Sunday, July 22, 2018

ప్రధానమైన మూడు మత గ్రంధాల్ని చదివి న తర్వాత నాకు ఏర్పడిన భావమది.

ఆన్ లైన్ ప్రపంచం లో కి వచ్చిన తర్వాత ఇది ఒక గమ్మత్తైన అనుభవం.ఎన్ని రకాలైన మనుషులు.తెలిసి అంటారో అలవోకగా అంటారో గాని ఎక్కడాలేని లాయల్టీ లు ,ఒకరిని మెప్పించడానికో,మరి తమ మనసులో ఉన్నదే అంటారో తెలియదు గాని విపరీతమైన భావజాలాలు.ఒక్కోసారి అవి తెలిసి పోతూనే ఉంటాయి.జనాల కోసం కొన్ని.తమ మనసులోవి కొన్ని.ఇంకా కొన్ని ఏవో ఆశించి.

భారత దేశం వింత అయిన ప్రదేశం.ఇక్కడున్న విభిన్నత ఎక్కడా ఉండదేమో.ఎవరు ఎలా అయినా మాటాడచ్చు.మళ్ళీ దాన్ని కాదని బుకాయించనూ వచ్చు.దేనిని పెద్ద సీరియస్ గా తీసుకున్నట్లు ఉండదు.జనాలు అంతే.ఆపైన వారూ అంతే.పిచ్చిగాని యధాప్రజా తధా రాజా.

*....* ......* .........*

బైబిల్ ని విమర్శించేవారొకరు... ఖురాన్ ని విమర్శించేవారొకరు...ఇంకా హిందూ గ్రంధాల్ని విమర్శించేవారొకరు...! అంతకు ముందే తాము ఏర్పరుచుకున్న భావాజాలానికి, ఎవరో చెప్పినదానికి ప్రభావితం కాబడి ముందూ వెనుకా చూడకుండా ఏదో రాసే వారు ఇంకొందరు.మేధావులు గా చలామణీ అయ్యే వారూ అదే తంతు.మరి ప్రతి ఒక్కరూ ఆ మత విషయాల్ని తూచ తప్పక పాటిస్తున్నారా నిజ జీవితం లో.అది సాధ్యమా..?

ఏ మత గ్రంధమైనా ఆ కాలానికి తగిన సందేశం అందించింది.అలానే సర్వకాలాలకు పనికి వచ్చి కొన్ని సంగతుల్ని తెలిపి ఉండవచ్చు.అంత మాత్రాన ఏదీ మనిషిని మించినది కాదు.మనిషి లేక పోతే మతం కూడా లేదు.అసలు మతం అనేది చాలా అపార్ధానికి గురి కాబడిన భావన.ఏ ప్రవక్త తన జీవిత కాలం లో తాను ఈ మతాన్ని స్థాపిస్తున్నట్లు చెప్పలేదు.

వారి తరువాత వచ్చిన అనుయాయులు చేసిన ఒక కట్టుబాటు ..క్రమేణా ఒక మత భావనని సంతరించుకున్నది.అది ఆ పిమ్మట రాజకీయ ఏకీకరణకి ,మనుషుల్ని దగ్గర చేయడానికి ఉపయోగించబడినది.ఇది నేను ఏవో ఊసుపోక చెప్పటం లేదు.ప్రధానమైన మూడు మత గ్రంధాల్ని చదివి న తర్వాత నాకు ఏర్పడిన భావమది.

సత్య వాక్పరిపాలన కోసం...తాను ఒకరికి ఇచ్చిన మాట కోసం ఎండా వాన ని కూడా లెక్క చేయకుండా ఒక వీధి చివర నిలబడి ఒక రోజంతా నిలబడి నిరీక్షించిన మహమ్మద్ ప్రవక్త యొక్క గాధ ని నీవు ఎప్పుడైన చదివావా అని నా హిందూ సోదరుడిని కొన్ని సార్లు అడగాలనిపిస్తుంది.ప్రేమ అ న్నిటిని సహించును.. అని ప్రపంచా ని కి చాటిన ప్రేమ యోగి యొక్క పలుకుల్ని నీ అంతట నీవు ఆ గ్రంధం లో చదివా వా అని అడగాలనిపిస్తుంది...ఒకరు ఎక్కడో ఉటంకించినవి కావు...భాష్యం చెప్పినవి కావు.మన అంతట మనం చదివితే దాని లోతు తెలుస్తుంది.

ప్రస్తుతం మనం జీవిస్తున్న ప్రపంచం భ్రమ కి లోనయిన ప్రపంచం.స్వ ప్రయోజనాలకోసం మతాన్ని ఒక వస్తువు లా ఉపయోగించుకునే ప్రపంచం.కనుక ఒకరు చెప్పేది కాక చదివి మనకి మనమే అర్ధం చేసుకోవలసిన తరుణం.Murthy kvvs

Tuesday, July 10, 2018

ప్రసిద్ధ మళయాళీ కధా రచయిత వైక్కోం ముహమ్మద్ బషీర్

తిరిగే ప్రతి వాడు ఓ మహా రచయిత కాకపోవచ్చును గాని చరిత్ర లో నిలిచిపోయిన చాలామంది రచయితలు విస్తారం గా తిరిగినవారే.జీవితం వాళ్ళని ఒక ముందు చూపు తో ..అనేక అనుభవాలు ప్రోది చేసుకోవడానికి అలా తిప్పుతుందేమో.మనుషుల తీరు,లోకం లోని అనేక వర్ణాలు కేవలం వినడం వల్ల నే గాక స్వయం గా వాటిలో ఓ భాగం గా కలిసి మెలిసి ఆకళింపు చేసుకోడానికి అలా ఓ అవకాశం ప్రకృతి వారికి కల్పిస్తుందేమో.

ప్రసిద్ధ మళయాళీ కధా రచయిత వైక్కోం ముహమ్మద్ బషీర్ యొక్క అనువాద కధలు ఈ మధ్య కొన్ని చదివిన తర్వాత కొన్ని దశాబ్దాల క్రితమే ఎటువంటి ముందు చూపు తో అప్పటిలోనే విభిన్న ఇతివృత్తలని ఎన్నుకున్నాడో అనిపించింది.చెప్పే రీతి లో ఓ సులువుదనం,నవ్యతలని ప్రదర్శించాడు.ఆఫ్ఘనిస్తాన్ అని ఎక్కడా చెప్పడు గాని ..ఆ వర్ణనల లోని కొన్ని విషయాలని బట్టి అది తెలిసిపోతూ ఉంటుంది.అక్కడ పని చేయడానికి ఓ భారతీయుడు వెళతాడు..అతనికి ఆ ప్రాంతం అంటే అంతగా ఇష్టం ఉండదు.అక్కడి మనుషులు కసాయిలని ,ఎలాంటి వారి పట్లా దయ చూపరని ఆ పాత్ర ప్రగాఢ నమ్మకం.అక్కడ హోటల్ లో అనుకోని విధం గా బాకీ పడతాడు..డబ్బులు పోగొట్టుకోవడం తో..!ఎంతో వేదన అనుభవిస్తూ ,చివరి దశ కి చేరుకున్న తరుణం లో ఆ డబ్బు ని తస్కరించిన వ్యక్తి యే వచ్చి అతని తరపున హోటల్ యాజమానికి బాకీ చెల్లించుతాడు.అప్పుడు ..అనుకుంటాడు.ఈ  లోకం లో నూరు శాతం దుర్మార్గులు నూరు శాతం సన్మార్గులు ఎవరూ ఉండరని తెలిసి వస్తుంది.

ఈ కధ చాలా హృద్యం గా చెప్పబడింది.దీని టైటిల్ ని అల దూర తీరాన అని పెట్టారు.అలాగే ఓ గ్రామం లోని ఆయుర్వేద వైద్యుని మీద ఓ కధ.పెళ్ళికావాలసిన ఆ యువ వైద్యుడు మాటి మాటి కి అద్దం లో తన అందాన్ని చూసుకుంటూ మురిసిపోతూంటాడు.ఒక రోజు ఓ పాము ఇంటి కప్పు మీదినుంచి ఇతని మీదికి దూకుతుంది.అది తన రూపాన్ని అద్దం లో చూసుకుని ఎలా ప్రతిస్పందించింది అనేది గమ్మత్తు గా చెబుతాడు.వాక్యాలు చిన్నగా ఉండి సులభం గా అర్ధమవడం ,నిత్య వ్యవహారికం లోని సంఘటలనుంచి కధా వస్తువు ని తీసుకుని ఆహ్లాదం గా చెప్పడం బషీర్ కధల్లో కనబడుతుంది.

ఈయన జీవితం  ఆసక్తిదాయకమైనది.హోటల్ సర్వర్ గా,వంట వాడి గా,జ్యోతిష్యం చెప్పేవాని గా,గొర్రెల కాపరి గా,వాచ్ మేన్ గా ఇలా ఎన్నో పనుల్ని చేశాడు.చివరకి పత్రికా విలేకరి గా,పత్రికా ఏజెంట్ గా కూడా అవతారం దాల్చాడు.కేరళ నుంచి బతుకు తెరువు కోసం ఢిల్లీ,బొంబాయి,కాశ్మీర్ వరకు ఇంకా పెషావర్ ,ఆఫ్ఘనిస్తాన్ వరకు వెళ్ళాడు.కొన్నాళ్ళు పిచ్చాసుపత్రి లోను,జైలు లోను ఉన్నాడు.ఈ అనుభవాలన్నీ ఆయన రాసిన వందలాది కధల్లో ప్రతిఫలిస్తూ ఉంటాయి.

అతి సామాన్య భాష లో ,గ్రామర్ ని కూడా ఖాతరు చేయకుండా నిజ జీవితం లో మనుషులు ఎలా మాటాడుకుంటారో అలాగే మళయాళ భాష లో రాసేవాడు.కొంతమంది సంపాదకులు సరిదిద్ది శిష్ట భాషలో రాస్తే ,వారితో గొడవ పడీ మరీ తను రాసిన విధం గానే ప్రచురించమని కోరేవాడు.తనకి వ్యాకరణం రాక అలా రాయడం లేదు.కావాలనే రాస్తున్నానని చెప్పేవాడు.ఆ తర్వాత ఆ ఒరవడి కి గొప్ప ఆదరణ లభించింది.

మీ మీద ఎవరి ప్రభావం ఉంది అని అంటే ఇలా చెప్పేవాడు." నేను రచన మొదలు పెట్టే సమయానికి పెద్ద గా ఎవర్నీ చదివింది లేదు.అయితే ప్రపంచం లోని మిగతా వాళ్ళు ఎలా రాస్తున్నారు అని తెలుసుకోడానికి గాను సోమర్సెట్ మాం, ఫ్లాబర్ట్,పెరల్స్ బక్,మపాసా,గోర్కీ ,స్టీన్ బాక్,రోమై రోలా ,హెమింగ్ వే లాంటి వారిని చదివాను.అయితే వాళ్ళ ప్రభావం ఉందని చెప్పలేను గాని రోమై రోలా,స్టీన్ బాక్ లాంటి వాళ్ళు నాకు తెలియకుండానే నాలో చొరబడిఉండవచ్చు.నాకు అంటూ ఒక శైలి ఉంది.అది నాదే.అది ఎవరిదీ కాదు.."       

Thursday, July 5, 2018

ముఖ్యం గా పశ్చిమ దేశాల కధల్లో అక్కడక్కడ కొన్ని Gap లు వదిలేస్తుంటారు.

ఈ మధ్య కధలు రాస్తుంటే వాటి లోని విషయాలు కొన్నితెలుస్తున్నాయి.కధలు చదవడం నాకు కొత్త కాదు.ఇంగ్లీషు,తెలుగు భాషల్లోనూ వీలైనన్నీ కధలు పెద్ద సంఖ్య లోనే  చదివాను.కొన్ని దశాబ్దాలు అలా చదువుతూ ఈ మధ్య నుంచి రాయడం మొదలుపెట్టాను.గతం లో ఎప్పుడో ఒకటీ అరా రాసినా సీరియస్ గా తీసుకున్నది లేదు.

నవల కూడా పొడిగించబడిన కధయే ..పాయలు పాయలు గా సాగి చివరన శుభం కార్డు వేసుకుంటుంది.అంతే తేడా.ఇంగ్లీష్ కధలకి మన తెలుగు కధలకి కొన్ని చిన్న తేడాలు కనిపిస్తుంటాయి.ముఖ్యం గా పశ్చిమ దేశాల కధల్లో అక్కడక్కడ కొన్ని Gap లు వదిలేస్తుంటారు.అక్కడ చదువరి కొన్ని వాటిని ఊహించుకోవలసిందే.ప్రతిదీ వివరం గా చెప్పాలని అనుకోరు.చెప్పాల్సింది మాత్రం ఒక్కోసారి పేజీల కొద్దీ రాస్తారు అది వేరే విషయం.

మనం వద్దనుకున్నా,లేకున్నా ఆయా సమాజాల్లోని మత గ్రంధాల ప్రభావం అంతర్లీనం గా రచయితల మీద ఉంటుంది.బైబిల్ ని చదివిన తర్వాత నాకు అర్ధం అయింది ఏమిటంటే చాలా చోట్ల ఒక కంటిన్యుటి అనేది ఉండదు.బహుశా రోమన్,లాటిన్ భాష ల్లో నుంచి మిగతా ఇతర భాషల్లోకి అనువదించేప్పుడు కొన్ని అంశాల్ని తొలగించినారా అనిపిస్తుంది. అలాంటి ఒక ధోరణి ఇంగ్లీష్ రచయితలు అనుసరిస్తారు.ఆయా చదువరులకి కూడా కొత్త అనిపించదు.ఉదాహరణకి ఫౌంటైన్ హెడ్ నవల నే తీసుకొంటే హీరో హోవార్డ్ రోర్క్ చిన్నతనం గురించి ఏమీ మనకు కనపడదు.ఆ యిల్లు అద్దెకిచ్చినావిడతోను..ఇంకోచోట ప్రస్తావించినపుడు మాత్రమే చాలా తక్కువ సంభాషణల్లో బాల్యం గురించి దొర్లుతుంది.అదే లాంటి నవల మన దగ్గర రాస్తే..అంత బలమైన నమ్మకాలు ఉన్న పాత్ర ..అసలు ఎలాంటి ప్రభావాలతో బాల్యం లో పెరిగాడో రాయకపోతే ఎలా అంటూ తప్పక ప్రశ్నిస్తారు.

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే యొక్క నవలిక "ది ఓల్డ్ మేన్ అండ్ ద సీ" లో కూడా ..ఆ ముసలాయన పాత్ర తన భార్య ని పెద్ద గా తలుచుకున్నది ఉండదు..ఎంత ప్రయాస పడినా ..ఆమె ఫోటో పర్స్ లో పెట్టుకున్న వైనాన్ని చెబుతాడు రచయిత.అది మనకి అదోలా అనిపిస్తుంది.ఇవన్నీటినీ బహుశా culture gaps గా చెప్పవచ్చును.

