారా అనిపించింది.నిస్సందేహంగా మార్క్వేజ్ గొప్ప రచనలు చేశాడు..దాన్ని కాదనడం లేదు.

ఒక స్థాయికి పేరు వచ్చిన తర్వాత చాలామంది గొప్ప వారి ఇతర రచనలు అలానే ఉండటం కద్దు.కాని ప్రవాహం లో సాగిపోతాయి.ఇది ప్రపంచం అంతటా ఉన్నదే.ఆర్కె నారాయణ్ మీద నేటి విమర్శకుల లో ఉండే ఒక అభియోగం ఏమంటే His tone and landscape reflects Brahminical ambiance అని..!అయితే ఒకటి... తాను జీవించిన కాలమూ అప్పటి పరిస్థితులను కూడా మనం గమనం లో ఉంచుకోవాలి.---  Murthy Kvvs

Thursday, September 20, 2018

కిష్కింద కాండ (కధ)--మూర్తి కెవివిఎస్

కిష్కింద కాండ (కధ)--మూర్తి కెవివిఎస్

వెంకట్ మేష్టార్ని ఆ కోతి కరవకపోయి ఉన్నట్లయితే ఇంత దాకా వచ్చేది కాదు.వాటికి ఇప్పుడు కౌంట్ డౌన్ ప్రారంభమయింది.అలాగని వాటిని తుదముట్టించే పనులేం చేయట్లేదు సుమా ...!ఎలాగైనా సరే వాటిని బంధించి ఏ వ్యాన్ లోనో ఎక్కించి చత్తిస్ ఘడ్ బోర్డర్ లో ఉన్న దట్టమైన అడవుల్లో వదిలేసి రావాలని ఊరంతా కలిసి నిర్ణయించుకున్నాం.ఒకటా రెండా ముప్ఫై కి పైనే ఉంటాయి చిన్నవీ పెద్దవీ అన్నీ కలిపి..!ఈ సంఖ్య పెరుగుతూనే ఉంది చూస్తున్న కొద్దీ.మొదట్లో రెండో మూడో కనిపిస్తే పోనీలే వాటి మానాన అవే తిరుగుతున్నాయి,ఎవర్నీ ఏమి అనకుండా అనుకునేవాళ్ళం.కానీ అవి తమ పరిధిల్ని దాటుతున్నాయి.తాము నిజమైన కోతులమని నిరూపించుకుంటున్నాయి.
ఎలెక్ట్రానిక్,ప్రింట్ మీడియా మిత్రులు ఈ కోతుల అలజడి గురించి ఓ స్టోరీ చేసుకుంటాం అంటే రమ్మని చెప్పాను.ఆ విధంగా అయినా వీటి ఆగడాలు అధికారులకి ఊరి జనాలకి తెలుస్తాయని నా ఆశ.ఎందుకంటే వీటి మీద స్ట్రిక్ట్ చర్య తీసుకోడానికి చాలామంది సెంటి మెంట్ గా ఫీలవుతున్నారు.కొంతమంది వీటికి ఫ్యాన్స్ కూడా ఉన్నారు.అదీ సంగతి.
బెల్ కొట్టారు.పిల్లలు బిల బిల మంటూ క్లాస్ గదుల్లోనుంచి వస్తున్నారు.సరిగ్గా అదే సమయానికి మీడియా మిత్రులు కూడా తమ కెమెరాల తో స్కూల్ లోపలకి వచ్చారు.అంతా కలిసి నలుగురు ఉంటారు.వారిని ఆహ్వానించాను.
"రండి.మంచి వేళ కి వచ్చారు..అలా అటు వేపు పోదాం" అంటూ  వారిని తీసుకుని ముందుకి నడిచాను.కిచెన్ కి దగ్గర గా ఉన్న ప్రాంతం వైపు నడిచాము.స్కూల్ ప్రాంగణం అంతా కలిపి రెండు ఎకరాలు దాకా ఉంటుంది.చెట్లు కూడా చాలా ఉండి చల్లగా ఉంటుంది వాతావరణం.
ఆశ్చర్యం.ఒక్క కోతీ లేదు.కనీసం చిన్న పిల్ల కోతి కూడా..!ప్రతి రోజూ ఈ టైము కి వచ్చేవి ,ఎక్కడికి పోయాయి ఈ రోజు..?వీళ్ళు వస్తున్నట్లు వాటికి ముందే తెలిసి పోయిందా ...!వింత గానే ఉంది.