ఎందుకో గాని మన తెలుగు కధకుల్లో ..అందరూ అని కాదు కాని...కొందరిలో..!విపరీతమైన డ్రమటజేషన్ ని సంభాషణల్లో చొప్పిస్తారు.అందుకే కృత్రిమంగా అనిపించి జీవితాన్ని ధ్వనించినట్లుగా ఉండదు.పెద్ద గా మనసు లో నిలవవు.తాత్కాలికంగా ఊపు నిస్తాయి.అంతే.మరీ కొన్ని అయితే ఎక్కడో చెప్పదలుచుకున్న సోదిని అంతా కధ రూపం లో చెపుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.ఊసుపోకరాసేవి వెంటనే పట్టిచ్చేస్తాయి.

జీవితాన్ని పరిశీలించడానికి చాలా ఓపిక,నేర్పు అవసరం.మళ్ళీ దాన్నీ అక్షరాల్లోకి ఒంపడం అక్కడే ఉంది అసలైన కళ.గాడ్ ఫాదర్ లోని కొన్ని సన్నివేశాల్నే చూడండి.చాలా సహజంగా రాయబడటం వల్లనే అవి అలా  నిలిచిపోయాయి.ఈ పరిస్థితి లో నేను ఉన్నా ఇలాగే మాటాడుతాను గదా అనిపిస్తుంది.అంత ఆచి తూచి నట్లు ఉంటాయి మాటలు. ఎక్కడ ఎంత ఉండాలో అంతే ..!టెస్సియో నమ్మక ద్రోహానికి పాల్పడతాడు గాడ్ ఫాదర్ పోయిన తర్వాత. అప్పుడు మైఖేల్ కి టాం హేగన్ కి మధ్య సంభాషణలు చూడండి.

"అయితే టెస్సియో ని బిగించవలసిందేనా..?"

"వేరే దారి లేదు"

అంతే.ఒక చిల్లింగ్ స్పిరిట్ ని అక్కడ సంభాషణల ద్వారానే ప్రవేశపెడతాడు...భీభత్సమైన వర్ణనలు లేకుండా..!టెస్సియోని బందించి తీసుకువెళ్ళినట్లు చెపుతాడు రచయిత.అయితే అతడిని చంపినట్లు గాని ఇంకోటి చేసినట్లు గాని ఎక్కడా ఉండదు.అది ఒక Gap ..!దాని ఇమాజినేషన్ ని మనకే వదిలేస్తాడు రచయిత.కేవలం మనం తెలుగు రచనల తో పోల్చి చూస్తే ఏమిటి పాత్రలకి నిండుదనం లేదు అని అనిపిస్తుంది.మళ్ళీసారి ఇంకొన్ని మాటాడుకుందాం.--Murthy kvvs

Sunday, July 1, 2018

ముసలావిడ (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

ఆ ముసలావిడ అందరకీ పరిచయమే..!అలాగని ఆమె గురించి ఎవరికైనా తెలుసా అంటే అనుమానమే..!అసలు ఆమె మాటాడే భాష ఏమిటో చాలా మందికి తెలియదు.మాటాడితే వినడమే..అంతే తప్పా ఆ వ్యక్తి ఏమి మాటాడుతోందో ఎవరకీ తెలియదు.అది ఒక వింత భాష.కొత్త గా ఉంటుంది.కనక కాసేపు ఆగి, విని నవ్వుకుని వెళ్ళిపోతుంటారు.అంతకు మించి ఎవరకీ అవసరం లేదు.ఒక్కొక్క మారు ఆకాశం కేసి చూస్తూ పట్టరాని కోపం తో ఏదో మాటాడుతుంది ఊగిపోతూ..!మరోసారి తనలో తాను ఏదో గొణుగుకుంటూ మురిసిపోతూంటుంది.ఒక్కోసారి ఎవరో తన ముందు ఉన్నట్టు వాళ్ళతో చాలా ముఖ్యమైన విషయాలు మాటాడుతున్నట్లు ఏదో లోకం లో తేలియాడుతూ కనిపిస్తుంది.

 పుణ్య క్షేత్రం  అంటే ఎంత గౌరవమో ...ఇలాంటి నయం కాని బాధలేవైనా వస్తే ఇదిగో ఇలా ఎక్కడినుంచో మరీ తీసుకొచ్చి ఈ ప్రదేశం లో విడిచి పెట్టి మరీ పోతుంటారు.భారం ఆ దేవుడి మీద వేసి.ఈ మనిషి ఎలా అయినా చావనీ..జంతువు లా రోడ్ల వెంబడి తిరుగుతూ ,ఆ మురుగు కాలవల పక్కన పడుకుంటూ దొరికినది ఏదో తింటూ ,ఏమీ దొరక్క పోతే ఏ మూలనో మునగదీసుకుని ఉంటూ,ఏదో రోజున ఊపిరి పోయి ఓ కుక్క శవం లానే కుళ్ళిపోయి ఉంటుంది.
పడితే ఓ చిన్న వార్త ఏ డైలీ లోనో పడచ్చు.అనాధ శవం ఏదో ఉందనో,యాచకురాలు ఎవరో పోయారనో..!అంతకు మించి ఎవరకి అవసరం..?అసలు వాళ్ళకే లేనప్పుడు..!జిరాక్స్ షాప్ గోపాలం ఏదో మాటల్లో చెప్పాడు."నీకు ఓ విషయం తెలుసా,మా షాప్ కి ముందు ఉన్న రోడ్డు మీద ..సరిగ్గా మధ్యన డివైడర్ మీద..ఎప్పుడూ ఓ మతి భ్రమించిన ముసలామె కాపురం ఉంటుంది" అని.

"ఆ..చూశాను.నిజం చెప్పాలంటే రోజూ చూస్తూనే ఉన్నాను,బజారు లోకి ఏదో పని మీద వచ్చినపుడు..!మాంచి ఎండలో కూడా ఆ డివైడర్ మీదనే పడుకుంటూ ఉంటుంది.పొద్దున ,రాత్రి అలాంటి తేడాలు ఏమీ లేవు.అక్కడే మొహం కడగడం,స్నానం చేయడం అన్నీనూ.కానీ మన జనాలు కూడా మంచి ఓపికమంతులు.చూసి వెళ్ళిపోతుంటారు తప్పా ఇంకో ఆలోచన చేయరు..."

"ఏం చేయాలంటావు..ఆమె కి ఏ ఆపద కల్పించడం లేదు.అంతవరకు నయమే గదా .."

" నువ్వు చెప్పిందీ నిజమేలే ఇప్పుడున్న రోజుల్లో..!"
ఆ తర్వాత ఎవరి గొడవ వారిది.ఎవరి ప్రపంచం వారిది.గోపాలాన్ని కలవడం పడలేదు.అయితే వస్తున్నప్పుడు పోతున్నప్పుడు ఆ రోడ్డు మీద ఆ ముసలామె ని గమనిస్తూనే ఉన్నాను.ఆమె ప్రపంచం ఆమె దే.సరిగ్గా రోడ్డు డివైడర్ మీదనే కూర్చునేది.అది ఎండ అయినా...వాన అయినా...చలి అయినా ...!గమ్మత్తు పిచ్చిదే..!పూర్తి గా పిచ్చిదీ అనీ అనలేము. మన పిచ్చి గాని ఈ లోకం లో ప్రతి వాడూ ఓ పిచ్చి వ్యక్తే ..కాకపోతే లోకం ఆమోదించిన పిచ్చి.అంతే.

ఒకసారి మాట్లాడాలని ప్రయత్నించాను.కాని విఫలమైంది.ఎందుకా..అంతలోనే ఎవరో తెలిసిన వ్యక్తి తారసపడటం తో నా ప్రయత్నాన్ని విరమించుకున్నాను.పిచ్చి వాళ్ళతో మాటాడినా వాళ్ళని కూడా పిచ్చి వాళ్ళు గా జమ కట్టే లోకం ఇది.నా పై నాకే అసహ్యం వేసింది.ఎటువంటి లోకం లో రా నువ్వు బతుకుతున్నది.

ఆ ముసలావిడ దగ్గర ఎప్పుడూ ఒక దుడ్డు కర్ర ఉండేది.మరి అది ఆమె ఎందుకు ఎన్నుకున్నదో తెలియదు.ఇరవై నాలుగు గంటలు అది ఆమె తో ఉండాల్సిందే.దానితో గనక బలం గా నెత్తి మీద ఒక్కటి వేస్తే చచ్చి ఊరుకోవలసిందే.కాళీ మాత చేతి లోని త్రిశూలం లా అది ఎప్పుడూ అలా ఉండవలసిందే.అందుకు కొంత జనాలు ఆమె జోలికి రావడానికి జడిసేవారు.ఏమో చికాకు లేసి ఒకటి మోదితే..!సరే ..ఆ మేరకు తెలివైన  ఘటమే..!

అయితే మా గోపాలం ఒకసారి అన్నమాట గుర్తు వచ్చింది." నేను ఓ సారి ఆమె తో మాట్లాడాను.ఆమె మాట్లాడేది ఒరియా భాష.అయితే హిందీ కూడా ఆమె కి తెలుసు.ఆ ముసలామె కి మాటాడాలనిపిస్తే బాగా మాటాడుతుంది.లేకపోతే అసలు నోరు విప్పదు " అని.

"సరే ..నీతో ఏమి మాట్లాడింది..." అడిగాను.

" ఏదో మాట్లాడింది లే గానీ..ఒక మాటకి ఇంకో మాటకీ పొంతన లేదు.నాకు అర్ధం అయింది ఏమిటంటే కొంచెం పట్టించుకొని శ్రద్ధ తీసుకునే వాళ్ళు ఉంటే ఆమె చక్కని మనిషి గా అవుతుంది.దానిలో సందేహం లేదు.వాళ్ళ కుటుంబం లోని వ్యక్తులు ఎవరూ  ఆ దిశ గా ఆలోచించే వాళ్ళు లేకపోవడం దురదృష్టం."

" అవును..గోపాలం ..బాగా చెప్పావు.ఈ సృష్టి లో ఎంత అర్ధం చేసుకున్నా ఇంకా మిగిలిపోయేది ఏదైనా ఉందీ అంటే అది మనిషి మెదడు మాత్రమే..అక్కడ జరిగే చిన్న మార్పులు అతని జీవితాన్నే మార్చి వేస్తాయి.ఎవరి కోసమైతే తపన పడి ఆ బుర్ర ని పగలగొట్టుకుంటాడో ..అది పాడయి తేడా వస్తే ..ఆ పక్కనున్న మనుషులే అతడిని ఎందుకూ కొరగాని వాని గా భావించి ఇదిగో ఇలా రోడ్ల మీద పారేస్తుంటారు..."

సరే...!ఒకసారి జనవరి నెల లో ఏదో ఇంటర్వ్యూ కి అటెండ్ అయి తిరిగి వస్తున్నాను.సమయం అర్ధరాత్రి దాటింది.నడిచి వస్తున్నాను.ఏమిటి ఏ శబ్దం లేని ...నడిరేయి దాటిన తర్వాత నా పట్టణం ఇలా ఉంటుందా అని అనిపించింది.దేని అందం దానిదే.ఎంత నిశ్శబ్దం.ఎంత ధ్యానావస్థ ఎటుచూసినా..!ఆ మూల మలుపు తిరగగానే వీధి దీపం కింద ..ఆ డివైడర్ మీద పాత జంపకానా ఒకటి కప్పుకొని నిద్ర పోతోంది.ఆ ముసలామె.నిద్ర లో అంతా సమానమే అని ఎందుకు అన్నారో అర్ధం అయింది.ఇప్పుడు ఏ లారీ నో వచ్చి ఢీ కొడితే ఆమె ప్రాణానికి దిక్కేమిటి..?ఆ ఆలోచనే నాకు వణుకు తెప్పించింది.ఇలా దేశం లో ఎంతమందో..ప్రతి రోజు వాళ్ళ ప్రాణం లాటరీ మీద ఉండవలసిందే.

ఎంత నాగరిక సమాజం మనది..?ఒక మనిషి జంతు ప్రాయం గా బ్రతికే సమాజం.మనిషి మార్స్ మీదకి వెళితేనేం..?అంతరిక్షం లో గిరికీలు కొడితేనేం...?సాటి మనిషి ఓ కుక్క మాదిరి గా ,పంది మాదిరి గా మన మధ్యనే మెసలుతూ దీనం గా తిరుగుతుంటే ఆ సమాజం ఎంత గొప్పదైతే ఏమిటి..?ఎంత గొప్ప ఆలోచనలు చేస్తే ఏమిటి..?ఎంత గొప్ప సంస్కృతి అని వగలు పోతే ఏమిటి..?అన్నీ పనికిరాని శుష్క ప్రేలాపనలే...!

ఆసక్తి కొద్దీ ఆలుబాక గ్రామం కి వెళ్ళినప్పుడు కొన్ని ప్రశ్నలు సంధించాను మిత్రుడు నరేన్ కి..!నరేన్ నా కాలేజ్ మేట్.ఇంకా సన్మిత్రుడు.ఇప్పటి దాకా మా స్నేహం కొనసాగుతున్నదంటే ఇక మీరు అర్ధం చేసుకోవచ్చు.ఎంత గాఢమైనదో..!తను ఆ గ్రామం లోని హైస్కూల్ లో సైన్స్ మాస్టర్ గా పనిచేస్తున్నాడు.ఎక్కడ లేని పుస్తకాలన్నీ తెప్పించి చదువుతూ ఉంటాడు. కనుక నాకు అర్ధం కాని కొన్ని విషయాలు అతడిని అడుగుతుంటాను.అదే గ్రామం లో ఒక గుట్ట మీద బ్రిటీష్ వాళ్ళు ఎప్పుడో నిర్మించిన శిధిల దశ లో ఉన్న నిర్మాణాన్ని చూడటానికి మేము ఇద్దరం వెళ్ళినప్పుడు అడిగాను.

"మిత్రమా...అసలు ఈ పిచ్చి అంటే ఏమిటి..? ఎందుకని మెదడు లో అలా మార్పులు జరిగి ఉన్నట్లుండి అలా అవుతాడు..?ఏ ఊరి లో చూసినా ఇలాంటి వాళ్ళు కనిపిస్తుంటారు..పట్టించుకునే నాధుడే ఉండడు...దీనికి నిష్కృతి లేదా..?"

" ఈ దేశం లో వాళ్ళ ని పట్టించుకునే వ్యక్తి నీ రూపం లో ఒకరు ఉన్నందుకు ధన్యవాదాలు.ఎందుకంటే అసలు దీన్ని ఒక సమస్య గానే మన సమాజం లో గుర్తించరు.అదీ అసలు సమస్య.మన దేశం లో ప్రతి ముగ్గురి లో ఒకరు ఏదో ఓ మానసిక సమస్య తో బాధపడుతున్నవారే అని సర్వే లో తేలింది.కాని ఎవరూ మానసిక వైద్యుణ్ణి కలవాలని అనుకోరు.మనిషి మెదడు చాలా సున్నితమైనది.ఏ కారణం చేత అది రిపేర్ కి వస్తుందో చెప్పలేము.శారీరక వ్యాధుల్ని పట్టించుకున్నట్లుగా వీటిని పట్టించుకోరు..."