" ఏది మేస్టారూ...ఏవీ కోతులు..ఎక్కడా కనబడటం లేదు.ఈ టైము కి ఠంచన్ గా వచ్చేస్తాయని చెప్పారు" ఒక మీడియా ప్రతినిధి ప్రశ్నించాడు.

" అదేనండి..నాకూ వింత గా ఉంది.అసలు ఈ పాటికి వచ్చేస్తాయి రోజు.కొన్ని చెట్టు కొమ్మలు పట్టుకుని ఊగుతూ ఆడుకుంటూ ఉంటాయి.కొన్ని గోడ మీద తిరుగుతూ హడావిడి చేస్తుంటాయి.సరిగ్గా పిల్లలు అన్నాలు తినేసి లోపలకి వెళ్ళగానే వాళ్ళు పారేసిన మిగిలిన అన్నపు మెతుకులు తిండానికి దిగుతాయి.." వివరించాను.

" గమ్మత్తు గా ఉంది.మా రాకని పసి గట్టాయా ఏమిటి" ఇంకోతను అడిగాడు.

"అయినా అయి ఉండచ్చు.మీరు కెమేరాలు అవి తీసుకు వచ్చారు గదా ..చూసి ఈ కొత్త వ్యక్తులు హాని తలపెడతారేమో నని ఊహించాయేమో" అన్నాను.

ఆ తర్వాత రమారమి రెండు గంటలు పాటు వాళ్ళు పడిగాపులు కాశారు.ఒక్క కోతీ జాడ లేదు.ఇక చేసేది లేక సరే మళ్ళీ ఎప్పుడైనా వస్తాం అనేసి మీడియా మిత్రులు వెళ్ళిపోయారు.కాని అప్పటి నుంచి ఈ కోతుల జీవన శైలి మీద నాకు ఆసక్తి పెరిగింది.వాటికి మనలా నోరు లేదనే గాని ఎంత తెలివి.ఎంత కలిసి కట్టుగా కూడబలుక్కున్నట్లుగా జాడ లేకుండా పోయాయి.ఇంకా గొప్ప విచిత్రం ఏమిటంటే ఆ సాయంత్రం బడి విడిచి పెట్టే వేళకి అవి ఒక్కొక్కటే రాసాగాయి.అమ్మ భడవల్లారా ..ఏమి చాకచక్యం..నాకు మతి పోయింది..!
అసలు వీటి జీవన శైలి ఏమిటి అని నాకు ఆసక్తి పెరిగింది.ఆ రోజు నుంచి ఏ మాత్రం వీలు దొరికినా వాటిని గమనిస్తుండేవాడిని.నేను డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో జాక్ లండన్ రాసిన "వైట్ ఫాంగ్ " అనే ఓ పెద్ద కధ చదివాను.ఒక  కుక్క తన ఆత్మ కధ రాసుకుంటే తన కష్ట సుఖాల్ని ఇంత ఇది గా రాసుకుంటుందా అనిపించింది.తీసిపారేస్తాం గాని ప్రతి జీవి తన జీవన పోరాటాన్ని నోరు విప్పి చెపితే ఆ గాధ ఏ మనిషి పోరాటానికీ తీసిపోదు.నిజం చెప్పాలంటే మనకంటే ప్రమాదకరమైన పరిస్థితుల్ని అవే ఎదుర్కుంటూ ఉంటాయి.

ఒక రోజు నేను  మా పాఠశాల ఎదుట ఉన్న కానుగ చెట్టు నీడ లో కూర్చొని ఉన్నాను.ఆ రోజు ఏదో విషయం మీద భారత్ బంద్.ఆందోళనకారులు వచ్చి పిల్లల్ని పంపించివేశారు.ఇక మేము ఎలా ఉండవలసిందే..ఖాళీ గా..!కుర్చీ వెనక భాగం లో ఏదో కదిలినట్టయితే వెనక్కి తిరిగి చూశాను.ఒక కోతి.బలం గా నే ఉంది.అది గాని దాడి చేస్తే చేసేది నాస్తి.

నేను దాన్ని  చూసి చూడనట్లు గానే ఏటో చెట్టు పైకి చూడసాగాను.ఆ కోతి నా ముందు కి వచ్చింది.దాని కళ్ళ లో ఒక చంటి పిల్లవాడిలో ఉన్న అమాయకత్వం.ఏ మాత్రం ఆందోళన చెందకుండా నా తో ఇంకో మనిషే ఉన్నాడు అనే ధ్యాస లో నేను ఉన్నాను.దానిని బెదిరించదలచుకోలేదు.సరే..అది కరిచినా ఫరవాలేదు ..ఏమైతే అది కానీ ..అని నిశ్చలం గా ఉన్నాను.నన్ను అది తదేకం గా పరిశీలించసాగింది.ఏమిటి వీడు నా మీదికి కళ్ళు ఉరిమి చూడటం లేదు.కర్ర తీసుకు రావడం లేదు.అలా ప్రశాంతం గా ఉన్నాడు.అసలు మనిషా..బొమ్మా ..అని తర్కించుకుంటున్నదేమో..!

ఓ రెండు నిమిషాలు గడిచాయి.నాకే ఆ మౌనం ని భగ్నం చేయాలనిపించింది.

" ఇక్కడ ఏమీ లేదు తినడానికి.ఈ రోజు మిడ్ డే మీల్స్ కూడా లేదు నీకు.సెలవనుకో ఈ రోజు సరేనా.." నెమ్మెది గా దానివైపు చూస్తూ అన్నాను.దానికి భాష తెలుసా అంటే ఏమీ చెప్పలేను.అలా అనిపించి అన్నాను.

ఆ మాట కి కోతి చిన్న గా కళ్ళు చికిలించిది.కొద్ది గా నోరు తెరిచి మళ్ళీ మూసి చప్పరించింది.ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్లు గా మౌనం గా ఉండిపోయింది.ఏ చప్పుడూ చేయలేదు.కాసేపాగి ఏదో తప్పు చేసిన పిల్లాడిలా తల వంచింది.మళ్ళీ తల ఎత్తి నాకేసి అలాగే చూసి మెల్లిగా వెళ్ళిపోయింది.
అయితే ఆ తెల్లవారి బడి కి వెళ్ళగానే ఓ చెడు వార్త.అది కోతి కి సంబందించినదే. ఎనిమిదవ తరగతి పిల్లవాడిని కోతి గాయపరిచింది.వెళ్ళి చూస్తే దారుణం గా ఉంది.వాడి కాలి మీద కోతి పళ్ళ గాట్లు దిగి ఉన్నాయి.రక్తం వస్తోంది.వెంటనే మా స్కూల్ పక్కనే ఉన్న పిహెచ్సి కి తీసుకెళ్ళి ప్రాధమిక చికిత్స చేయించి ఇంటికి పంపించి వేశాము.

నాకు మతి పోయింది.ఇదేమిటబ్బా ఇవేళ ఈ పిల్లాడిని కరిచింది.నిన్న నాతో బాగానే ఉందే ఆ కోతి.పిచ్చి గాని చాలా కోతులు ఉన్నాయి.ఏదని గుర్తుపట్టి దానికి కౌన్సిలింగ్ ఇస్తాం..?అసలు ఎందుకు కరిచిందో..!నాలో ఆసక్తి మొదలైంది.వెంటనే ఎనిమిదవ క్లాస్ కే చెందిన శ్రీను ని పిలిచాను.

" శ్రీను...ఎందుకురా కోతి కరిచింది..వాడిని ?" ప్రశ్నించాను.

" ఏమో సార్...వాడు బస్ దిగి స్కూల్ లోపలకి వస్తూంటే పక్కనే పొంచి ఉండి కరిచింది..." అన్నాడు శ్రీను.

" మొన్న ..ఆ మధ్య ఈ రంజిత్ గాడు కొన్ని కోతుల్ని రాళ్ళు వేస్తూ తరిమాడు సార్.." పక్కనే ఉన్న ఇంకో కుర్రాడు చెప్పాడు.

"అదీ ...విషయం.అంటే అది జ్ఞాపకం పెట్టుకుని రంజిత్ ని వొంటరి గా దొరికిన సమయం లో ఓ పీకు పీకిందన్నమాట" ఆశ్చర్యపోయాను.

"అంతే కావచ్చు సార్" అన్నాడా కుర్రాడు.