" దీనికి మరి సొల్యూషన్ ఏమిటి?"

" షిజోఫ్రెనియ అనే మానసిక రుగ్మత తోనే ఎక్కువ మంది బాధపడుతున్నట్లు తెలుస్తోంది.దీనిలో అయిదు రకాలు ఉన్నాయి.జీన్స్ పరంగా వచ్చేవి...బ్రెయిన్ లోని ద్రవాలు సమతులనం తప్పడం తో వచ్చేవి...ఇలా ఉన్నాయి.డిల్యూఝన్స్,హెల్యూసినేషన్స్ ఇలాంటివి ముందు మొదలై...మొదటి దశ లో పట్టించుకోకపోతే అవి తీవ్ర రూపం దాలుస్తుంటాయి.దీనికి కారణాలు కూడా ఫలానా అని ఒక్కోసారి చెప్పలేము. సాధ్యమైనంత త్వరగా డాక్టర్ ని సంప్రదించడమే మంచిది.. విచిత్రంగా చాలా మంది ప్రపంచ స్థాయి మేధావులు గా పేరుపొందిన వారి లో కూడా ఏదో దశ లో ఇలాంటి స్థితి ని అనుభవించిన వారే.."

" అలాంటి వారు ఎవరున్నారు.."

"మన దగ్గర చెప్పుకోడానికి సిగ్గుపడుతుంటారు గాని వెస్ట్ లో బాహాటం గా ఒప్పుకుంటారు.దానివల్ల అక్కడ చికిత్స సమయానికి జరుగుతుంది..అంతార్జాతీయం గా చెప్పాలంటే..అల్బర్ట్ ఐన్ స్టీన్ కొడుకు ఎడ్వర్డ్ కూడా కొంత కాలం షిజొఫ్రెనిక్ గా ట్రీట్ మెంట్ తీసుకున్నాడు.చిత్రం ఏమిటంటే తను స్వయం గా మానసిక వైద్యుడే.టాం హారెల్ అనే విఖ్యాత జాజ్ కళాకారుడు,జాన్ నాష్ అనే నోబెల్ విజేత ఇలా ఎంతో మంది.అలాగే మన ఇండియా లో ప్రఖ్యాత నటి పర్వీన్ బాబీ విషయం తెలిసిందే.అమెరికా గూఢచార సంస్థలు తనని చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయని చెపుతుండేది.మనీషా కోయిరాలా ,హనీ సింగ్,షారుఖ్ ఖాన్ లాంటి వాళ్ళు కూడా తాము ఒకానొక దశ లో ఆ స్థాయి లో బాధపడి కోలుకున్నామని చెప్పినది మనకు తెలుసు గదా ...అంత దాకా ఎందుకు శ్రీ శ్రీ కూడా ఒకానొక సమయం లో అలాంటి దశని చవి చూసిన వాడే.అతని వ్యతిరేకులు ఆ సమయం లో తనకి పిచ్చి ఎక్కినట్లు గా ప్రచారం చేసి ఆనందించారు. "

"మన దగ్గర తీరా ముదిరిన తర్వాత ఏ దూరపు ప్రాంతం లోనో బంధువులు వదిలేసి పోతుంటారు,అదీ అసలు సమస్య..పట్టించుకునే నాధుడు ఉండడు.."

" అలా అనకు...ఇప్పుడిప్పుడే మన దగ్గర కూడా మార్పు వస్తోంది.ఇదిగో ఈ పేపర్ చూడు" అంటూ జిల్లా ఎడిషన్ నా చేతికి ఇచ్చాడు.
ఆశ్చర్య పోయాను అది చదివి..!నిజంగా ఇంకా మానవత్వం అంతరించిపోలేదు.ఇలాటి దీనులను గురించి ఆలోచించి..కేవలం ఆలోచించడమే కాదు ..దానికి తగిన తరుణోపాయాన్ని వెదికి చేతల్లో చూపించే ఒక మనీషి ఇంకా ఉన్నారు.కొదవలేదు.ఈ ఒరవడి ఇలాగే సాగితే ఎంత బాగుంటుంది..?మా పుణ్య క్షేత్రానికి సంబందించిన వార్తే అది.నేను రోజూ చూసే ఆ ముసలామె గురించినదే అది.ఆమె ఫోటో కూడా ఉంది..ఆమె చక్కగా గుండు చేయించుకుంటున్న ఫోటో అది.విచ్చలవిడిగా తైల సంస్కారం లేకుండా పెరిగిన పిచ్చిపొదల్లాటి ఆ జుట్టు ని ఒక క్షురకుడు కత్తిరిస్తున్నాడు. ఇంకా మంచి విషయం ఏమిటంటే ఆమె ని ఒక మంచి హాస్పిటల్ కి పంపిస్తున్నారు.ఎవరూ అని చూస్తే...మా పుణ్య క్షేత్రపు సబ్ కలెక్టర్ యోగితా రాణా అనే ఆవిడ.ఇంకా ఎంత కాలం అంటారు ..ప్రభుత్వ అధికారులు... బ్యూరోక్రసీ అంతా ... ఆ పాత ధోరణి లోనే ఉన్నారని.విన్నూత్నం గా,మానవత నిండిన హృదయం తో యోచించే  ఇలాంటి ఒక్కర్ని అభినందించితే అది ఎంతమందికి స్ఫూర్తి దాయకంగా ఉంటుందో..!ఈ ప్రపంచం లో ఎప్పుడూ మానవత్వం ఉంది..కాకపోతే దాన్ని గుర్తించడం లోనే తేడా ఉంది. (సమాప్తం) --Murthy kvvs   

Sunday, June 17, 2018

రజనీ కాంత్ (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

 రజనీ కాంత్ (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

నిన్న పార్క్ లో రజనీ కాంత్ అనుకోకుండా కలిశాడు.వాళ్ళ ఊరి సంగతులు ఏవో చెప్పుకుంటూ వచ్చాడు.అప్పటి రోజులు మళ్ళీ కళ్ళ ముందు నిలిచినట్లుగా అనిపించాయి.గతం లో అన్నీ సంతోషకరమైన విషయాలే ఉండవు,చాలా చేదు విషయాలూ ఉంటాయి.ఇక్కడ నుంచి ఎప్పుడు బయట పడతాం రా బాబూ అనిపించిన సన్నివేశాలూ లేకపోలేదు.ఎంత భరించలేని రోజులు గా ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యాడో తను ...ఆ ఊరి లో ఉద్యోగం చేసినన్నాళ్ళు..!కారణాలు చెప్పాలంటే అనేకం.కాని అవి ఇప్పుడు తల్చుకుంటే ఆ మాత్రం దానికే తను ఎందుకు అంతలా ఫీలయ్యాడు ..అని ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది.బహుశా కాలం తనని అనేక అనుభవాల ద్వారా గట్టి పరచడం కూడా ఓ కారణమేమో..!

ఈ రజనీ కాంత్ అనేవాడి కి ఆ సినిమా సూపర్ స్టార్ కి ఎలాంటి సంబంధమూ లేదు.ఈ రజనీ పేరు తో ప్రసిద్దుడైన వికాస్ అనబడే ఇతను ప్రస్తుతం ఓ కార్పోరేట్ కాలేజ్ లో డిగ్రీ  చదువుతున్నాడు.నేను వాళ్ళ గ్రామం లో ఓ నాలుగేళ్ళ క్రితం దాకా హై స్కూల్ హెడ్ మాస్టర్ గా పని చేసి రిటైర్ అయి ప్రస్తుతం ఖమ్మం లో విశ్రాంత పర్వం లో ఉన్నాను.భద్రాచలం కి ఇరవై కిలో మీటర్ల కి పైగా దూరం ఉండే ఆ గ్రామం లో అడుగు పెడతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.కాని వచ్చిన ప్రమోషన్ వదులుకోవడం ఇష్టం లేక అక్కడ స్కూల్ లో జాయిన్ అయ్యాను.

రజనీ కాంత్ అప్పుడు పదవ తరగతి చదువుతున్నాడు.అతని అసలు పేరు వికాస్.కాని ఎందుకో వాడి పేరు రజనీ కాంత్ గా మార్చుకోవాలని తెగ ఇదవుతుండేవాడు.స్కూల్ లో జరిగే హోం ఎగ్జాంస్ లో గాని ,టెక్స్ట్ పుస్తకాల మీద గాని వాడి పేరు ని ఎప్పుడూ రజనీ కాంత్ అని రాసుకునేవాడు.టీచర్లు చెప్పినా ఆ ధోరణి మార్చుకునేవాడు కాదు.ఇక వాళ్ళకి విసుకు పుట్టి ఈ కేస్ ని నా రూం లోకి పంపించారు.

" ఒరేయ్ అబ్బాయ్...నీ పేరు ఏమిటి" ప్రశ్నించాను.

"వికాస్ ..సార్" మర్యాద గా చెప్పాడు తను.

"చాలా మంచి పేరు పెట్టారు మీ వాళ్ళు.మరి పుస్తకాల మీద ,పరీక్షల్లోనూ రజనీ కాంత్ అని రాసుకుంటున్నావట..ఏమిటి కధ..!మీ పెద్ద వాళ్ళు అడ్మిషన్ రిజిస్టర్ లో  ఏ పేరైతే ఎక్కించారో అదే ఎప్పటికీ ఉంటుంది..గుర్తు పెట్టుకో...నీ కంతగా మార్చుకోవాలని అనిపిస్తే ..దానికీ ఓ లీగల్ ప్రొసీజర్ ఉంది.పెద్దయిన తర్వాత ఆ దారి లో పోయి ..నీ యిష్టం వచ్చిన పేరు పెట్టుకో ..అర్ధమయిందా..?" కొద్దిగా సీరియస్ గా నే చెప్పాను.

"సరే..సార్" అని వెళ్ళిపోయాడు.

అయితే మళ్ళీ ఆ వికాస్ మీద ఎలాంటి కంప్లైంట్ రాలేదు.టీచర్ల ని అడిగితే వాడు ఇప్పుడు వికాస్ అనే తన పేరు ని రాసుకుంటున్నట్లు చెప్పారు.పోనీలే దారిన బడ్డాడు అని కుదుటబడ్డాను.అయితే వింతగా కొన్ని పరిణామాలు జరిగాయి.క్లాస్ లో పిల్లలందరకీ ఈ విషయం తెలిసి వీడిని వికాస్ అని కాకుండా రజనీ అనే నిక్ నేం తో పిలవసాగారు.ఆ విధంగా వాడు వద్దనుకున్నా ఆ పేరు వాడిని వదల్లేదు.గ్రామం లో కూడా ఈ పేరు తోనే వాడు ప్రసిద్దుడైనాడు.అది వాడికి ఓ రహస్య ఆనందం కలిగించసాగింది.

భద్రాచలం లో దైవ దర్శనం చేసుకుని అభయాంజనేస్వామి పార్క్ కి ఎదురు గా ఉన్న గెస్ట్ హౌస్ కి వచ్చాను.అప్పటికి ఇప్పటికీ చాలా మార్పులు వచ్చాయి ఊరి లో.సెలవు ల్లోను,వారాంతాల్లోనూ యాత్రికులు బాగా పెరిగారు.అదృష్టం బాగుండి మామూలు రోజుల్లో వచ్చాను.ఏ శ్రీరామనవమి రోజునో,ముక్కోటి రోజుల్లోనో వస్తే వసతి గృహాలకి కొంత ఇబ్బందే ఎన్ని వందల గదుల సత్రాలున్నా..!గెస్ట్ హౌస్ లో సాయంత్రం దాకా రెస్ట్ తీసుకున్నాను.ఆ తర్వాత గోదావరి కరకట్ట మీద ఆ చల్ల గాలి కి కాసేపు తిరిగాను.బాపురమణల సృష్టి కి గుర్తు గా ఉన్న రామాయణ దృశ్యాల కి సంబందించిన విగ్రహాలు ఆ పొడవునంతా..!

కాసేపున్నతర్వాత పార్క్ లోకి ప్రవేశించాను.అక్కడ ఉన్న కుందేళ్ళ ను చూస్తుండగా మళ్ళీ ఇన్నేళ్ళకి ఈ రజనీ కాంత్ అనే పాత విధ్యార్ధి కనిపించాడు.తనే నన్ను గుర్తు పట్టి పలకరించాడు.ఎదిగే వయసు గనక తనలో వచ్చిన మార్పుల వల్ల మొదట గుర్తించలేకపోయాను.రజనీ కాంత్ అనే పేరు కి సంబందించిన ఉదంతం తను గుర్తు చేయగానే చటుక్కున నేను ఆ రోజుల్లోకి కనెక్ట్ అయిపోయాను.

" ఓ..నువ్వా..ఏం చేస్తున్నావు ఇప్పుడు " అడిగాను.

" హైద్రా బాద్ లో బి.బి.ఏ .చేస్తున్నాను సార్..నేను గుడికి వచ్చాను సార్.ఒక ఫ్రెండ్ వస్తానంటే ఈ పార్క్ లోకి వచ్చాను..ఇంతలో మీరు కనిపించారు.." ఆనందం గా చెప్పాడు ఆ కుర్రాడు.

" సంతోషం ..మంచిగా చదువుకుంటున్నందుకు..!ఏమిటి మీ ఊరు విశేషాలు ..అంతా బాగున్నారా..?స్కూల్ కి అప్పుడు గ్రౌండ్ చుట్టూతా కాంపౌండ్ వాల్ కట్టాలని ఎందరికో విన్నపాలు చేశాము.ఇప్పటికైనా అది పూర్తి అయిందా..?ఆ కొత్త గేట్ ..అదే మనం పెట్టినది ..అలాగే ఉందా ..?"

" మీరు ఉన్నప్పుడు ఆ ఊరు ఉమ్మడి రాష్ట్రం లో ఉండేది.రాష్ట్ర విభజన జరిగిన తర్వాత భద్రాచలం చుట్టుపక్క ప్రాంతాలన్ని ముఖ్యంగా దక్షిణం వైపు అరకిలోమీటర్ కూడా భద్రాచలం పరిధి లో లేకుండా పోయింది.రాముడి కి చెందిన వందలాది ఎకరాలు ఆంధ్ర ప్రాంతం లోకి వెళ్ళాయి.ఇక ఉత్తరం కూడా అంతే.పర్ణశాల వెళ్ళాలంటే తూర్పు గోదావరి జిల్లా లోకి వెళ్ళి మళ్ళీ తెలంగాణా లోకి ప్రవేశించాలి.భద్రాచలం లోని కొన్ని వీధులే వేరే రాష్ట్రం లో కలిసిపోయాయి..పరిస్థితి గందర గోళం గా తయారయింది"

" అంటే..పోలవరం ప్రాజెక్ట్..ఏదో ముంపు ప్రాంతాలు అని పేపర్ లో చదివాను.దానికోసమే కలిపి ఉంటారు లే..!కొత్త రాష్ట్రం లో కి వెళ్ళిన తర్వాత ఎలా ఉంది రా అబ్బాయ్"

" పిల్లలు హాస్టల్ లో,స్కూల్ లో చేరే దగ్గర ఇబ్బందులు వస్తున్నాయి సార్.సర్టిఫికేట్లు తీసుకునేదగ్గర కూడా చికాకులు గానే ఉన్నాయి.పిల్లలకి బస్ పాస్ లు కూడా సమస్య గా మారింది.ఇంకా ఇట్లా సమస్యల రాజ్యం లానే ఉంది సార్..."