"అనవసరం గా వాటివెంటబడి కొట్టకండి ...మనం హాని తలపెట్టము అనే ఆలోచన వాటికి కలిగినప్పుడు అవీ మనని ఏమనవు.." చెప్పాను.అలా చెప్పానే గాని లోపల నాకూ బెరుకు గానే ఉంది.
ఇంటర్వెల్ సమయం లో స్టాఫ్ రూం లో ఉండగా ఈ విషయమే చర్చ కి వచ్చింది.మా సీనియర్ రామేశ్వర రావు గారు వెంటనే తన అనుభవాల్ని చెప్పుకొచ్చారు.గతం లో ఆయన నారాయణ పురం అనే ఊరి లో పనిచేస్తున్నప్పుడు కోతుల తో తనకి ఉన్న అనుబంధాన్ని వివరించారు.

"అవి చాలా తెలివైనవండి బాబు.ఆ రోజుల్లో నేను పని చేస్తుండే ఆ ఊరి లోనే కాపురముండేవాడిని.మా ఇంటి ప్రాంగణం మామిడి చెట్లు ఇంకా ఇతర చెట్ల తో కళ కళ లాడుతూ ఉండేది.ఒక కోతుల గుంపు ఎప్పుడూ వాటి మీదే తిరుగుతుండేది.అయితే ఒకటి...సరిగ్గా మధ్యానం వొంటి గంట కి నేను భోజనానికి ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతుంటానా...ఆ సమయం లో అవి అన్నీ చాలా క్రమశిక్షణ గా నాకు ఎదురు రాకుండా ఒద్దికగా ఓ పక్కన ఉండేవి.నేను భోజనం చేసి స్కూల్ కి వెళ్ళిపోగానే మళ్ళీ ఆ చెట్ల మీద ఇష్టారాజ్యంగా దూకూతూ పాకుతూ కిష్కింద కాండ ని తలపించేవి.ఇలా కొన్ని నెలలు గడిచిన తర్వాత ఆ ఊళ్ళో కొంతమంది కి చికాకు లేచి వీటిలో కొన్ని కోతులకి కరెంట్ షాక్ ఇచ్చి చంపేశారు.చిన్న వాటిని కూడా మట్టుబెట్టారు.బహుశా వాటి తల్లి కోతులనుకుంటా ...అందినవారినల్లా కోపం తో కొరికి పారేశాయి.దానితో ఊరి జనాలు ఇంకా ప్రిష్టేజ్ గా తీసుకుని వీటినన్నిటినీ చంపివేశారు.మీరు నమ్మరు...అలా జరిగిన ఏడాది లోగానే ఆ ఊరు అన్నిరకాలుగా దెబ్బతింది.రకరకాల కారణాలతో ఆ చంపిన వాళ్ళంతా ఊరు విడిచి పెట్టి పోవలసిన పరిస్థితి ఏర్పడింది.." చెప్పుకుపోతున్నారు రామేశ్వర రావు గారు.

" అది సరే...ఈ కోతులు ఇప్పుడెందుకని ...పల్లె నుంచి ఢిల్లీ దాకా ప్రతి చోటా విస్తరించి చికాకు చేస్తున్నాయి.మా చిన్నతనం లో ఎవరో కోతులు ఆడించే వాళ్ళదగ్గర తప్పా బయట ఎక్కడా కనిపించేవి కావు.నేను ఆ మధ్య బెంగుళూరు వెళ్ళాను.అక్కడా అదే బాధ.మా ఇంట్లోకి వచ్చి ఫ్రిజ్ తీసి ఫ్రూట్స్ అవీ కూడా ఎత్తుకుపోతుంటాయి అని వాపోతున్నారు అక్కడి మిత్రులు"

"అక్కడిదాకా ఎందుకు...?మొన్న మా ఇంట్లోకే ఓ కోతి వచ్చింది"

"ఆ..అప్పుడు ఏమయింది" ఆసక్తి గా అడిగాను.

" వాటితో ఎప్పుడూ ఒకటి గుర్తుంచుకోవాలి.వాటిని రెచ్చగొట్టకుండా ఉంటే వాటి పని అవి చేసుకుపోతాయి.మా ఆవిడ దాన్ని చూసి అరవబోయింది.సైలెంట్ గా ఉండమని సైగ చేశాను. ఇద్దరం కాసేపు అలాగే మాకు ఏమీ తెలీదు అన్నట్లు ఉండిపోయాము.అది అక్కడా ఇక్కడా వెతుక్కుని కొన్ని బియపు గింజలు బుక్కి వెళ్ళిపోయింది..మనం మనుషులము ,వాటికన్నా కొన్ని మెట్లు పైన ఆలోచించాలి తప్పా ..అవీ మనం ఒకే వేవ్ లెంగ్త్ లో ఆలోచిస్తే ఎలా "

"అది కరెక్టే సార్.అలాంటి అనుభవమే నాకు  జరిగింది.మరి వీటిని జనారణ్యం నుంచి ఎలా బయటకి పంపించడం..?"

" ఏ అరటిపండు లోనో మత్తు మందు పెట్టి ,అవి తిన్నాకా వ్యాన్ లో తీసుకు వెళ్ళి మన కి దగ్గరలో ఉన్న అరణ్యాల్లో వదిలిపెట్టడమే సరైన పని.చుట్టుపక్కలా గ్రామాలు లేకుండా ఉన్న అరణ్యాల్లో వదిలెయ్యాలి.."
ఆ తర్వాత ఊళ్ళో వాళ్ళతో మాటాడాం.అందరూ సహకరిస్తామని చెప్పారు.ఈ కోతుల్ని పట్టి బంధించి వేరే దూర ప్రదేశాల్లోని అరణ్యం లోకి పంపించడానికి ఏర్పాట్లు చక చకా జరిగాయి.దానికి కావలసిన మనుషులు పని వత్తిడి లో ఉండటం వల్ల నాలుగు రోజులు పోయిన తర్వాత వస్తామని కబురెట్టారు.నెమ్మెదిగా సమస్య ఓ దారికి వస్తున్నట్లే..!

కిటికీ లోనుంచి చూస్తే హాయి గా విహరిస్తున్నాయి వానరాలు.ఒక కోతి పొట్టకి దాని పిల్ల కోతి అతుక్కు పోయినట్లుగా పట్టుకుని ఉంది.ఆ తల్లి కోతి ఆ కొమ్మ నుంచి ఈ కొమ్మ కి ఇష్టం వచ్చినట్లుగా చెంగు చెంగు న దూకుతోంది.ఆ పిల్ల కోతి ఎక్కడ పడుతుందో అని అదే పనిగా చూడసాగాను.అబ్బే ...అది పట్టుకోవడమూ పర్ఫెక్ట్..ఇది దూకడం లోనూ పర్ఫెక్ట్.రెండూ రెండే.ఇంకో కోతి యేమో తీరిగ్గా పడుకుని ఉన్న మరో కోతి దగ్గరకి పోయి దానికి పేనులు చూస్తున్నట్లు చర్మం మీది వెంట్రుకల లోనుంచి పీకసాగింది.కాసేపున్నాక ఈ పీకించుకున్న కోతి తనకి సేవ చేసిన కోతి కి పేలు చూడసాగింది.ఎంత స్నేహ ధర్మం..!మిగతావి అన్నీ రకరకాల భంగిమల్లో విహరిస్తున్నాయి.ఏదీ కుదురు గా ఉండటం లేదు.

ఉన్నట్లుండి ఒక పిల్ల కోతి కీచ్ కీచ్ మంటూ మొత్తుకుంది.ఇక చూడండి...ఎక్కడెక్కడ కోతులన్నీ గుర్ గుర్ అంటూ దీని దగ్గర కి పరిగెత్తుకొచ్చాయి.వాటి భావి తరాల పట్ల ఎంత సమ్రక్షణా భావం..!అసలు సంగతి ఏమిటంటే ఓ కుక్క పోతూ పోతూ పిల్ల కోతిని చూసి బెదిరించింది.అందుచేత పిల్ల కోతి అరిచింది.సరే...ఇవన్నీ దగ్గరకి చేరుతుండడం తో ఆ కుక్క తోక ముడిచి పారిపోయింది.
నాలుగు రోజులు గడిచిన తర్వాత అనుకున్నట్లుగానే వానరాల్ని తీసుకెళ్ళిపోయారు.ఇప్పుడు మా బడి అంతా ప్రశాంతం గా ఉంది.మిడ్ డే మీల్స్ సమయం లో వానరాలు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉండే సన్నివేశాలు ప్రస్తుతం కనిపించడం లేదు.అందరం ఊపిరి పీల్చుకున్నాం.ముఖ్యం గా కోతి కరిచిన వెంకట్ మేష్టారు చాలా సంతోషించారు.ఈయన్ని మాత్రమే ఎందుకు కరిచాయి మిగతా మేష్టార్లని వదిలి పెట్టి అనుకుంటున్నారా..? దానికీ ఓ చిన్న కత ఉంది.