"కొత్త గదా ..కాస్త సర్దుకునేదాకా అలాగే ఉంటుందిలే..." అనునయించాను.

వాడి పరిధి లో ని విషయాలు వాడు చెప్పాడు.అయితే దానికి మించిన సమస్యలే రాష్ట్ర విభజన వల్ల ఉత్పన్నమైనాయి.ముఖ్యంగా భద్రాచలం డివిజన్ కి సంబందించి అనేక సామాజిక ,భౌగోళిక ప్రశ్నలు కొత్తగా ఆవిర్భవించాయి.ఎవరి రాజకీయ క్రీడ లో వారు బిజీ ..ప్రజల ఇబ్బందుల్ని పట్టించుకునే నాధుడేడి..?ఇవన్నీ ఆవిష్కరిస్తూ వాడికి బోధ చేసే సమయం నాకు ఇప్పుడు లేదు.టాపిక్ మారుస్తూ అడిగాను.

" ఇప్పుడు నువు వికాస్ అనే రాసుకుంటున్నావా నీ పేరు ..? లేకపోతే మార్చుకున్నావా "

"లేదు సార్.అప్పుడు ఏదో అలా రాసుకున్నా గానీ ..నా అసలు పేరే నాకిష్టం సార్ .." చెప్పాడు వికాస్.

"వెరీ నైస్.ఇంకా మిగతా స్టాఫ్ అప్పటి వాళ్ళు ..ఎవరైనా కలుస్తుంటారా..బాబూ" ప్రశ్నించాను.

"రఘు సార్,వాసు సార్ ..ఎప్పుడైనా కలుస్తుంటారు సార్.రమేష్ సార్ చనిపోయారట.నేను అప్పుడు సిటీ లో ఉన్నాను.."

"అప్పుడు నేను సెర్మనీ కి వచ్చాను వికాస్.అది ఏమిటో ఒక మిస్టరీ గా మిగిలిపోయిందిలే..!సరే మరి...అందరని అడిగినట్టు చెప్పు" అని నేను ముందు కి సాగిపోయాను.పార్క్ లోనే ఆ చివరి లో ఉన్న సిమెంట్ బెంచ్ నా కోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్లు ఖాళీగా కనిపించింది.(సమాప్తం)
---Murthy Kvvs

Saturday, May 26, 2018

జగమెరిగిన భారతీయ సాహిత్యకారుడు



ఆ మధ్య డా.కులమణి దాస్ గారు పంపిన కధాసంపుటి Mystery of the Missing cap and other short stories లో కొన్ని కధలు చదవటం జరిగింది.జగమెరిగిన భారతీయ సాహిత్యకారుడు, ఒడియా మరియు ఆంగ్ల భాషలలో సమాన దక్షత తో రాసి మెప్పించిన ప్రొ.మనోజ్ దాస్ గారి యొక్క కధా మాలిక ఇది.1950 నుంచి 1972 మధ్య కాలం లో ఆయన రాసిన ఈ కధలు "మనోజ్ దాసాంక కధా ఓ కహిని" అనే టైటిల్ తో 1972 లో వెలువడి సాహిత్య అకాడెమీ పురస్కారాన్ని పొందినది.వాటినే ఆయన ఇంగ్లీష్ భాష లోనికి అనువదించుకున్నారు.స్వయం గా అనువదించుకోవడం వల్ల ఒక సౌలభ్యం ఉంటుంది.మూల భావం ఎరుగును గనక అనువాదం లో అది ప్రతిఫలిస్తుంది.అవసరమైన చోట అనుసరించవలసిన వ్యూహాలు సులభతరమౌతాయి.

అనువాదం చేయడానికి ఎంత రసికత అవసరమో ,చదివే వారికి కూడా అంత రసికత అవసరం.అప్పుడే ఆ సంధానత పరిపూర్తి అవుతుంది.మక్కీ కి మక్కీ అర్ధం ఒక్కటి తెలుసుకొని ఒక యాంత్రికత తో చేసే అనువాదం ఎన్నటికీ మెప్పించజాలదు.అంతకు మించినది కావాలి.కాబట్టే అనువాదాలు మిగిలితే చాలా గొప్పగా మిగిలిపోతాయి లేదా చాలా పేలవంగా ఉండి పాఠకుడి సహనాన్ని పరీక్షిస్తాయి.

నేను ఒడియా భాష లో మనోజ్ దాస్ ని చదవ లేదు.అయితే ఆయన ఆంగ్ల రచనల్ని ఈ పాటికే కొన్ని చదివి ఉన్నాను.గతం లో రూపా  వాళ్ళు వేసిన Selected fiction లో కధలు చదివాను.నవలికలు Bull dozers ,The tiger at twilight లాంటివి చదివాను.నాకు అనిపించింది ఏమిటంటే మనోజ్ దాస్ యొక్క రీతి నేల విడిచి సాము చేయదు.సగటు ఒరియా గ్రామీణా మరియు పట్టణ సంస్కృతి నుంచే తన ముడి వస్తువులను లాఘవంగా ఎన్నుకుంటారు.వాటికి ఒక ప్రాపంచిక దృక్పధం కల్పిస్తారు.అందువల్ల ఏ భాష కి చెందిన పాఠకుడైనా మమేకమౌతాడు.
ఉదాహరణకి పైన నేను చెప్పిన కధా సంపుటి లోని మొదటి కధ నే తీసుకుందాం.రచయిత తన బాల్యం లో ని ఒక గమ్మత్తు సన్నివేశాన్ని తీసుకుని కధ గా మలిచారు.ఆ గ్రామం లో మహారాణా అని ఓ కామందు.ఆయనకి సంపాదన పెరిగిన తర్వాత ఏదో రాజకీయ పదవి కావాలనిపించి ,దానికి గాను ముందు చూపు గా ఓ మంత్రి ని ప్రసన్నం చేసుకోవాలని అనుకుంటాడు.సన్మాన కార్యక్రమం కి ఆహ్వానించి విందు అదీ ఘనం గా ఇస్తాడు.పానకం లో పుడక లా ఓ కోతి ,ఆ మినిస్టర్ గారు నిద్రపోతున్నప్పుడు ఆయన యొక్క టోపి ని దొంగిలించి పారిపోతుంది.ఆ మహారాణా కి ఏం చెప్పాలో పాలుపోక ..మంత్రి గారి అభిమాని అయిన ఓ పెద్ద మనిషి దాన్ని అభిమానం తో దొంగిలించాడని ,దానికి గాను కొంత డబ్బు కూడా అక్కడ పెట్టి పోయాడని మహారాణా అబద్ధం చెప్పి తన డబ్బు ని ఇస్తాడు.ఈ లోగా పిచ్చాపాటి మాటాడుతుండగా ఈ కోతిపిల్ల టోపి పట్టుకొని వచ్చి వీళ్ళ ఇరువురికే గాక అందరకీ షాక్ ఇస్తుంది.దీని లో అంతటా హాస్య ధోరణి సాగినప్పటికీ...అంతర్లీనంగా ఇంకా చాలా స్థానిక అంశాల్ని కధ లో భాగం గా ప్రస్తావిస్తారు.ఉదాహరణకి స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తొలినాళ్ళలో సామాజిక రాజకీయ పరిస్థితుల్ని ప్రస్తావిస్తూ ..ఆ కాలం లో ఒక కొత్త కులం పుట్టుకొచ్చిందని దాని పేరు patriots అని చమత్కరిస్తారు.

ఇక Return of the Native అనే కధ లో ఎంతో పేరెన్నిక గన్న ఒక మానసిక వైద్యుడు Dr.Saha జీవిత చరమాంకం లో తన స్వగ్రామం వెళ్ళి విశ్రాంత జీవితం గడపదలుచుకుంటాడు.అయితే తనకి అలవాటైన ధోరణి లో నే తోటి ప్రముఖుల యొక్క మానసిక సమస్యలు ఏమిటో వారికి వివరిస్తూ ఉండడం తో తన ప్రదేశం లో తానే ఒంటరి అయి ఇక ఉండలేక తన ఆసుపత్రి కి చేరుకుంటాడు.ప్రతి మనిషి ఏదో కోణం లో ఏదో మానసిక సమస్య ఉన్నవారే అని దీని లో అనిపిస్తుంది.మానసిక శాస్త్రాన్ని ఎంతో అవగాహన చేసుకొని రాసిన కధ ఇది.అలా మిగతావి ..!
సమీర్ రంజన్ దాస్ అని ఓ బ్యాంక్ అధికారి మనోజ్ దాస్ సాహిత్యాన్ని భద్రపరిచే విషయం లో (website,e-books,audio books etc.) చాలా కృషి  చేస్తున్నారు.వీరి అభిమానులతో కలిసి ఓ టీం గా ఏర్పడి ముందుకు సాగుతున్నారు.ఆయన ని నేను ఓ సారి కలిశాను.ఆయన అనేదేమిటంటే మనోజ్ దాస్ తానంతట తాను ఏ అవార్డ్ కోసమో ఇంకో దానికోసమో ప్రయతినించరు.తాను దారి లో తాను రాసుకుంటూ వెళుతుంటారు.ఆయనకి పద్మశ్రీ వచ్చినా ,ఇలస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ ఆఫ్ ఇండియా కి ఎడిటర్ గా చేసినా ,అయిదు యూనివర్శిటీలు డాక్టరేట్ లు ఇచ్చినా ,అకాడెమీ అవార్డ్ లు ఇలాంటివి ఇంకేవి వచ్చినా దానంతట అవి వచ్చినవే తప్ప ప్రయత్నించటం అనేది ఉండదు.పాండిచ్చేరి లోని అరవింద ఆశ్రమం కి చెందిన కళాశాల లో ఆంగ్లోపాన్యాసకులు గా పనిచేసి ప్రస్తుతం అక్కడే విశ్రాంత జీవితం గడుపుతూన్నారు.ప్రస్తుతం The new indian express డైలీ లో ఆదివారం రోజున ఓ కాలం రాస్తున్నారు.ఇంకా ఉపన్యాసాలు అవీ ఇస్తూ తన జ్ఞాన ధార ని ప్రపంచానికి పంచుతున్న మనోజ్ దాస్ ఒడియా లోను,ఇంగ్లీష్ లోనూ మొత్తం కలిపి ఎనభై పైగా పుస్తకాల్ని వెలువరించారు.ఎనభైవ పడి లో ఉండి ఇంకా ఎంతో చురుకు గా ఉత్సాహంగా ఉండే ఆ మహానుభావుడి తో సమీర్ గారి వల్ల ఆయన తో ఫోన్ లో మాట్లాడాను.అది ఒక మరపురాని అనుభవం.  

Friday, May 11, 2018

అసలు ఒక కధ ఎప్పుడు పాఠకుడిని కదిలిస్తుంది...?



ఈ మధ్య కాలం లో సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్ లు రచయితలు గా పరిణామం చెంది ఆ రంగం లో చక్కగా పురోగమించడం చూస్తున్నాము.ఆ విధంగా భారతీయ ఆంగ్ల రచనా ధోరణులపై తమదైన ముద్ర వేసి దూసుకుపోతున్నారు.దానితో పాటు కుదురైన మార్కెటింగ్ వ్యూహాలతో పేరు కి పేరు,డబ్బు కి డబ్బు రెండిటిని అందిపుచ్చుకుంటున్నారు.చేతన్ భగత్ తో ప్రారంభమై ఇప్పుడు అనేకమంది తమ జాతకాన్ని ఈ రచనా రంగం లో పరీక్షించుకుంటున్నారు.ఆ కోవ లోకే చెందిన మరో రచయిత రవీందర్ సింగ్.ఇంఫోసిస్ లో కొంత కాలం పని చేసి దానికి రిజైన్ చేసి పూర్తి కాలం రచయిత గా అవతరించాడు.ఇప్పటిదాకా ఎనిమిది నవలలు రాశాడు.I too had a love story,Your dreams are mine అలాంటివి.ఇంకా నలభై ఏళ్ళు లోపులోనే ఉన్న ఈ యువకుడు దేశం లోని ప్రముఖ రచయితల్లో ఒకరి గా రూపొందాడు.సంవత్సరం మొత్తం మీద మెట్రో లు,నాన్ మెట్రోలు ఇలా అదీ ఇదీ అనకుండా దేశం లోని వివిధ నగరాలు,పట్టణాలు తిరుగుతూ తన పాఠకుల్ని కలుసుకుంటూ ఉంటాడు.

ఈయన ఒరిస్సా రాష్ట్రం లోని బర్లా అనే చిన్న పట్టణం నుంచి వచ్చాడు.ప్రస్తుతం బ్లాక్ ఇంక్ అనే సంస్థ స్థాపించి అనేక ప్రయోగాలు చేస్తున్నాడు రచనా రంగం లో.అనేకమంది యువ రచయితల్ని దీనినుంచి పరిచయం చేశాడు.ఓ మూడు ఏళ్ళ క్రితం రవీందర్ సింగ్ ఒక కధా సంకలనాన్ని ఎడిట్ చేశాడు.దీనిలో మొత్తం 21 కధలు ఉన్నాయి.మిమ్మల్ని బాగా కదిలించిన ఏదైనా సంఘటన ఆధారంగా కధ రాసి పంపమని కొత్త వాళ్ళకి పిలుపు ఇచ్చాడు.కొన్ని వందల కధలు దేశ వ్యాప్తం గా రాగా,వాటిని వడపోసి 21 కధల్ని ఓ సంకలనం గా వేశారు.పెంగ్విన్ వాళ్ళు.ఆ సంకలనం పేరు Tell me a story .రోజువారి జీవితం లోనుంచి అనేక కోణాల్ని చూపించే కధలు దీని లో ఉన్నాయి.తాను చిన్నప్పుడు అంబాలా లోని మిలటరీ క్వార్టర్ లో ఉన్నప్పుడు కలిగిన అనుభవాలను ,యుద్ధం జరిగే సమయం లో సైనిక కుటుంబం లోని వాతావరణం గురించి And then the planes came కధ లో సంఘమిత్ర బోస్ వర్ణించింది.

The end of the tunnel లో మృత్యువు ని బయట ఎక్కడో చూడటం ,తన ఇంట్లోనే చూడటం మధ్య గల తేడాని కృష్ణాషిష్ జెనా చిత్రించాడు.జార్ఖాండ్ రాష్ట్రం లో ని ఒక గ్రామం లో కరెంట్ లేని ఓ రాత్రి జరిగిన విషాద సంఘటన కదిలిస్తుంది.అపరాజిత దత్తా అనే ఆమె రాశారు.దీని లోని ప్రతి కధ మనల్ని కదిలిస్తుంది.మన దేశ పరిస్థితులని చిత్రిక పడుతుంది.ముఖ్యంగా చదివించే గుణం ఆసాంతామూ అన్ని కధల్లోనూ కనిపించింది.అసలు ఒక కధ ఎప్పుడు పాఠకుడిని కదిలిస్తుంది.దానిలో ఉండవలసిన గుణాలు ఏమిటి..?అని ప్రశ్నించినప్పుడు నాకు అనిపించింది ఏమిటంటే ఏ సంఘటన అయితే రచయిత మస్తిష్కం లో నాని నాని అనేక విధాలుగా గిలకొట్టబడి ఇక బయటకి రాక తప్పదు అనుకున్నప్పుడు వచ్చే ఆ కధ ,దాని కధయే వేరు.ఆనందం అనిపించింది ఏమిటంటే ఈ కధాసంపుటి లో ఒక తెలుగు రచయిత్రి కూడా ఉన్నది ఆమె పేరు పోతిన ప్రశాంతి అని విశాఖపట్టణం వాసి.Suicide అనే ఆ కధ వైవాహేతర సంబంధాలు ఎలాంటి పరిణామాలకి దారి తీస్తాయి అనేది విశదీకరించింది.వీలుంటే ఈ పుస్తకాన్ని చదవండి.అమెజాన్ లో కూడా లభ్యమవుతుంది.---Murthy Kvvs   

Wednesday, May 2, 2018

స్మృతి (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

స్మృతి (కధ)---మూర్తి కె వి వి ఎస్

బహుశా అదే కృష్ణారావు గారి ఇల్లు కావచ్చుననుకుంటూ అటువైపు గా నడిచాడతను.చుట్టుపక్కల పెద్ద గా ఇళ్ళు లేవు.కానీ కూతవేటు దూరం లో మాత్రం ఓ రెండు మూడు కుటుంబాలు ఉన్న జాడ అగుపిస్తున్నది.కాసేపు ఆగి ఆ భవనాన్ని అలాగే చూశాడు.భవనానికి రాయి,సున్నం వాడినట్లు తోచింది.గాలి రావడం కోసం పెద్ద పెద్ద కిటికీలు...లోపలకి ప్రవేశించగానే విశాలమైన హాలు ,దానికి రెండు వేపులా చిన్న హాళ్ళు,వెలుతురు రావడానికి పైన నిర్మించిన జాలీలు,మధ్యలో ఉన్న హాలు కి అనుసంధానం గా వెనుక మరో విశాలమైన గది ఉన్నది.కింద నిర్మాణం గాక పైన కూడా ఇలాగే ఇంచు మించు ఉన్నది ఇంకో అంతస్తు.ప్రస్తుతం దీని లో ఒక హాస్టల్ వంటిది ఉన్నది.ఆ పాత భవంతి కే సున్నాలు వేసి నడిపిస్తున్నారు.

దుమ్ముగూడెం కి దగ్గర లోని లక్ష్మి నగరం లో ఇంకా ఆ పరిసర ప్రాంతం లో బ్రిటీష్ వారు అలనాడు నిర్మించిన నిర్మాణాలు ఉన్నాయని ఓ మిత్రుడు చెపితే తను ఇక్కడకి చూడటానికి వచ్చాడు.అంతే కాదు అక్కడ కొన్ని తెల్ల వాళ్ళ సమాధులు కూడా ఉన్నాయని దాని మీద వారి పేర్లూ అవీ కూడా చెక్కి ఉన్నాయని తెలిసింది.మన కి దగ్గర లోని చరిత్ర ని మనం తెలుసుకోలేకపోతే ఎలా ..అదే తనని ఇక్కడకి రప్పించింది.అయితే తను ఇప్పుడు తిరుగాడుతున్నది వర్క్ షాప్ ప్రాంతం లో...అలాగని ఇప్పుడేదో వర్క్ షాప్ అక్కడుందని అనుకోకండి.బ్రిటీష్ వాళ్ళు ఇక్కడ గోదావరి మీద లాకులు నిర్మించారు.ఇక్కడ నుంచి కలప ఇంకా ఇతర వస్తువులు పైకి వెళ్ళేవి జలరవాణా ద్వారా..!అలాగే రాజమండ్రి నుంచి ఇక్కడకి అనేక ఉత్పత్తులు దిగేవి.అలా ఆ లాకుల్ని మెయింటైన్ చేయడానికి ఏర్పరిచిందే ఆ వర్క్ షాప్.ప్రస్తుతం అది లేదు,గాని పేరు మాత్రం మిగిలిపోయింది.

ఆ ప్రాంతం లో అర్ధ శతాబ్దం పైబడి ఇంకా అదృష్టవశాత్తు జీవించి ఉన్న ఆ చింత,రావి ఇంకా ఇతర వృక్షాలకి గనక నోళ్ళు ఉండి ఉంటే అప్పటి గాధల్ని ఏమేమి చెప్పి ఉండేవో..?!అక్కడ తిరుగాడుతున్న ఒక పిల్లవాడిని అప్పటి సమాదుల్ని గురించి ప్రశ్నించగా అవి రోడ్డు కి పక్కనున్న ములకపాడు చివరి లో ఉన్నాయని చెప్పాడు.తను కలవాలనుకున్న కృష్ణా రావు గారి ఇల్లు కూడా అటే ఉంటుందని చెప్పాడు.

ఒక పది నిమిషాల్లో అటు చేరుకున్నాడు.ఆయన బయటకి వచ్చి ఈ కొత్త వ్యక్తి ఎవరా అన్నట్లు చూడసాగారు.తను ఫలానా పత్రిక విలేకరి అని అలనాటి బ్రిటీష్ వారి నిర్మాణాల్ని పరిశీలించి ఒక వార్తా కధనాన్ని రాయడానికి వచ్చానని చెప్పడం తో కృష్ణారావు గారు ఎంతో సంతోషించారు.

" అవును..నా గురించి ఎలా తెలుసు" రావు గారే అడిగారు.

" మీరు ఎప్పటినుంచో ఇక్కడ ఉంటున్నట్లు మా ఫ్రెండ్ ఒకతను చెప్పాడు.ఈ పరిసరాల మీద మీకు మంచి అవగాహన ఉందని నాకు తెలుసు" అన్నాడు తను.

" ఓ..మొత్తానికి మీరు సామాన్యుల్లా లేరే..!ఈ కాలం లో కూడా మీ వంటి జిజ్ఞాసువులు ఉండటం ఆనందం గా ఉంది.." రావు గారు నవ్వుతున్నప్పుడు వార్ధాక్యం వల్ల వేలాడుతున్న బుగ్గల పైని చర్మం ఒక గంభీరత ని కలిగిస్తోంది.

" మీ సహకారం కావాలి..రావు గారు,ఆ తెల్ల సమాధుల దగ్గరకి దారి చూపించగలరా "

" అదిగో...అక్కడ దూరం గా పాత ప్రహరీ కనిపిస్తున్నదే... ఆ లోపలే బ్రిటీష్ వారి సమాధులు కొన్ని ఉన్నాయి ..వెళ్ళి చూస్తూ ఉండండి..ఇంట్లో చిన్న పని చూసుకొని వచ్చి మీతో జాయిన్ అవుతా "
సరే..అని చెప్పి కదిలాడు తను.ఇంచు మించు ఓ వంద గజాల దూరం ఉంటుందేమో..అది..!నాలుగు వేపులా పాతబడిన గోడలు..! ముందు ఒక ఇనుప గేటు..నామ మాత్రం గా ఉంది.చుట్టూతా పొలాలు ఇంకా కొన్ని చెట్లు ..నివాసాలు మాత్రం ఏమీ కనిపించలేదు.మనం పెద్దగా గమనించము గాని ఒక ప్రాంతం దగ్గరకి గాని ఒక మనిషి దగ్గరకి గాని వెళ్ళినపుడు దానికే పరిమితమైన కొన్ని వైబ్రేషన్స్ మన చుట్టూ అల్లుకుంటాయి.అవి మన ఆలోచనల సూక్ష్మ లోకం లో ఏవో వ్యక్తీకరించడానికి వీలుపడని ప్రభావాలని మోపుతుంటాయి.

వేసవి కావడం వల్ల చిరు చెమటలు పడుతున్నాయి తనకి.అస్థిపంజరం లా ఉంది స్మశానం.లోనికి ప్రవేశించగానే తనలో కలిగిన భావమది.ఇక్కడ ఈ సమాధుల్లో తిరిగి లేవలేని గాఢ నిద్ర లో ఉన్న వీరి వెనుక ఎలాంటి ఆవేదనలు ఉండేవో,ఆకాంక్షలు ఉండేవో ..!తమ తమ జీవిత కాలాల్లో వారు అనుభవించిన సుఖమేమిటో ,దుఖమేమిటో..! రవి అస్తమించని సామ్రాజ్యమని గర్వించిన బ్రిటీష్ ప్రాభావం నేడు లుప్తమైపోయింది.ఇక్కడ సమాధి చేయబడ్డ బ్రిటీష్ జాతీయులలో ఎన్ని రకాలు ఉన్నారో...ఒక డయ్యర్ ఉండి ఉండవచ్చును లేదా ఒక బ్రౌన్ ఇంకా ఓ కాటన్ ఉండివుండవచ్చును.ఆనాటి బ్రిటీష్ మహా సామ్రాజ్యం లో వీరు చిన్న మర మేకులు గా పనిచేసినవారు కావచ్చు.స్థానిక ప్రజలతో వారి సంభందాలు ఎన్ని కోణాలలో ఉండేవో ...!

కొన్ని సమాధులు పాలరాతి తో ఫ్రేం చేయబడి ఉన్నాయి.ఇంకొన్ని నున్న గా ఉన్న నల్ల రాతి తో నిర్మించబడిఉన్నాయి.పిచ్చి మొక్కలు బాగా పెరిగిన ఆ ప్రాంగణం తైల సంస్కారం లేని కుర్రాడిలా ఉంది.ప్రతి సమాధి పైన చనిపొయిన వ్యక్తి వివరాలు ఉన్నాయి.తనకి మొదటి గా కనబడిన సమాధి "అంగస్ అల్స్టైర్ ఫెర్నాండెజ్ " అనే అతనిది.దాని మీద చెక్కిన వివరాల ప్రకారం ఆ రోజుల్లో భద్రాచలం ప్రాంతానికి అసిస్టెంట్ కలెక్టర్ గాను స్పెషల్ ఏజెంట్ గానూ పనిచేశాడు.తను ఇరవై ఐదవ ఏటనే సమాధి కాబడ్డాడు దాని మీద ఉన్న జనన మరణ వివరాల ప్రకారం..!ఆ రోజుల్లో సివిల్ సర్విసెస్ లో సెలెక్ట్ కావడానికి గరిష్ట వయోపరిమితి ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు మాత్రమే అనేది గుర్తుకు వచ్చింది.మరి అంత పిన్న వయసు లో ఎలా చనిపోయాడు..కారణమేమిటో..? ఈ.ఎం.ఫోరెస్టర్ రాసిన ఏ పాసేజ్ టు ఇండియా నవల లోని యువ సివిల్ సర్విస్ అధికారులు గుర్తుకు వచ్చారు.

ఈ ఏజెన్సీ లో పనిచేయడం మా వల్ల కాదు అంటూ ఆరోగ్య కారణాలతో బయటకి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించే నేటి ఉద్యోగులు ఆ రోజు ల్లో అయితే ఇక్కడ పని చేయగలిగేవారా..?సరే... కారణాలు ఏమైనా గాని వాళ్ళ ఉద్యోగం కోసమో,జీతం రాళ్ళ కోసమో..అటువంటి ఒక మొక్కవోని లాయల్టి తమ ప్రభుత్వం మీద ఉండటం వల్లనే గదా ఈ మారు మూలకి వచ్చింది.బ్రిటిష్ వారికి ప్రభుత్వం అంటే రాణి యొక్క ఆజ్ఞ యే.కల లో కూడా దానిని వారు మీరరు.ఆ ఏకతా సూత్రమే ,ఆ బంధనమే వాళ్ళ ని ప్రపంచ విజేతలు గా నిలిపింది.  

ఇంకొంచెం ముందుకి వెళితే...ఒక సమాధి పై మిస్ సారా క్లెయిర్ అని ఉంది,దాని పక్క నే ఉన్న మరో సమాధి పై మిస్ డొరోతి అని చెక్కి ఉంది.వాటిమీద వివరాల్ని బట్టి వాళ్ళు ఇద్దరూ మిషనరీ టీచర్స్.ఆ స్మశానం లో అన్నిటికన్నా అందం గా ఉన్న సమాధి సరిగ్గా మధ్య లో ఉంది.అది ఒక పదిహేనేళ్ళ అమ్మాయిది పేరు చూస్తే మిస్ హెన్రిటా చార్లోట్ అని ఉంది.ఆమె తండ్రి ఇన్స్పెక్టర్ జనరల్ ఆఫ్ హాస్పిటల్స్,మద్రాస్ అని ఉంది.మరి ఇక్కడ ఎందుకు సమాధి చేయబడిందో..!

దురదృష్టకరమైన సంగతి ఏమిటంటే చాలా సమాధులు ఘోరంగా తవ్వబడి ఉన్నాయి.లోపల నిధులు లాంటివి ఉంటాయనేమో పిచ్చి పిచ్చి గా తవ్వి పడేశారు కొంతమంది పనికిమాలిన వెధవలు.లేదా ఒక కాలక్షేపం కోసమైన ధ్వంసం చేసే మనుషులున్న దేశం మనది.ఏమీ ప్రయోజనం ఉండనక్కరలేదు.అదో సరదా..అంతే..!తను ఇలాంటి సంఘటనల్ని ఎన్నైనా చెప్పగలడు.

" హలో.." వెనుక నుంచి ఓ స్వరం.

వొళ్ళు ఝల్లుమంది.వెనక్కి తిరిగి చూస్తే రావు గారు.ఎంతైనా తాను ఉన్నది స్మశానం లో గదా..!

"రండి..రండి..మీ గురించే అనుకుంటున్నా"

" ఏమిటి..వీటిలో లీనమై పోయినట్లున్నారే.."

" అవును ..ఆ కాలం లోకి వెళ్ళిపోయా.."
" నాకు ఇరవై ఏళ్ళు వచ్చేదాక ఇక్కడే ఉన్నా.అప్పట్లో ఈ పరిసరాలన్నీ కోలాహలం గా ఉండేవి.." చెప్పారు రావు గారు.