ఈయన ఎప్పుడూ బల్లెం లాటి ఒక పొడవాటి కర్ర పట్టుకుని కోతి ఎక్కడ కనిపించినా గెదిమి పారేసేవాడు.అందితే దెబ్బలు కూడా వేసేవాడు.మిగతా వాళ్ళు ఎంత చెప్పినా వినేవాడు కాదు.కోతి కి భయపడే వాడు ఏం మనిషండీ అంటూ మిగతా వాళ్ళని హేళన చేసే వాడు.ఐతే అవి గొప్ప ప్లాన్ వేశాయి ఓ రోజున.మధ్యానం మూడు గంటల సమయం లో మిగతా వాళ్ళంతా ఎవరి క్లాస్ ల్లో వాళ్ళు బోధిస్తున్నారు.ఆ రోజు హెడ్ మాస్టర్ గారు సెలవు.ఈయన ఒక్కడే ఆఫీస్ రూం లో ఏదో రాసుకుంటున్నాడు.మరి అవి ఏ విధంగా కమ్యూనికేట్ చేసుకున్నాయో యేమో గాని సుశిక్షితులైన సైనికుల్లా ముప్పేట దాడి చేశాయి ఈయన మీదకి..!

అంటే ఒక కోతుల బ్యాచ్ గది ఎడమ వైపు నుంచి దూసుకురాగా,ఇంకో బ్యాచ్ కుడి వైపు నుంచి వచ్చింది.మరొక బ్యాచ్ సరాసరి గది లోకి ప్రవేశించి ఎటాక్ చేశాయి.దానితో మన మేష్టారికి తప్పించుకునే వీలు లేకపోయింది.చెడా మడా కరిచి పారేసి తమ కసి ని తీర్చుకున్నాయి ఆ వానరాలు.మేష్టారి హాహాకారాలు మిన్ను ముట్టడం తో మిగతా స్టాఫ్ అంతా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.అందర్నీ చూసి అవి నిష్క్రమించాయి.అవి దాడి చేసిన ముప్పేట విధానాన్ని మేష్టారి నోట్లోంచి వింటుంటే ఆయనతో బాటూ మాకు కూడా వళ్ళు కంపించింది. ఇహ ఎలాగైనా వీటికి మంగళం పాడాలని అప్పుడే మేం నిర్ణయించుకున్నాం.

"మరి అందుకే ..అంత తెలివితేటలు ఉన్నాయి కాబట్టే అలనాడు వాల్మీకి ఆంజనేయుణ్ణి ఆ విధంగా వర్ణించాడు" అంటూ ముక్తాయించాడు మారుతీ భక్తుడైన ఓ మేస్టారు.
ఆ రోజు ని తల్చుకుంటూ వెంకట్ మేస్టారు బిక్కు బిక్కున గడిపేవారు.మొత్తానికి ఈ రోజుకి వాటి  టైం వచ్చింది.మత్తు అరటి పళ్ళు తిన్న ఆ కోతులన్నిటిని వ్యాన్ లో వేసుకుని తీసుకుపోయారు...మనుషులు..!" సార్ ..ఇక మీదట మీరు భయం లేకుండా గడపండి" అన్నాం ఆయన తో..!ఆనందం గా నవ్వాడు ప్రతి గా...!

కొన్ని నెలలు గడిచిపోయాయి.వర్షా కాలం...!  ఆ రోజుల్లో అటాచ్డ్ బాత్ రూంస్ అవీ లేవు.ఓ రోజు రాత్రి పూట లఘుశంక నిమిత్తం లేచి బయటకి వచ్చాను.మా డాబా కి వెనుక భాగం లో సన్ షేడ్ మీద ఏదో మెదిలి నట్లు అయింది.తల ఎత్తి పైకి చూశాను.ఒక కోతి దగ్గరకని ముడుచుకుని కూర్చుని ఉంది.దాని పొట్ట ని కౌగిలించుకుని ఒక పిల్ల కోతి ఉంది.ఏదో తప్పు చేసినట్లు గా నా వేపు చూసింది పెద్ద కోతి.పిల్ల కోతి మొహం అవతల వేపు ఉంది.మీరు అక్కడే ఉండండి.ఈ వాన లో మిమ్మల్ని ఎక్కడకి పంపనులే ..అనుకుని ,నా పని చూసుకుని లోపలకి వెళ్ళిపోయాను.