"ఆ వైభవమంతా ఏమైనట్లు.."

" అదే నాకూ అనిపిస్తుంది..కాలం చిత్రమైనది.నగరం వెలసిన చోటు దిబ్బ అవుతుంది.ఒకనాటి దిబ్బ అవసరాన్ని బట్టి నగరం అవుతుంది"

" అంత పెద్ద గా ఉండేదా"

" చెప్పుకోదగ్గ ఊరే...భద్రాచలం కంటే ఈ ప్రాంతం జనాల తో కళ కళ లాడుతూ ఉండేది.పైగా జలరవాణా కి ప్రాధాన్యత వల్ల ఇక్కడ కొన్ని బ్రిటీష్ కుటుంబాలు ఉండేవి.ఈ పక్కనే దుమ్ముగూడేం దగ్గర గోదావరి నది మీద ఆనకట్ట కట్టారు.కొంత మంది తెల్లవాళ్ళతో నాకు పరిచయం ఉంది."

"ఆ విశేషాలు కొన్ని చెప్పండి.."

"నాకూ చెప్పాలనే ఉంది.మళ్ళీ మీలాంటి శ్రోత నాకు దొరకకపోవచ్చు.భద్రాచలం పరిసర ప్రాంతాల లోని గిరిజన  పల్లెల్లో సాధ్యమైనన్ని  యెయిడెడ్ పాఠశాలల్నిపెట్టడం వల్ల విద్య ఆ రోజుల్లోనే అందుబాటులోకి వచ్చింది.అవతల వర్క్ షాప్ ప్రాంతం లో పీడిత వర్గాలకి చెందిన బాల బాలికలకి హాస్టల్స్ నడిపేవారు.ఇంకా వారికి లేసులు అల్లకం లో ,కార్పెంట్రి లో శిక్షణ ఇచ్చేవారు.ఎనిమిదవ తరగతి దాకా చదివిన వారిని టీచర్ ట్రైనింగ్ కి పంపి ఉద్యోగాలు ఇప్పించేవారు...సారా క్లెయిర్ ,డొరోతి అమ్మగార్లు ఇక్కడ ఇంచార్జ్ లు గా ఉండేవారు" చెప్పారు రావు గారు.

"కాని బ్రిటీష్ వారు మనల్ని దోచుకున్నది నిజం కాదా .." ప్రశ్నించాడు తను.

" అభివృద్ది చెందిన జాతి ,చెందని ప్రాంతానికి వెళ్ళి సంపద ని ఆర్జించడం లోక స్వభావం లోనే ఉంది.ఆ రోజు నుంచి ఈ రోజు దాకా జరుగుతున్నదదే...రూపాలు వేరు కావచ్చు.కాసేపు చరిత్ర పుస్తకాల్లో చదివినది అవతల ఉంచండి.బ్రిటీష్ వాళ్ళు చేసినదంతా రైట్ అని అనను.అయితే ఒకటి మాత్రం నిజం...మనం పైకి ఎన్ని చెప్పినా ...ఈ దేశం లోని అధో జగత్తు వర్గాలకి విద్య అనే ద్వారం తెరిచింది బ్రిటీష్ వారు మాత్రమే..అంటే కాదనగలమా!వాళ్ళు ప్రారంభించిన కొన్ని పనులు మన అభివృద్ధిని వేగిరపరిచాయి.అనేక మూఢనమ్మకాల తో కునారిల్లే సమాజాన్ని ఉద్ధరించడానికి బయలుదేరిన రాజారాం మోహన్ రాయ్,వీరేశలింగం పంతులు,ఫూలే ఇంకా ఇలాంటి వారికి చేయూతనిచ్చారు.ఈ రోజున ఇంగ్లీష్ అనే కిటికీ ద్వారా ఎంత ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నాం..ఎన్ని దేశాలలో కి పరుగులు తీస్తున్నాం..?"

" చైనా ,జపాన్ లాంటి దేశాలు ఇంగ్లీష్ కాకుండా వారి మాతృ భాషల తోనే అభివృద్ది చెందలేదా" వాదించాడు తను.

" వాటి ఆత్మ వేరు.మన దగ్గర ఉన్నన్ని వందల ఉపకులాలు,భాషలు అక్కడలేవు.అవసరమైనప్పుడు ఐక్యం గా పోరాడే జాతీయ సమైక్యత అక్కడి సంస్కృతి లో ఇమిడి ఉంది.ఏరోజునా చైనా గాని జపాన్ గాని యూరోపియన్ల చేత రాజకీయం గా పరిపాలింపబడలేదు ..దాని కారణం అదే..!కాని మనం.. దేశం అనే భావన ఎక్కడుంది..? కుల ప్రయోజనాలు,ప్రాంత ప్రయోజనాలు ఆ తర్వాతనే ఏదైనా..!" రావు గారి లోక జ్ఞానం ఎంత లోతైనదో అర్ధం అవుతోంది.

"మరోలా అనుకోకపోతే ఓ సందేహం...మీరు ఇంత మారుమూల ప్రదేశం లో ఎందుకున్నారు రిటైర్ అయిన తరువాత"

" నేను రిటైర్ అయ్యే ఇరవై ఏళ్ళు దాటింది...ఎక్కడ మనసు ఉంటే అక్కడ నివసించాలి.అన్నీ అవే వస్తాయి.మనం బద్ధకించనపుడు.మనకి ఇష్టమైనపుడు.."

"మీకు ఎలా కృతజ్ఞతలు తెలపాలో తెలియడం లేదు.నాకు ఇంత గా సహకరించినందుకు.."

" ఆ ..దానిదేముందిలెండి...!మరి ఈ ఆర్టికల్ కి ఏమి పేరు పెడతారు..?"

"ఒక స్మశానం -కొన్ని స్మృతులు "

"బావుంది.." నవ్వుతూ అభినందించారు రావు గారు. (సమాప్తం)  

Tuesday, April 24, 2018

ఆ రోజు (కధ)...మూర్తి కె.వి.వి.ఎస్.

ఆ రోజు  (కధ)...మూర్తి కె.వి.వి.ఎస్.

ఇది నిజమేనా...! ఊహా గానమా..! లేదా ఇంకేమైనా ఉందా ఆ వార్త వెనుక...?ఏమైనా కానీ..!ఆ వార్త చదివిన తర్వాత కాసేపు ఒళ్ళు జలదరించిన మాట మాత్రం వాస్తవం.ఎన్ని రకాలుగా సర్ది చెప్పుకున్నా అది నిజం.ఇంతకీ ఏమిటది ..అంటున్నారా..అక్కడకే వస్తున్నా..!రెండు రోజుల క్రితం "ఒరిస్సా పోస్ట్" ఇంగ్లీష్ డైలీ ని నా లాప్ టాప్ లో చదువుతుండగా ఒక విచిత్రమైన వార్త తారసపడింది.అయినా ఆ దిన పత్రిక తో నీకేం పని..అనవద్దు.ఒరిస్సా గురించిన రోజువారి వార్తలు,ఇంకా సాంస్కృతిక, సాహిత్య,సామాజిక పరిణామాలు దానిద్వారా తెలుసుకుంటూ ఉంటాను.అది అనే కాదు వివిధ రాష్ట్రాల్లో నుంచి వెలువడే రకరకాల న్యూస్ పోర్టల్స్ ని ఆన్ లైన్ లో చదవడం నాకు ఓ హాబీ.ముఖ్యంగా ఆంగ్లంలో మరీ సులువు.తధాగత శతపథి సంపాదకుడు గా వెలువడే ఈ ఒరిస్సా పోస్ట్ ఇంగ్లీష్ డైలి యొక్క శైలి కూడా నాకు నచ్చుతుంది.

సరే..ఇంకా ముందుకి వస్తాను.ఆ రోజు నేను చదివిన విచిత్ర వార్త ఏమిటంటే అది ఆత్మల గురించిన విషయం.అవును మీరు సరిగానే చదివారు. భువనేశ్వర్ లోని రైల్వే స్టేషన్ నుంచి జన్ పథ్ మార్గ్ లోని బిగ్ బజార్ వరకు ఉన్న మార్గం అంతా "ఆత్మల" కి ఆలవాలమైన ప్రదేశమని ...ముఖ్యంగా అర్ధరాత్రిళ్ళు వేళ ..కొంతమందికి కొన్ని అనుభవాలు కలిగాయని ..అదీ ఆ వార్త సారాంశం.ఇంతకీ ఇదెవరు చెప్పారని అనుకుంటున్నారు ...?ఆ భువనేశ్వర్ లోనే ఉన్న ఇండియన్ పేరా నార్మల్ సొసైటి వాళ్ళు.అతీంద్రియ శక్తుల మీద పరిశోధన చేసే ఓ సభ్యుల బృందం అది.

మరయితే దానికీ నీకు లంకె ఏమిటి అని నన్ను అడగవచ్చు.ఉంది.ఒక నెల క్రితం నేను భువనేశ్వర్ వెళ్ళి ఉండకపోతే ...ఆ  రోడ్డు మీదుగా నడిచి ఉండకపోతే ..సవాలక్ష వార్తల్లో ఇది ఒకటిగా చదివి మర్చిపోయే వాణ్ణి..!

*  *  *  *   *

ఆ రోజు నాకు బాగా గుర్తు.నాకున్న ఓ చెడ్డ అలవాటు ఏమిటంటే ఒక ప్రణాళిక వేసుకొని నేను ప్రయాణాలు చేయను.మరీ ముఖ్యంగా దూర ప్రయాణాలు కూడా.దానివల్ల కొన్నిసార్లు ఇబ్బందులు కూడా పడుతుంటాను.అయినా వాటిని వెంటనే మర్చిపోతుంటాను.ప్రయాణం ఇచ్చే అనుభూతి ముందు అవెంతా..?ఓ బ్లాగర్ మిత్రుణ్ణి కలవడానికి ఇంకా భువనేశ్వర్ ని మళ్ళీ ఓసారి దర్శించడానికి బయలుదేరాను.ఆన్ లైన్ లో చెక్ చేస్తే సమీప రైల్వే స్టేషన్ నుంచి టికెట్ దొరికే పరిస్థితి లేదు.వెంటనే విశాఖ బస్ ఎక్కేశాను.అక్కడ దిగి కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని విశాఖ-భువనేశ్వర్ ఇంటర్ సిటీ ఎక్స్ ప్రెస్ ని అందుకున్నాను.మధ్యానం రెండున్నర దాటింది.మాస్టర్ కేంటిన్ ఏరియా లోని రైల్వెయ్ స్టేషన్ లో దిగేసరికి.భువనేశ్వర్ లోని విశేషం ఏమిటంటే పచ్చదనం బాగా ఉండటం వల్ల నో ఏమో పెద్ద వేడి గా అనిపించలేదు.రైల్వెయ్ స్టేషన్ ముందు నుంచి అశోక్ నగర్ మెయిన్ రోడ్ మీదకి పోవడానికి రెండు దారులు ఉన్నాయి.మళ్ళీ అవి పోయి జన్ పథ్ మార్గ్ కి కలుస్తాయి .అక్కడ ఒక చౌరస్తా.నేను ఎడమ వేపున బస్ స్టాప్ ముందు నుంచి దారి తీశాను.గతం లో నేను దిగిన హోటల్ కి అది దగ్గర మార్గం.మళ్ళీ ఎడమ వేపు ఉన్న గల్లీ లోకి తిరిగాను.దాన్ని ఝన్ ఝన్ వాలా అని పిలుస్తారు.అక్కడ వరసాగ్గా ఉన్న హోటళ్ళ లో రెండవదే అమృత హోటల్.

గతం లో రెండేళ్ళ క్రితం వచ్చినపుడు అప్పుడప్పుడే నిర్మాణం పూర్తయిన దశ లో ఉంది.ఒక కొత్త వాసన.ఇప్పుడు కొద్దిగా పాతబడింది ..అయినా శుభ్రత కి వచ్చిన లోటు ఏమీ లేదు.ముందర పూల మొక్కలు ఆహ్లాదకరం గా ఉన్నాయి.అప్పుడు రెసెప్షన్ లో గణేశ్ మిశ్రా అనే యువకుడు ఉండేవాడు.అతని స్థానం లో ఇప్పుడు ఎవరో కొత్త వ్యక్తి.హోటల్ రేట్లు అప్పటికీ ఇప్పటికీ పెద్ద గా పెరగలేదు అనిపించింది.సింగిల్ రూం నీట్ గా ఉంది.మల్లె పూవు లాంటి బెడ్,ఒక కుర్చి,ఒక టీ పాయ్ ,కప్ బోర్డ్ ..అంతా హాయి గా ఉంది.రిసెప్షన్ కౌంటర్ ఎదురు గా ఇంతలేసి కళ్ళ తో పూరీ జగన్నాధుని చిత్ర పటం.తన సోదరీ సోదరుని తో..!

సాయంత్రం కాగానే తలారా స్నానం కానిచ్చాను.ప్రయాణం వల్ల కలిగిన నిద్ర మత్తు వదిలిపోయింది. హోటల్ నుంచి బయటబడ్డాను.ఆ ఝన్ ఝన్ వాలా నుంచి తిన్నగా నడుచుకుంటూ వచ్చి ప్రధాన రహదారి మీద కి వచ్చాను.కనుచూపు మేర వరకు నగరం దేదీప్యమానం గా వెలిగిపోతోంది.ఇంకా ముందుకు సాగుతూ పండా మార్ట్ దాకా వచ్చి వీధి తిండి ఏదైనా ప్రయత్నించుదాం అనుకున్నాను.
దహి వడ-ఆలూ దం ని రుచి చూశాను.ఫరవాలేదు అనిపించింది.అక్కడే ఉన్న ఓ హోర్డింగ్ లో పరిశీలనగా చూస్తే తోశాలి ప్రాంగణం లో హేండి క్రాఫ్ట్స్ కి సంబందించిన ఎగ్జిబిషన్ జరుగుతున్నట్లు గా రాసి ఉంది.అంత కన్నా ముందు అదే చోట జరుగుతున్న  సత్యజీత్ జెనా యొక్క మ్యూజికల్ ప్రోగ్రాం నన్ను ఆకర్షించింది.సరెగమ లిటిల్ చాంప్స్ లో తను మంచి ప్రతిభని కనబరిచిన బాల గాయకుడు.కియోంజర్ జిల్లా కి చెందిన అతను ఆ ఒక్క ప్రొగ్రాం తో ఎంతోమందిని ఆకర్షించాడు.
అది రాత్రి ఏడున్నర నుంచి స్టార్ట్ అవుతుందని ఉంది.ఇక ఆలశ్యం ఎందుకని బారా ముండా వెళ్ళే బస్ ఎక్కాను.చేరుకునేసరికి అక్కడ అంతా కోలాహలం గా ఉంది.వివిధ రాష్ట్రాల నుంచి వచ్చిన స్టాల్స్ ఉన్నాయి.తెలుగు వారి స్టాల్స్ ఉన్నాయా అని చూశాను.ఉన్నాయి.అదేమిటో గాని మనాళ్ళు గదా అని పరాయి రాష్ట్రం లో పలకరించామో మనల్ని ఇంకా చులకన గా చూసి చెప్పిన దానికి ఒక్క పైసా తగ్గించరు.కొన్ని గతానుభవాలు అలా ఉన్నాయిలెండి.