తెల్లవారింది.బయటకి వచ్చి మళ్ళీ ఆ సన్ షేడ్ మీద చూశాను.రాత్రి కనిపించిన కోతులు ఉన్నాయేమోనని..!లేవు...!వెళ్ళిపోయాయి.ఆ తర్వాత వర్షం పడిన ప్రతి రాత్రి అక్కడ చూస్తూనే ఉన్నాను.అవి మళ్ళీ ఎప్పుడూ రాలేదు. (సమాప్తం) (Written by Murthy K v v s )

Friday, September 7, 2018

గోమాత మీద నిజం గా గౌరవం ఉంటే ఈ పని ఎవరైనా చేస్తారా...?


అదేమిటో గాని ఈ మధ్య రోడ్డున పోయే ఏ ఆవు ని చూసిన కుంకుమ,పసుపు బొట్లు వగైరాల తో అలంకరింప బడి కనబడుతోంది.మా చిన్నప్పుడు కూడా గోమాత ని పూజించే వాళ్ళు లే గాని,మరీ ఈ విధంగా రోడ్డున పోయే ఆ మూగ జీవాల్ని ఇంతగా చికాకు చేసే వాళ్ళు కాదు.టోకున పుణ్యం తమ ఖాతా లో వేసుకోవాలనే గాని పాపం ఆ గోవుల వేదన ని పట్టించుకునేదెవరు..?

ఆ ఆవులకి మేలు చేస్తున్నాము ఇంకా పూజిస్తున్నాము అనే ధ్యాస లో బడి చాలామంది భక్త జనాలు వాటికి అసహజమైన ఆహారాన్ని పెడుతున్నారు.అన్నము,అరటికాయలు ఇంకా ఇలాటి వి తమకి అందుబాటు లో ఉన్నవాటిని పెడుతున్నారు.ఎండుగడ్డి గాని,పచ్చ గడ్డి గాని ఏ కొద్దిగైనా ఎలాగో సంపాయించి వాటికి పెట్టండి.అవి వాటి స్వాభావిక ఆహారం.కొంతలో కొంత మేలు,కాని వాటి జీర్ణ ప్రక్రియ కి పొసగని ఆహారం పెట్టడం వల్ల వాటి లో అనేక మార్పులు వస్తున్నాయి.పరిశీలించినట్లయితే వాటి పేడ కూడా తేడా గా ఉంటున్నది.ఒక కృత్రిమమైన రంగు,వాసన కలిగి ఉంటున్నది.లోపల ఎంత చిత్ర హింసలో వాటికి ఎవరకి ఎరుక,ఆవు లు అవి తినే కెపాసిటికీ కన్నా ఎక్కువ అసహజ ఆహారాన్ని తినిపిస్తున్నారు. భారమైన పొట్టలతో నడవలేక నడుస్తున్నాయి భారంగా ..మిగతా ఆవులతో  పోలిస్తే..!ఓసారి గమనిస్తే ప్రతి  వారికీ తెలుస్తుందది.

మా చిన్నప్పుడు ఎవరైనా యజమాని తన ఆవుల్ని బయట వదిలేస్తే అలాంటి వాటిని బందెల దొడ్డిలో పెట్టేవారు.వాళ్ళు డబ్బులు కట్టి విడిపించుకునేవారు.ఇప్పుడదేం కనపడటం లేదు.వాడుకున్నన్నాళ్ళు ఈ ఆవుల్ని వాడుకుని ఆనక రోడ్ల మీదకి వదిలేస్తున్నారు.ఈ యజమానుల్ని ఎందుకు జైళ్ళ లో పెట్టరు..?ఏమిటీ అలసత్వం..?ఎక్కడ సమస్య ఉందో అక్కడే మందు వేయాలి.నోరూ వాయీ లేని ఆ ఆవులు ఆ రోడ్ల మీద తిరుగుతూ యాక్సిడెంట్ లకి కూడా గురవుతున్నాయి.కొన్ని సార్లు పాపం కాళ్ళు విరిగి దీనంగా పడి ఉంటున్నాయి.అప్పుడు ఏ భక్తులూ వచ్చి ఆదుకోరు అదేమిటో..!అన్నిటికన్నా ముందు ఈ గోవుల యజమానుల పై కఠిన చర్యలు తీసుకోవాలి.ఆ విధంగా రోడ్ల మీద కి వదిలేసే వాళ్ళని ఉపేక్షించరాదు.