భువనేశ్వర్ ఈ రాష్ట్రానికి రాజధాని అయితే ,కటక్ సాంస్కృతిక రాజధాని గా భావిస్తారు.ప్రాచీనమైనవీ,ఆధునికమైనవీ అన్నీ కలిపి  ఒక నగరం లో కొన్ని వందల గుళ్ళు ఎక్కడైనా ఉన్నాయి అంటే అది ఈ భువనేశ్వర్ లోనే.ఒక ప్లాన్ ప్రకారం ఏర్పడిన నగరాల్లో ఇది ఒకటి.విపరీతమైన నగరపు  వత్తిడి అనేది ఎక్కడా ఫీలవ్వము.అంతా చూసుకొని హోటల్ కి బయలు దేరాను.అప్పటికి రాత్రి పది అయింది.ప్రధాన వీధుల్లో తప్పా మిగతా చోట్లా పెద్ద గా జనాలు కనిపించడం లేదు.ఝున్ ఝున్ వాలా కి దారి తీసే మొదట్లో నే ఆటో దిగాను.దాని పక్కనే యూకో బ్యాంక్ శాఖ.ఇంకో పక్క సగం కూలిన అపార్ట్మెంట్ ..ఏమిటో ఒక ప్రేత కళ గోచరించింది ఆ పరిసరాల్లో..!

  ఎక్కడో ఒక కుక్క దూరంగా మొరుగుతున్న శబ్దం...!ఆ యూకో బ్యాంక్ పక్కనున్న చిన్న వీధి నుంచి ముందుకు సాగుతున్నాను.జనాలు బయట ఎవరూ కనబడటం లేదు.మా హోటల్ లోకి వచ్చి రిసెప్షన్ లో తాళాలు తీసుకుని రూం తెరిచి బెడ్ మీద వాలిపోయాను.కాసేపు రెస్ట్ తీసుకుని బాత్ రూం లోకి వెళ్ళి ఫ్రెష్ అయి నిద్ర పట్టక టి.వి. ని ఆన్ చేశాను.దామోదర్ రౌత్ అనే మినిస్టర్ ని అక్కడి ముఖ్యమంత్రి నవీన్ పట్నాయక్ పదవి నుంచి తొలగించారు.ఓ టివి,కళింగ టివి,ఈ టివి ఒడియా ఇలా ప్రాంతీయ చానెళ్ళు అన్నిట్లో అదే చర్చ,వార్తలూనూ.బ్రాహ్మల మీద ఆయన తీవ్ర విమర్శలు చేసిన దరిమిల ఆ నిర్ణయం తీసుకోవడం జరిగిందట.దాని మీద రెండు వర్గాలు గా చీలి రగడ జరుగుతోంది..!

ఒరియా సమాజం మౌలికం గా ఉత్తరాది కే దగ్గరగా ఉంటుంది,దక్షిణ జిల్లాల్లో కొంత తెలుగు వారి ప్రాధాన్యత ఉన్నప్పటికీ..!అక్కడ రాజకీయ ,వ్యాపార,సామాజిక ఇంకా అన్ని రంగాలన్నిటిలోను పై భాగం లో ఉండేది పట్నాయక్ లు అనబడే  కరణాలు ఇంకా బ్రాహ్మణులు.ఆటో రిక్షా నడిపే వారి దగ్గర నుండి ముఖ్యమంత్రి పీఠం దాకా వీరు తారసపడటం మనం చూడవచ్చు.ఇదొక రకమైన సామాజిక చిత్రపటం.

అలా చానెళ్ళు తిప్పుతూ తిప్పుతూ ఎప్పుడు వొచ్చిందో నిద్ర వచ్చేసింది.ఓ గంట పాటు సోయి లేనట్లు గా నిద్రపోయాను.ఎందుకో కళ్ళు తెరిచి చూస్తే టి.వి. వాగుతూనే ఉంది.లైట్లు వెలుగుతూనే ఉన్నాయి.ఓపిక తెచ్చుకొని లేచి బట్టలు విప్పేసి లుంగి కట్టుకున్నాను.టి.వి.ని ఆఫ్ చేశాను.జీరో బల్బ్ ఆన్ చేసి మిగతా లైట్లు ఆఫ్ చేశాను.మళ్ళీ బెడ్ మీద ఒరగడం తో జీవుడు నిద్ర లోకి జారుకుంటున్నాడు.ప్రాణం హాయి గా ఏ లోకాలకో చేరుకుంటోంది ..విశ్రాంతి లో..!ఇహ కాసేపు అలాగే గాఢ నిద్ర లోకి జారుకుంటే మళ్ళీ తెల్లవారు జామునే తెలివి వచ్చెదేమో..!

ఒక వైపు ఒత్తిగిల్లి పడుకున్నాను గదా..!ఉన్నట్లుండి ఎవరో తన వెనుక భాగాన్ని నాకు ఆనించి కూచున్నట్లుగా అనుభూతి కలిగింది. నా లోపల జీవుడు ఎలర్ట్ అయ్యాడు..ఎవరది అని ప్రశ్నిస్తూ..! కళ్ళు తెరవాలని ప్రయత్నించాను.ఎవరో ఫెవికోల్ తో నా రెప్పల్ని అలా అంటించేసినట్లు అవి తెరుచుకోవడం లేదు.మళ్ళీ ప్రయత్నించాను.అబ్బే లాభం లేదు.ఏమయింది నాకు...!ఎవరది 'అని అడుగుదామని నోరు మెదపబోయాను.ఈ పెదాలు తెరుచుకోవడం లేదు.ఈ అవయవాలు అన్నిటిని నేనేగా నియంత్రించవలసింది..? మరి నా మాట వినడం లేదేమిటి ఇవి..?  
అశక్తుడనై అలాగే పడుకుని నిశితం గా గమనిస్తున్నాను..!జరుగుతున్న దాన్ని కళ్ళు తెరవకుండానే..!కొన్ని సెకండ్లు గడిచిన తర్వాత నా కటి ప్రదేశం పై ఎవరో చేతి తో తడుముతున్న అనుభూతి కలుగుతోంది.వెన్ను లో చలి పుట్టడం అంటే ఏమిటో మొదటిసారి గా అర్ధమయింది.వెంటనే నా ఆధ్యాత్మిక గురువులు గుర్తుకు వచ్చి మనసు లోనే  ప్రార్దించాను. ఈ సంకటం నుంచి దాటించమని.నా గది చుట్టూరా మీ రక్షణ వలయాన్ని ఏర్పరచండి అని..!అలా పది నిమిషాలు గడిచాయి.వాన వెలిసి పొయినట్లుగా అయింది.ఇప్పుడు నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి,పెదాలూ  తెరుచుకున్నాయి..ఇప్పుడు ఒక కొత్త మనిషిని అయినట్లయింది.మెల్లిగా లేచి బెడ్ చివరనే కూర్చున్నాను.కాసిన్ని నీళ్ళు తాగి ట్యూబ్ లైట్ వేసుకున్నాను.బాత్ రూం కి వెళ్ళి వచ్చి నిద్రకి ఉపక్రమించాను.లేచేసరికి తెల్లవారింది.ఇక ఎలాటి అసుర శక్తులు దరి జేరినా ఇక భయపడను.ఆ తర్వాత మరో మూడు రోజులు అదే రూం లో ఉన్నాను.మళ్ళీ ఆ సంఘటన పునరావృతమవుతుందా అని చూశాను గాని ఎందుకనో అలా జరగలేదు...!దానికి కారణం ఏమిటి అంటే ఏదో ఒకటి మీకు నేను చెప్పగలను.కాని అదేదీ సరైనది కాదు అని నాకు తెలుసు .

నేను తిరుగుప్రయాణం చేసే రోజు అది..!చెక్ అవుట్ చేసేటప్పుడు అడిగాను రిసెప్షన్ లో ఉన్నతన్ని" ఈ మధ్య కాలం లో ఎవరైనా మీ హోటల్ చుట్టుపక్కలా సూసైడ్ చేసుకొని చనిపోయారా " అని..!ఆ హోటల్ లో జరిగిందా అంటే బాగోదు గదా..!

" లేదు..లేదు..అలాంటిది ఏమీ లేదు" అన్నాడతను,నిర్ఘాంతపోతూ..!

"ధన్యబాద్" అని చెప్పి నా లగేజ్ తీసుకొని బయటకి నడిచాను.గేటు దగ్గర ఉన్న చౌకీదార్ నన్ను చూసి ఒద్దికగా సేల్యూట్ చేశాడు.
ఓ పది నోటు తీసి అతని చేతి లో పెట్టాను.తలవని తలంపు గా వెనక్కి తిరిగి చూస్తే రిసెప్షన్ లో ఉన్న వ్యక్తి అక్కడి నుంచే నా వేపు తదేకం గా చూస్తున్నాడు.ఏమైనా చెప్పాలని అనుకుంటున్నాడా తను..!తెలియదు..!ఇంకో పావు గంట లో నా రైలు పట్టుకోవాలి ,నాకిప్పుడు టైం కూడా లేదు ,పిలిచినా వెనక్కి వెళ్ళడానికి..! (సమాప్తం)    

Thursday, March 29, 2018

దంతెవాడ (కధ) --మూర్తి కె.వి.వి.ఎస్.

దంతెవాడ (కధ)
 --మూర్తి కె.వి.వి.ఎస్.

కుంటకి చేరుకునేసరికి రమారమి ఉదయం పది అయింది.బస్ ఊరి పొలిమేరలోనే ఆగింది...బస్ స్టాండ్ లో కాకుండా!చత్తీస్ ఘడ్ రాష్ట్రానికి చెందిన బస్సులు మాత్రమే ఆ స్టాండ్ దాకా అనుమతింప బడతాయిట.ఆ తర్వాత తెలిసింది.భద్రాచలం నుంచి కుంట సుమారు గా అరవై అయిదు కిలో మీటర్లు ఉంటుంది.ఆ ఊరు ఉండేది చత్తీస్ ఘడ్ లో అయినా తెలుగువాళ్ళు ఎక్కువ కావడం మూలాన వాళ్ళు ఇక్కడ భద్రాచలం డివిజన్ ప్రాంతం తో అవినాభావ సంబంధం కలిగిఉండేవారు.వ్యాపారాలకో ,ఉద్యోగాలకో ,వ్యవసాయానికో అక్కడికి వెళ్ళిన తెలుగు కుటుంబాల పిల్లలు ఇక్కడకి వచ్చినప్పుడల్లా అక్కడి విశేషాలు తెలుస్తుండేవి. అయితే ఇప్పుడంతా పరిస్థితులు మారిపోయినవి.దుమ్ముగూడెం,చర్ల ,వెంకటాపురం ఇలా డివిజన్ లోని ఏ మండలం నుంచి అడ్డంగా పడిపోయినా కొంతసేపటికి చత్తీస్ ఘడ్ లోని ఏదో ఊరికి చేరుకుంటాము.

బస్ దిగి అలా ఊళ్ళోకి మెల్ల గా నడవసాగాడు శ్రీను.కుంట మరీ గ్రామం కాదు,అలా అని పెద్ద పట్టణమూ కాదు.చాలా రాష్ట్రాల్లో మాదిరిగా ఇంకా అడవుల విధ్వంసం మొదలవలేదు ఇక్కడ. అందుకనే కాబోలు నలువేపులనుంచి చల్లని స్పర్శతో కూడిన గాలులు హాయిగా శరీరాన్ని తాకుతున్నాయి.వీధులు శుభ్రంగా ఉన్నాయి.ఇరువేపులా ఎలాంటి మానవ విసర్జితాలూ లేకుండా...! ఒక ప్రదేశం లోని సభ్యతా సంస్కారాలు ఇలాంటి చిన్న విషయాల్లోనే వెల్లడవుతుంటాయి.ఎర్రని నేల.ఊరినిండా పచ్చదనం.కాంక్రీట్ రోడ్ కి అటూ ఇటూ దుఖాణాలు.డాబాలు ఉన్నాయి.పెంకిటిళ్ళూ ఉన్నాయి.కొన్ని రెండు మూడూ అంతస్థుల ఇళ్ళు...అలా ఆ రోడ్డు గుండా తిన్నగా వెళ్ళి ఎడమ వేపు తిరగ్గా అక్కడ బస్ స్టాండ్ కనిపించింది. దానికి ఒక పక్కగా ఒక చిన్న ఇడ్లీ బండి కనిపించింది.

" ఏక్ చాయ్ లావ్ భాయ్" అన్నాడు శ్రీను.

ఒక గ్లాస్ లో నిండుగా పోసి ఇచ్చాడు ఆ టీ బండి వాలా..!చాలా వేడిగా ఉంది.ఊదుకుంటూ మధ్య మద్య లో కొద్దిగా సమయం తీసుకుంటూ తాగుతున్నాడు శ్రీను..!

" తెలుగు వాళ్ళా" అడిగాడు ఆ బండి యజమాని.తాగే టీ లోపలకెళ్ళి పొలమారింది శ్రీనుకి.

" అవును ..ఏంటి మీకు తెలుగు వచ్చా " అన్నాడు.

" మెం తెలుగు వాళ్ళమేనండి ..వ్యాపారం మీద ఇటు వచ్చేశాం"

" అలాగా ..ఏ ఊరు మీది"

" అసలు మా పూర్వీకులది తూ గో జి జిల్లా రాజోలు అండి...భద్రాచలం లో బ్రిడ్జ్ కట్టే సమయం లో పనికోసం వచ్చి అక్కడే స్థిరపడిపోయారు.అక్కడి నుంచి క్రమేపి మేము ఇక్కడ హోటల్ పెట్టుకుందామని వచ్చాము.వచ్చి సుమారు గా ఏడేళ్ళు అవుతోంది " అన్నాడాయన.


"ఏం ..ఏడు సంవత్సరాలు! దాదాపు గా పది ఏళ్ళు దాటుతోంది " అంతలోనే అతని భార్య అందుకొని అన్నది.అలా అనేసి దగ్గర్లో ఉన్న బోరింగ్ దగ్గర కెళ్ళింది నీళ్ళ బిందె తీసుకురావడానికి.

" ఆ..ఆ..అవుద్దండి...అసలు సంవత్సరాలు ఎలా గడుస్తున్నాయో  అర్ధం కావట్లేదు.యమ స్పీడ్ గా ఎల్లిపోతందండి కాలం" అన్నాడతను.

" ఫర్లేదా ..ఎలా ఉంది బిజినెస్..."

" మన వైపు వేసే దోసె అంటే చచ్చిపోతారండీ ఇటు"

" అయితే ఓకె అన్నమాట.అన్నట్టు రామ్మోహన్ అని ఒక మాస్టార్ ..ఇక్కడ ...ఏమైనా ఐడియా ఉందా మీకు " డబ్బులిస్తూ అడిగాడు శ్రీను.

" ఆ..గుర్జీ...అండి..!తెలియదు కాని ఇలా ముందు నుంచి వెళ్ళిపోయి ..ఆ మూలమలుపు దగ్గర ఇళ్ళలో ఎవరినైనా అడగండి ..గుర్జీ లు అక్కడ కొంతమంది ఉన్నట్లున్నారు "

గుర్జీ ..ఏంటబ్బా..? అనుకున్నాడు.అంతలోనే తట్టింది అది గురూజీ కి వచ్చిన తిప్పలని.  
మొత్తానికి రామ్మోహన్ ఇల్లు ఈజీగానే దొరికింది.ఒక చిన్న సంస్థానం లా ఉంది.ముందు బిజినెస్ కాంప్లెక్స్ లా కొన్ని పోర్షన్లు ఉన్నాయి.దాని పక్కనుంచి వెళితే ఆయన ఇల్లు ఉంది.మంచి గార్డెన్ ఉంది...దాని ముందు.విశాలంగా హాయి గా ఉంది ఆ నివాసం.లోనికి వెళ్ళగానే సాదరంగా ఆహ్వానించాడు రామ్మోహన్.లోపల ఇల్లు అదీ చూస్తే మంచి టేస్టే ఉందీయనకి అనిపించింది.

కుశల ప్రశ్నలు అయినతర్వాత ఫ్రెష్ అయ్యాడు శ్రీను  .ఆ తర్వాత  అతని కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోమని ఓ రూం లోకి పంపాడు.అలసట గా ఉందేమో శరీరం ..పన్నెండు గంటలకి గాని మెలకువ వచ్చింది.హాల్లోకి వచ్చి కూర్చున్నాడు శ్రీను


" మీ గురించి మా బావ గారు ఫోన్ చేశారు" నవ్వుతూ చెప్పాడు రామ్మోహన్.కాదు నేనే చేయించాను అందాం అనుకొని ఆగిపోయాడుశ్రీను.
.లోపలకి వెళ్ళి భార్య కి వంట చేయమని పురమాయించి అతని కొడుకు ని తీసుకొచ్చి శ్రీను కి పరిచయం చేశాడు రామ్మోహన్.

" వీడు మా చిన్నాడు...ఇక్కడే టెంత్ చదువుతున్నాడు హిందీ మీడియం.అలాగే మాకు వ్యాపారం లో కూడా సహకరిస్తుంటాడు "

" అదేమిటి...మీరు మాస్టారు గదా ఇక్కడ"

" మా బావ గారు చెప్పాడా...కరక్టే.కాని ఇక్కడ బడిపంతుళ్ళకి అంత జీతాలేమీ ఉండవండి.నేను సిమెంట్ షాప్ చూసుకుంటాను.మా ఆవిడ కిరాణం షాప్ ..అంతా మా ఎదురు కాంప్లెక్స్ లోనే"

" మరి బడికి వెళ్ళకపోతే ఎలా... సమస్య కాదా "

" భలే వారే...అసలు వెళితేనే సమస్య"

" అదేమిటి.."

" నేను చేసేది కుంట బ్లాక్ లోని ఒక గ్రామంలో...అక్కడకి రోజు వెళితే అలా రావద్దని అనే వాళ్ళు ఎక్కువమంది ఉంటారు."లోపల వాళ్ళ"  ప్రభావం ఎక్కువ లెండి.ఇంకో వైపు ఊళ్ళో వాళ్ళతో కొద్దిగా ఎక్కువ సాన్నిహిత్యం గా ఉన్నా పోలీస్ ల కన్ను ఉంటుంది.ఎందుకొచ్చిన తంటాలు మనకి...అవన్నీ అవసరమా..?అందుకే నెలకి ఒకటి రెండుసార్లు ఊర్లో పెద్దలకి కనబడి వచ్చేస్తుంటాను"

"ఓహో ఆ సమస్య ఉందా.. మరి మీ పెద్దబ్బాయి ఏం చేస్తుంటాడు..చెప్పలేదు"

" చెన్నై లో ఇంజనీరింగ్ చేస్తున్నాడు "

" ఎందుకు..ఇక్కడ దగ్గర్లో జగ్దల్ పూర్ లో ఆ కాలేజీలు లేవా"

" ఉన్నాయిలే గాని..బయట ప్రపంచం కూడా తెలియాలిగదా పిల్లలకి " ఎందుకనో అసలు కారణం అది కాదనిపించింది.రెట్టించదలచలేదు.

అంతలోనే వాళ్ళవిడ వచ్చి వంట సిద్ధమయినట్లు తెలిపింది.మాటల్లో పడి కాలాన్ని గమనించలేదు.ఒంటి గంట కావస్తున్నది.తను లేస్తూ శ్రీను వేపు తిరిగి అడిగాడు రామ్మోహన్ " అన్నట్లు శ్రీను గారు ..ఒక బీర్ ఏమైనా తీసుకుంటారా" అని.

" హ్మ్..ఎప్పుడైనా...రేర్ గా"

" పదండి" అంటూ ఇద్దరూ కలసి ఎదురు గా ఉన్న కాంప్లెక్స్ లో ఒక రూం లోకి వెళ్ళారు.లోపల నాలుగు కుర్చీలు ,ఓ టీపాయ్ ,ఒక బీరువా ఉంది.ఇలాంటి కార్యక్రమాలకి ఈ రూం ని కేటాయించుకున్నట్లు అర్ధమయింది.కూర్చున్న తర్వాత బీర్ ల మూతలు తీసి జాగ్రత్త గా ద్రవాన్ని రెండు గ్లాస్ ల్లో నింపాడు రామ్మోహన్. ఇద్దరూ చెరో బీర్ ని లేపిన తర్వాత,రామ్మోహన్ మెల్లిగా లేచి బీరువా తాళం తీసి దానిలో నుంచి ఒక పెద్ద వోడ్కా బాటిల్ తీశాడు. రెండు గ్లాస్ ల్లో సగం దాకా బీర్ ని పోసి మిగతా సగాన్ని వోడ్కా తో నింపాడు.శ్రీను కి కంగారు పుట్టింది.

" రామ్మోహన్ గారు...ఏమిటండీ అది.అసలే నా కెపాసిటి ఒక బీరున్నర ..అలాంటిది మీరు అలా కాక్ టైల్ చేసి పారేస్తే ఎలా.."

" అబ్బా..ఊరుకొండి గురూ గారు...మీరు మళ్ళీ మళ్ళీ కలుస్తారా ఏమిటి ..?తాగితే కొద్దిగా అయినా కిక్ ఎక్కాలిగదండి ..లేకపోతే ఎందుకు...తాగడం..! ఒమర్ ఖయ్యాం ఏమన్నాడో తెలుసా ..తాగడం తప్పు కాదు...తాగి తెలివి లో ఉండడం తప్పు అని..!"

సరే..కానీ..!ఒక్కోళ్ళకి ఒక్కో రోజు వస్తుంది.వాళ్ళేం చెప్పినా వినాలి తప్పదు..!మెల్లిగా ఆ ద్రవాన్ని ఆస్వాదించసాగారు.

" ఆ ..చెప్పండి శ్రీను గారు...ఎందుకు ఇటు వేపు ప్రయాణం పెట్టుకున్నారు " అడిగాడు రామ్మోహన్.

" మా నాన్న గారికి మోకాలు నొప్పులండి ..ఇక్కడ దంతెవాడ లో ఎవరో నాటు  మందు ఇస్తామంటేనూ బయలుదేరా ...మీ బావగారు నా క్లాస్ మేట్ లేండి...మాటల్లో చెప్పాడు మీరు ఇక్కడ కుంట లో ఉంటారని..వీలుంటే కలిసి వెళ్ళమని చెప్పాడు.."

" బస్ లు ఇక్కడనుంచి ఉంటాయిలే గాని...రోడ్ మాత్రం అద్వానం గా ఉంటుంది..అయిదారు గంటల ప్రయాణం ! ఓ పని చేయండి ఎదైనా వెహికిల్ ఎంగేజ్ చేసుకుంటే తొందర గా వెళ్ళచ్చు"

" నాకు మాత్రం పనేం ఉంది గనక..మెల్లగా బస్ లోనే వెడతా"

" సరే మీ ఇష్టం"

" రామ్మోహన్ గారు..ఎలా ఉంది ఇక్కడ పరాయి రాష్ట్రం లో జీవితం"

" ఇంకా ఏం పరాయి...మా చిన్నప్పుడే ఇక్కడకి వచ్చేశాం. మా నాన్నగారు ఆర్.ఎం.పి . వైద్యుని గా పనిచేసేవారు.అప్పుడు ఈ ఏరియా అంతా చాలా ప్రశాంతం గా ఉండేది.ఒక పదేళ్ళ నుంచే బాగా డిస్టర్బ్ అయింది.ఈ కుంట లో సగం మంది మన తెలుగు వాళ్ళే ఉంటారు.మిగతా అంతా నార్త్ నుంచి వచ్చిన మార్వాడీలు ఇంకా బెంగాలీ వాళ్ళు ఉంటారు.వ్యాపారం కూడా ఎక్కువ గా వీళ్ళ చేతి లోనే ఉంది"

" ఎందుకని అలజడి..ఇదంతా"

"రకరకాల వాళ్ళు రకరకాలు గా చెబుతారు.ఇక్కడ ఆదివాసీల్లో కొంతమంది మాత్రం  తెలుగు వాళ్ళు వచ్చి మా ప్రాంతమంతా కల్లోలం చేశారు అని ఆరోపిస్తుంటారు.."

" అది నిజమా"

" హ్మ్..పాక్షిక సత్యం"

" పేపర్ లో చత్తిస్ ఘడ్ గురించి వార్తలంటూ చదివితే...హింసాత్మక ఘటనల గురించే చదువుతుంటాం"

" అటువాళ్ళు ఇటు వాళ్ళ మధ్య లో పాపం అనేక గ్రామాలు మనుషులు లేకుండా ఖాళీ అయిపోయాయి.బతుకు తెరువు కోసం బోర్డర్ లో తెలుగు ప్రాంతాలకి వలస వస్తుంటారు..."

" అవును ఆ వార్తలు కూడా చదువుతుంటాము. అక్కడ కూడా నివాసం ఇంకా ఇతర సౌకర్యాల కోసం వాళ్ళ దిన దిన పోరాటం..మిర్చి పొలాల్లో నూ,భద్రా చలం లో బస్ స్టాండ్ కి దగ్గర్లోను ,పాల్వంచ ఇంకా ఆ పైనకి పనుల కోసం గుంపులు గుంపులు గా వెళుతూ కనిపిస్తుంటారు..ఇతరులు ఎవరి తోను వాళ్ళు మాటాడగా నేను చూడలేదు..వాళ్ళ పనేమిటో అంతే..అన్నట్లుగా ఉంటారు ..లౌక్యం అనేది ఒకటుంది అని వీరికి తెలుసా అని తోస్తుంది చూసినప్పుడల్లా  "

" ఈ అతివాదం వేపు ఎక్కువగా ఆకర్షింపబడింది మడియా ఆదివాసిలు.వీరితో పోలిస్తే ముడియా తెగ వారు అభివృద్దిపొందిన వారు గా చెప్పవచ్చు.ఒకప్పుడు సల్వా జుడుం లో ఎక్కువ గా వీరే ఉండే వారు.సరే..జరిగి పోయిన చరిత్ర అనుకొండి"

" నెల్లిపాక అవతల ఓ గ్రామం లో ఒక రైతు చెపుతుండగా విన్నాను.ఈ చత్తిస్ ఘడ్ నుంచి వచ్చిన  కూలీలే చక్కగా పనిచేస్తారండి ..ఎక్కువ మాట్లాడరు..ఒక్క మిరప కాయ కూడా కింద వదిలి పెట్టరు ..శుబ్రంగా మిర్చి కోసి వాళ్ళకి రావాల్సింది తీసుకొని వెళ్ళిపోతారు అని"

" నాగరికత కానీ మాయ తెలివితేటలు గాని ఎంత మనిషి లో అభివృద్ధి చెందుతుంటే అంత కమ్మ్యూనికేషన్ స్కిల్స్ కూడా ఆయా సమాజల్లో పెరుగుతుంటాయి.అసలు ప్రేమ ఏదో నకిలీ ప్రేమ ఏదో కనిపెట్టలేనంత ఇది గా మనుషుల ప్రవర్తనలు రూపుదాల్చుతుంటాయి.ఇదొక రకమైన వార్.కనిపించని వార్.ఒకడిని మించి ఒకడు ఎదగాలని లేదా తనను తాను రక్షించుకోవాలని...ఒక ఎన్ జి వో వాళ్ళు అదే హెల్త్ కేర్ కి సంబందించి  పిలిస్తే వెళ్ళాను ఒకసారి ఎఫెక్ట్  అయిన గ్రామానికి...!అక్కడ జరిగిన సంఘటన లో నలుగురైదుగురు గ్రామస్తులు మృత్యు వాత బడ్డారు.దానిలో ఒక సంవత్సరం వయసున్న చిన్న పిల్ల కూడా ఉంది..."

" అరే..చాలా దారుణం గా అనిపిస్తోంది..ఆ తల్లిదండ్రులు ఎంత విలపించిఉంటారో " బాధ గా అన్నాడు శ్రీను.

" అక్కడకే వస్తున్నా.ఒక నిజం చెప్పనా...నువు నమ్మవు...ఆ చంటి పిల్ల యొక్క తల్లి అక్కడే కూర్చుని ఉంది.ఆమె కంటిలో చుక్క నీరు లేదు.ఎవరితోనూ తన బాధనీ చెప్పుకోవడం లేదు. ఆ పిల్ల శవం ముందే ఏ శబ్దమూ లేకుండా కూర్చుని ఉంది.బాధ లేదని అనడానికి లేదు.అయితే దాన్ని వ్యక్తపరిచి తోటి వారి నుంచి జాలిని పొందే విధానం ఆమె కి తెలియదు"  చెప్పుకుపోతున్నాడు రామ్మోహన్. లోపలకి వెళ్ళిన మందు అతనిలోని కొన్ని తెరలని చింపి వేసింది.

ఇంతలో మొబైల్ మోగింది.సరే ..పదమని భోజనం కి లేచాము. ఇవాళ దంతెవాడ కి ప్రయాణం కుదరని పని.విశ్రాంతి తీసుకొని రేపు బయలు దేరాలి.ఇలా తనలో శ్రీను అనుకుంటూ ఉండగానే రామ్మోహన్ లోకి ఆ వార్త ప్రసారం అయిందో ఏమో .." ఇవ్వాళ ఏం వెళతారు లే గాని రేపు బయలు దేరండి" అన్నాడు. -- మూర్తి కె.వి.వి.ఎస్.